Όταν τα παιδιά της ήταν μικρά, η Wendy Wisner γνώριζε πολλούς γονείς που χρησιμοποίησαν μπέιμπι σίτερ ή έφευγαν για λίγες νύχτες μακριά από τα παιδιά τους. Το καταλάβαινε - πολλοί πρέπει να εργαστούν και χρειάζονται χρόνο μακριά από τα παιδιά τους για τη δική τους ευεξία. Απλά αυτό δεν ίσχυε για την ίδια.
Στα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών της, η Wisner δεν προσέλαβε ποτέ μπέιμπι σίτερ και δεν πέρασε ούτε μία νύχτα μακριά τους. Στην πραγματικότητα, μέχρι που τα παιδιά της πήγαν στο νηπιαγωγείο, δεν είχαν κοιμηθεί ποτέ μακριά της.
Εκείνη την εποχή, όπως ομολογεί, καταδίκαζε τον εαυτό της για αυτές τις επιλογές, απλά και μόνο επειδή δεν γνώριζε πολλές άλλες οικογένειες σαν τη δική της. Πίστευε ότι ίσως ήταν υπερβολικά πιεστική ή κτητική, ή ότι κατέστρεφε τα παιδιά της με κάποιον τρόπο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τώρα αποδέχεται ότι αυτή ήταν απλώς η σωστή επιλογή για την ίδια εκείνη τη στιγμή. Καθώς τα παιδιά της είναι πλέον μεγαλύτερα, αναπτύσσονται ομαλά και είναι ανεξάρτητα, η συγγραφέας δηλώνει πως δεν μετανιώνει για τις επιλογές που έκανε όταν ήταν μικρά.
Ήταν μητέρα πλήρους απασχόλησης που θήλαζε και κοιμόταν μαζί με τα παιδιά
Όταν γεννήθηκε το πρώτο της παιδί, η Wisner συνειδητοποίησε ότι η επιστροφή στη δουλειά δεν είχε νόημα οικονομικά. Το να πληρώνει για τις μετακινήσεις στη δουλειά και τη φροντίδα του παιδιού όσο θα έλειπε σημαίνει ότι μόλις που θα κάλυπτε τα έξοδα. Έτσι, παρόλο που τα οικονομικά τους ήταν στενά με έναν μισθό, η ίδια και ο σύζυγός της συμφώνησαν ότι το να μείνει στο σπίτι με τα παιδιά όταν ήταν μικρά ήταν η καλύτερη επιλογή.
Είχε συνηθίσει να είναι η κύρια φροντίστρια των παιδιών της, και η ιδέα να διδάξει σε κάποιον άλλον πώς να τα αποκοιμίσει ή να ετοιμάσει τα φαγητά που τους άρεσαν της φαινόταν βουνό. Επιπλέον, είχαν «σφιχτό» προϋπολογισμό, οπότε η ιδέα να προσλάβουν κάποιον για να τα φροντίζει ώστε να περνάει χρόνο μόνη της, με φίλους ή με τον σύζυγό της, απλά της δεν φαινόταν καλή ιδέα.
Αλλά ήταν και κάτι παραπάνω από αυτό. Η Wisner θήλασε τα μωρά της για αρκετά χρόνια, μέχρι την νηπιακή ηλικία. Επίσης, μοιράζονταν το κρεβάτι ή κοιμούνταν μαζί της για χρόνια, ακόμα και αφού σταμάτησαν τον θηλασμό. Αυτό έκανε τον αποχωρισμό δύσκολο, ειδικά τη νύχτα, καθώς βασίζονταν σε εκείνη για να αποκοιμηθούν και να παραμείνουν κοιμισμένα. Όπως σημειώνει, αυτές οι επιλογές ανατροφής τύπου προσκόλλησης (attachment parenting) δεν είναι για όλους, αλλά η ίδια λάτρευε να μεγαλώνει τα παιδιά της έτσι, απολάμβανε την εγγύτητα και απλώς της φαινόταν ενστικτωδώς σωστό.
Δεν καταλάβαιναν όλοι τις επιλογές της
Το θέμα ήταν ότι η Wisner ένιωθε πραγματικά άνετα με την επιλογή της να μην περνάει χρόνο μακριά από τα παιδιά της. Δεν λαχταρούσε τον αποχωρισμό και δεν χρειαζόταν εξωτερική φροντίδα για πρακτικούς λόγους.
Σίγουρα βέβαια δεχόταν κριτική από τους τρίτους: Μέλη της ευρύτερης οικογένειας της έλεγαν ότι τα παιδιά της έπρεπε να συνηθίσουν και άλλους φροντιστές, και άφηναν να εννοηθεί ότι οι επιλογές της μπορεί να καθυστερήσουν την ανάπτυξή τους. Κοντινοί φίλοι άφηναν αιχμές ότι μπορεί να καταστρέψει τον γάμο της αν δεν είχε χρόνο με τον σύζυγό της.
Αλλά ο αυστηρότερος κριτής ήταν πιθανότατα ο ίδιος της ο εαυτός. Παρόλο που τα παιδιά της ήταν ισορροπημένα νήπια, μια φωνή μέσα της αναρωτιόταν αν έκανε το σωστό για αυτά: Μήπως δεν θα μπορούσαν να την αποχωριστούν; Θα κοιμούνταν στο κρεβάτι της για πάντα; Μήπως σαμποτάριζε την ψυχική της υγεία χωρίς να το ξέρει;
Τα παιδιά της μεγάλωσαν και είναι εξαιρετικά ανεξάρτητα
Τα παιδιά της Wisner είναι μεγάλα τώρα. Η μεγαλύτερη είναι στο δεύτερο έτος του πανεπιστημίου και ο μικρότερος μόλις ξεκίνησε το λύκειο. Εκείνα τα χρόνια του θηλασμού, που κοιμόντουσαν μαζί και δεν είχαν μπέιμπι σίτερ έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Όπως αναφέρει, τα παιδιά της είχαν φυσιολογικές ζωές και έχουν εξελιχθεί σε ανεξάρτητα, δημιουργικά και ελεύθερα πνεύματα. Το παιδί της στο πανεπιστήμιο δεν είχε κανένα πρόβλημα να προσαρμοστεί στη ζωή μακριά από το σπίτι. Ο γιος της πέρασε μόλις μια εβδομάδα μακριά με την ευρύτερη οικογένεια το περασμένο καλοκαίρι και... με δυσκολία απαντούσε στα γραπτά της μηνύματα.
Η Wisner καταλήγει τονίζοντας ότι προφανώς άλλοι γονείς δεν χρειάζεται να είναι τόσο ακραίοι όσο ήταν η ίδια.
Αλλά αν κάποιος γονέας περιμένει μέχρι τα παιδιά του να μεγαλώσουν για να τα αφήσει με μπέιμπι σίτερ ή να περάσει μια νύχτα μακριά, η ίδια θέλει να τον διαβεβαιώσει ότι αυτή μπορεί να είναι μια απολύτως λογική επιλογή. Δεν συμβαίνει τίποτα στραβό και τα παιδιά του θα τα πάνε μια χαρά.
Πηγή: businessinsider.com
