Ο Μιχάλης Αεράκης, το απόγευμα της Πέμπτης 12 Μαρτίου, βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ, όπου παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο.
Ο πεπειραμένος ηθοποιός, κατά τη διάρκεια της συζήτησης μίλησε για τη ζωή του, τον τρόπο σκέψης του και την δουλειά του.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην πίστη που έχει για την καλοσύνη, ενώ – όπως εξήγησε – του είναι πολύ δύσκολο να βλέπει θλιμμένους ανθρώπους:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Αγαπώ τους ανθρώπους και θέλω ο ένας να αγαπά τον άλλον. Για να κάνεις κάτι στη ζωή σου, από μόνος σου δεν μπορείς. Για να πάμε μπροστά χρειαζόμαστε ομάδα, πίστη, έμπνευση… Ομάδα είμαι με την οικογένειά μου και με τους φίλους που έχω επιλέξει και με έχουν επιλέξει. Με τους ανθρώπους που μπορώ να τους δω και να δω κάτι στα μάτια τους. Δεν μ’ αρέσει να βλέπω θλιμμένα μάτια. Όταν βλέπω θλιμμένα μάτια, δεν μπορώ… τρελαίνομαι. Είτε μικρός, είτε μεγάλος, θέλω να τον γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο, να κουβεντιάσουμε, να του δείξω έναν άλλον δρόμο. Όταν βλέπω αυτά τα θλιμμένα μάτια να χαμογελούν… είναι η μεγαλύτερή μου νίκη».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dh0xdnvkpz29?integrationId=40599y14juihe6ly}
Μιχάλης Αεράκης: «Αν σταματήσω τη δουλειά, σε έναν μήνα… τελείωσα»
Για την επαγγελματική του ζωή και την πορεία του στην υποκριτική και το θέατρο, ο Μιχάλης Αεράκης, εξήγησε πως η δουλειά του αποτελεί «κινητήρια δύναμη», ενώ αποκάλυψε πως δεν έχει σκοπό να σταματήσει να εργάζεται ακόμα:
«Θα πω κάτι αν μου τραβήξεις το χαλί της δουλειάς μου σε έναν μήνα… τελείωσα. Δεν έχω συνηθίσει έναν άλλον τρόπο ζωής… ή κάτι άλλο. Δεν έχω κανένα άλλο ταλέντο. Η δουλειά αυτή είναι… Θα παλεύω όσο αντέχουν τα πόδια μου και το μυαλό μου…».
Σε άλλο σημείο, περιέγραψε τη συνθήκες της προσωπικής του ζωής και της σχέσης του με τη σύζυγό του. Τόνισε ότι η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός, αποτελούν πρωταρχικό παράγοντα για να μπορέσουν οι άνθρωποι να συμβαδίσουν.
Απαντώντας στα ερωτήματα του Θανάση Αναγνωστόπουλου, ο ηθοποιός, αποκάλυψε ότι ο Νίκος Ξυλούρης ήταν συγγενείς με την μητέρα του και είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει από πολύ νεαρή ηλικία.
«Εγώ λέω ότι ο πρώτος ήχος που άκουσα, ήταν η λύρα του Ξυλούρη… Τον Ξυλούρη τον έχω ζήσει από πολύ μικρός… Με έπαιρνε και πηγαίναμε σε μία καφετέρια και τρώγαμε μακαρονάδες. Τον έχω ζήσει καλά και τον Ξυλούρη και την Ουρανία. Τα πάντα έζησα. Όταν πέθανε ήμουν φαντάρος στην Κόρινθο και στις 5 μέρες που ήμουν εκεί με παίρνει η μάνα μου και μου λέει ότι πέθανε ο Νίκος».
Κλείνοντας, αναφέρθηκε στην παράσταση – αφιέρωμα στο Νίκο Ξυλούρη και στο βάρος που αισθάνεται να υποδύεται έναν άνθρωπο που γνώριζε: «Είναι μεγάλο το βάρος να υποδύεσαι κάποιον που ξέρεις…».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dh0xcfky8jtl?integrationId=40599y14juihe6ly}
