Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις πλέον σεισμογενείς χώρες της Ευρώπης, έχοντας βιώσει κατά τη διάρκεια της ιστορίας της δεκάδες ισχυρούς και καταστροφικούς σεισμούς. Με βάση γεωλογικά, ιστορικά, αρχαιολογικά και σύγχρονα ενόργανα δεδομένα, έχουν καταγραφεί 15 σεισμοί με εκτιμώμενο μέγεθος τουλάχιστον 7,2 Ρίχτερ, οι οποίοι θεωρούνται οι ισχυρότεροι που έχουν πλήξει τον ελληνικό χώρο. Ο καθηγητής Σεισμολογίας Γεράσιμος Παπαδόπουλος σε ανάρτησή του παραθέτει τους ισχυρότερους σεισμούς που έχουν «ταρακουνήσει» στο πέρασμα των χρόνων τον ελλαδικό χώρο και ξεπερνούν το φράγμα των 7,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, της μικρότερης εκ των δύο ισχυρών σεισμικών δονήσεων που «ταρακούνησαν» τη Βενεζουέλα.
Η κατάταξη βασίζεται αποκλειστικά στο μέγεθος των σεισμών και όχι στις καταστροφές που προκάλεσαν. Όπως επεξηγεί ο κ. Παπαδόπουλος «Τα μεγέθη αυτά, ιδίως της ιστορικής περιόδου, έχουν σημαντικό σφάλμα (±0.3 ή και περισσότερο). Οι περισσότεροι σεισμοί ήταν επιφανειακοί, πολυ λίγοι ήταν ενδιάμεσου βάθους, δλδ. με βάθος εστίας μεγαλύτερο των 60 χλμ. (π.χ. 1856 και 1926). Αν δεν δείτε γνωστούς καταστροφικούς σεισμούς (π.χ. Χίος 1881), αυτό αιτιολογείται από το ότι η λίστα που ακολουθεί παραθέτει σεισμούς με βάση μόνο το μέγεθος και όχι τη βλαβερότητά τους. Μπορεί να μη δείτε σεισμούς οι οποίοι αλλού αναφέρονται με μεγαλύτερο μέγεθος και θα αναμένατε να τους δείτε, π.χ. Κεφαλονιά 1953. Δεν τους βλέπετε γιατί τα μεγέθη τους αναθεωρήθηκαν και βρέθηκαν μικρότερα του 7.2.»
Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται ο σεισμός της Δυτικής Κρήτης το 365 μ.Χ., ο οποίος εκτιμάται ότι έφτασε τα 8,3 Ρίχτερ και θεωρείται ο ισχυρότερος που έχει σημειωθεί ποτέ στον ελλαδικό χώρο. Το γεγονός προκάλεσε τεράστιο τσουνάμι που έπληξε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Ακολουθεί ο μεγάλος σεισμός του 1303 στην περιοχή Κρήτης – Ρόδου, με εκτιμώμενο μέγεθος 8,0 Ρίχτερ, ενώ ιδιαίτερα ισχυρός ήταν και ο σεισμός της Αμοργού το 1956, μεγέθους 7,7 Ρίχτερ, που συνοδεύτηκε επίσης από καταστροφικό τσουνάμι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στη λίστα περιλαμβάνονται ακόμη οι σεισμοί της Κρητικής Θάλασσας το 1856 (7,6 Ρίχτερ), της Ρόδου το 227 π.Χ. (7,5), της Κεφαλονιάς το 1867 (7,4), της Ρόδου το 1609 και το 1926 (7,4), καθώς και οι σεισμοί της Καρπάθου το 1948 (7,3), της Δράμας – Ξάνθης το 1829 (7,3), της Ρόδου το 1957 (7,3), της Ρόδου το 142 μ.Χ. και το 1481 (7,2), του Αγίου Όρους το 1905 (7,2) και του Βόρειου Αιγαίου το 1981 (7,2).
Οι 15 ισχυρότεροι σεισμοί στην Ελλάδα
365 μ.Χ. – Δυτική Κρήτη: 8,3 Ρίχτερ
1303 – Κρήτη – Ρόδος: 8,0 Ρίχτερ
1956 – Αμοργός: 7,7 Ρίχτερ
1856 – Κρητική Θάλασσα: 7,6 Ρίχτερ
227 π.Χ. – Ρόδος: 7,5 Ρίχτερ
1609 – Ρόδος: 7,4 Ρίχτερ
1867 – Κεφαλονιά: 7,4 Ρίχτερ
1926 – Ρόδος: 7,4 Ρίχτερ
1829 – Δράμα – Ξάνθη: 7,3 Ρίχτερ
1948 – Κάρπαθος: 7,3 Ρίχτερ
1957 – Ρόδος: 7,3 Ρίχτερ
142 μ.Χ. – Ρόδος: 7,2 Ρίχτερ
1481 – Ρόδος: 7,2 Ρίχτερ
1905 – Άθως: 7,2 Ρίχτερ
1981 – Βόρειο Αιγαίο: 7,2 Ρίχτερ
Η ανάρτηση του Γεράσιμου Παπαδόπουλου
{https://www.facebook.com/100014233710134/posts/2483410092143424/?app=fbl}
Γεράσιμος Παπαδόπουλος στο Dnews: «Τα κενά στην αντισεισμική προστασία της χώρας παραμένουν πολλά και σημαντικά»
Σε δηλώσεις του στο Dnews ο καθηγητής Σεισμολογίας σημείωσε ότι «από τα υπάρχοντα στοιχεία προκύπτει ότι στην Ελλάδα έχουν γίνει σεισμοί μεγαλύτερου μεγέθους από αυτούς που έγιναν στη Βενεζουέλα. Αλλά γενικά η καταστροφικότητά τους είναι σχετικά μικρότερη γιατί υπεισέρχονται πολλοί παράγοντες, π.χ. ήπια δόμηση, μικρότερη πληθυσμιακή πυκνότητα, νησιοτικότητα, και τα τελευταία χρόνια η εφαρμογή ενός σύγχρονου αντισεισμικού κανονισμού. Ωστόσο, ο σεισμικός κίνδυνος είναι υπαρκτός, δεδομένου μάλιστα ότι ακόμη το μεγαλύτερο μέρος των κατοικιών είναι γερασμένο, με παλιό ή και καθόλου κανονισμό. Γι΄αυτό θα πρέπει να ενταθεί ο προσεισμικός έλεγχος κτιρίων, η εκπόνηση επικαιροποιημένων σχεδίων έκτακτης ανάγκης, η διενέργεια ασκήσεων, όχι τόσο επί χάρτου αλλά επί του πεδιου, και η συστηματική ενημέρωση του πληθυσμού στους ορθούς τρόπους αντισεισμικής προστασίας. Τα κενά στην αντισεισμική προστασία της χώρας παραμένουν πολλά και σημαντικά.»
Όπως επισημαίνει ο καθηγητής δεδομένου ότι, αν και δεν είναι δυνατή η πρόγνωση των σεισμών, η γνώση, η πρόληψη και η σωστή προετοιμασία αποτελούν τα πιο αποτελεσματικά μέσα για τον περιορισμό των ανθρώπινων απωλειών και των υλικών ζημιών, καθώς ένας καλά οργανωμένος κρατικός μηχανισμός και μια ενημερωμένη κοινωνία μπορούν να αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη ασφάλεια τις συνέπειες μιας μελλοντικής ισχυρής σεισμικής δόνησης.
