Η αισιοδοξία δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας ούτε αφέλεια μπροστά στις δυσκολίες. Είναι στάση ζωής. Είναι η επιλογή να κοιτάς τον κόσμο όπως είναι, με τις ρωγμές και τις αντιφάσεις του, και παρ’ όλα αυτά να πιστεύεις ότι υπάρχει χώρος για φως. Δεν σημαίνει πως όλα θα πάνε καλά, αλλά πως ό,τι κι αν συμβεί, μπορείς να σταθείς όρθιος και να συνεχίσεις.
Σε περιόδους αβεβαιότητας, η αισιοδοξία λειτουργεί σαν εσωτερική πυξίδα. Δεν αλλάζει τις εξωτερικές συνθήκες, αλλά αλλάζει τον τρόπο που τις αντιμετωπίζουμε. Εκεί όπου ο φόβος παραλύει, η αισιοδοξία κινεί. Δίνει κουράγιο να κάνεις το επόμενο μικρό βήμα, ακόμη κι όταν δεν βλέπεις ολόκληρο τον δρόμο. Είναι η φωνή που λέει «δοκίμασε ξανά», όταν όλα μέσα σου θέλουν να παραιτηθούν.
Η αληθινή αισιοδοξία δεν αγνοεί τον πόνο. Τον αναγνωρίζει, τον σέβεται και τον εντάσσει στην εμπειρία της ζωής. Δεν απαιτεί χαμόγελα σε λάθος στιγμές ούτε θετική σκέψη με το ζόρι. Αντίθετα, γεννιέται από την αποδοχή: από την κατανόηση ότι η ζωή περιλαμβάνει και απώλειες, και αποτυχίες, και καθυστερήσεις. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει πάντα κάτι που μπορεί να σωθεί, να μάθει, να μεταμορφωθεί.
Οι αισιόδοξοι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που δεν πέφτουν ποτέ, αλλά εκείνοι που σηκώνονται πιο γρήγορα. Που βλέπουν τα λάθη ως μαθήματα και όχι ως τελικές καταδίκες. Που επιλέγουν να πιστεύουν στους ανθρώπους, ακόμη κι όταν έχουν πληγωθεί. Που επιμένουν να ονειρεύονται, όχι γιατί αγνοούν τον κίνδυνο της απογοήτευσης, αλλά γιατί γνωρίζουν πως χωρίς ελπίδα η ζωή στεγνώνει.
Η αισιοδοξία καλλιεργείται καθημερινά, μέσα από μικρές επιλογές: να εστιάσεις σε ό,τι πήγε έστω και λίγο καλά, να δείξεις καλοσύνη, να ευχαριστήσεις, να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου. Δεν είναι μόνιμη κατάσταση, αλλά πρακτική. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφό της στοιχείο: ότι, ακόμη και στις πιο σκοτεινές μέρες, μπορείς να την επιλέξεις ξανά.
Η άσκηση που φέρνει αισιοδοξία
Μάλιστα, ο Dana Milbank γράφει, αναφερόμενος σε έρευνες, πως φαίνεται ότι η σύνδεση με τη φύση ενισχύει το αίσθημα ελπίδας μας, το οποίο με τη σειρά του «υπόσχεται» μακροζωία, ικανότητα επίτευξης στόχων και άλλες πτυχές της ευημερίας. Αυτό το είδος ελπίδας είναι πολύ διαφορετικό από την αισιοδοξία: Δεν υπάρχει το στοιχείο του «όλα θα πάνε καλά». Αντίθετα, μας κρατά μακριά από την απελπισία και μας δίνει μια αίσθηση δράσης.
Η Holli-Anne Passmore, πρόεδρος του τμήματος ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Concordia του Έντμοντον, κάνει διαδοχικές μελέτες που δοκιμάζουν τρόπους για να αποκτήσει πρόσβαση στα ψυχολογικά οφέλη της φύσης. Η πιο πρόσφατη έκδοσή της δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο. Έχει αναπτύξει μια απλή μέθοδο που ονομάζεται «Παρέμβαση Παρατήρησης της Φύσης». Έχει επίσης δοκιμάσει μια εκδοχή της δημοφιλούς ψυχολογικής τεχνικής «τριών καλών πραγμάτων», η οποία επικεντρώνεται στη φύση, στην οποία οι άνθρωποι αναπτύσσουν ευγνωμοσύνη μέσω καθημερινών στοχασμών.
Τέτοιες τεχνικές ενισχύουν τη διάθεση και τα θετικά συναισθήματα με τρόπους παρόμοιους με τις παρεμβάσεις που δεν σχετίζονται με τη φύση, αλλά προκαλούν επίσης μεγάλες αυξήσεις σε σύνθετα συναισθήματα που αποδεικνύονται δυσεύρετα.
Η Passmore πρότεινε στους ανθρώπους να προσπαθούν να παρατηρούν ένα πράγμα στη φύση κάθε μέρα για 14 συνεχόμενες ημέρες, αν και μόνο 10 παρατηρήσεις κατά τη διάρκεια των δύο εβδομάδων θα πρέπει να είναι αρκετές. Σε πραγματικό χρόνο, αν μπορείτε, ή αργότερα την ίδια μέρα, απλώς γράψτε τα συναισθήματα που νιώσατε. Μπορείτε να τραβήξετε μια φωτογραφία για να περιγράψετε και να θυμηθείτε τη στιγμή, αρκεί να μην τη χρησιμοποιήσετε ως δικαιολογία για να ασχοληθείτε με το κινητό ενώ βρίσκεστε στη φύση.
Πηγή Washington Ρost
