Πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 μοιράζονται μια σειρά από συνήθειες, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου άρχισαν να χάνονται ή να έχουν μικρότερη σημασία στις νεότερες γενιές. Πρόκειται για πρακτικές που σχετίζονται με τον τρόπο που εργάζονται, λύνουν προβλήματα, φροντίζουν τα υπάρχοντά τους, τηρούν τις δεσμεύσεις τους και αντιμετωπίζουν τις καθημερινές προκλήσεις.
1. Συνεχίζουν ακόμη κι όταν πονάνε
Ένα από τα χαρακτηριστικά που συνδέονται περισσότερο με αυτές τις γενιές είναι η τάση να συνεχίζουν τις δραστηριότητές τους ακόμη και όταν αισθάνονται πόνο ή κάποια σωματική ενόχληση. Για πολλούς από αυτούς, ο πόνος ήταν ένδειξη ότι κάτι συμβαίνει στο σώμα τους, αλλά όχι απαραίτητα λόγος για να σταματήσουν αμέσως. Μόνο αν η ενόχληση συνεχιζόταν ή επιδεινωνόταν αναζητούσαν ιατρική βοήθεια. Σήμερα, αντίθετα, είναι πιο συνηθισμένο να διακόπτει κανείς τη δραστηριότητά του και να ζητά ιατρική συμβουλή το συντομότερο δυνατό, μια πρακτική που οι ειδικοί θεωρούν πιο ασφαλή για την υγεία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
2. Προτιμούν να επισκευάζουν αντί να αντικαθιστούν
Όταν μια ηλεκτρική συσκευή χαλάσει ή ένα ρούχο σκιστεί, η πρώτη τους αντίδραση είναι συνήθως να προσπαθήσουν να το επισκευάσουν. Λάμπες, φρυγανιέρες, φερμουάρ, έπιπλα και μικροσυσκευές αποκτούν μια δεύτερη ζωή πριν σκεφτούν να αγοράσουν καινούργια. Περισσότερο από οικονομική ανάγκη, αυτή η συνήθεια αντικατοπτρίζει μια κουλτούρα όπου τα αντικείμενα κατασκευάζονταν για να αντέχουν στον χρόνο και να επισκευάζονται.
3. Αντιμετωπίζουν τις δύσκολες συζητήσεις χωρίς να τις αναβάλλουν
Είτε πρόκειται για κάποιο πρόβλημα με έναν γείτονα, έναν λανθασμένο λογαριασμό ή μια παρεξήγηση με έναν φίλο, συνήθως επιλέγουν να το λύσουν μιλώντας απευθείας.Πριν από την εποχή των εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι δύσκολες συζητήσεις γίνονταν πρόσωπο με πρόσωπο ή μέσω τηλεφώνου. Γι' αυτό, για πολλούς ανθρώπους αυτών των γενεών, είναι προτιμότερο να αντέξουν λίγα λεπτά αμηχανίας παρά να ζουν για εβδομάδες με μια άλυτη διαφωνία.
4. Τηρούν τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνουν
Αν είχαν αποδεχθεί μια πρόσκληση μήνες νωρίτερα, θα πήγαιναν ακόμη κι αν, όταν ερχόταν η ημέρα, ήταν κουρασμένοι ή δεν είχαν διάθεση. Η ιδέα να ακυρώσουν ένα σχέδιο την τελευταία στιγμή απλώς επειδή άλλαξε η διάθεσή τους δεν αποτελούσε μέρος της νοοτροπίας τους. Για αυτούς, ο λόγος τους είχε ιδιαίτερη βαρύτητα και αποτελούσε ένδειξη υπευθυνότητας.
5. Παίρνουν αποφάσεις χωρίς υπερβολική ανάλυση
Κάποτε, η επιλογή ενός προϊόντος ήταν μια απλή διαδικασία: πήγαινες στο κατάστημα, σύγκρινες λίγες επιλογές και αγόραζες αυτό που σου ταίριαζε. Οι νεότερες γενιές, αντίθετα, αφιερώνουν περισσότερο χρόνο διαβάζοντας αξιολογήσεις, συγκρίνοντας χαρακτηριστικά και αναζητώντας γνώμες πριν καταλήξουν σε μια αγορά. Έρευνες σχετικά με τη συμπεριφορά των καταναλωτών δείχνουν ότι οι υπερβολικά πολλές επιλογές μπορούν να δυσκολέψουν τη λήψη αποφάσεων και να αυξήσουν το αίσθημα αβεβαιότητας.
6. Προσπαθούν να κάνουν τις δουλειές μόνοι τους
Πολλοί προτιμούν να επισκευάσουν μια πόρτα, να καθαρίσουν τα λούκια ή να μετακινήσουν βαριά έπιπλα αντί να προσλάβουν κάποιον. Για αυτούς, το να ζητήσουν βοήθεια ήταν λύση μόνο όταν πραγματικά δεν μπορούσαν να ολοκληρώσουν μια εργασία. Η αυτάρκεια αποτελούσε μέρος της ανατροφής τους και εξακολουθεί να είναι σημαντική αξία στην καθημερινότητά τους.
7. Πήγαιναν στη δουλειά ακόμη και όταν ήταν άρρωστοι
Για δεκαετίες, το να πηγαίνει κανείς στη δουλειά παρά τον πυρετό ή την αδιαθεσία θεωρούνταν ένδειξη αφοσίωσης και υπευθυνότητας. Σήμερα, όμως, αυτή η πρακτική δεν είναι πλέον ευρέως αποδεκτή. Οι σύγχρονες ιατρικές και εργασιακές οδηγίες επισημαίνουν ότι η εργασία κατά τη διάρκεια ασθένειας μπορεί να καθυστερήσει την ανάρρωση, να μειώσει την παραγωγικότητα και να αυξήσει τον κίνδυνο μετάδοσης ασθενειών στους άλλους.
Παρότι πολλοί άνθρωποι αυτών των γενεών εξακολουθούν να θεωρούν αυτή τη συμπεριφορά ένδειξη εργατικότητας και συνέπειας, οι συνθήκες εργασίας και οι γνώσεις γύρω από την επαγγελματική υγεία έχουν αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια.
Πηγή: losandes.com.ar
