Για πολλούς προσκυνητές που ταξιδεύουν στο Όρος Καϊλάς, ένα ιερό, χιονισμένο βουνό στην περιοχή των Ιμαλαΐων, το προσκύνημα αποτελεί εμπειρία ζωής. Κάποιοι πραγματοποιούν το δύσκολο ταξίδι μόνο μία φορά, καθώς η πρόσβαση στην απομακρυσμένη περιοχή στα σύνορα του Νεπάλ και του Θιβέτ απαιτεί μήνες προετοιμασίας, σημαντικό οικονομικό κόστος και μεγάλη σωματική αντοχή. Για όσους επιχειρούν το ταξίδι, όμως, η ανταμοιβή δεν είναι η κατάκτηση της κορυφής. Είναι η πνευματική αναζήτηση και η πεποίθηση ότι η διαδρομή τους φέρνει πιο κοντά στο θείο. Ανάμεσα στους προσκυνητές που ταξίδεψαν φέτος στην περιοχή ήταν και η 67χρονη Αμίτα Αμίν, από τη Νέα Υόρκη, η οποία πραγματοποιούσε την έβδομη επίσκεψή της στο Καϊλάς και τη δεύτερη μέσα στην ίδια χρονιά.
«Πίστευε τόσο πολύ στον Θεό», δήλωσε η νύφη της, Άντιτι Πατέλ. «Ήθελε απλώς να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κατοικία Του».
Χιλιάδες αγνοούμενοι μετά τις καταστροφικές πλημμύρες
Η ομάδα της Αμίν βρισκόταν κοντά στα σύνορα το πρωί της Τετάρτης, σύμφωνα με τον Ντίπακ Λαμιτσάνε, ιδιοκτήτη της εταιρείας Trekking Planner Nepal, η οποία είχε οργανώσει τα ταξίδια της. Περίπου μία ώρα μετά την τελευταία επικοινωνία με την ομάδα, μια ξαφνική πλημμύρα που προκλήθηκε από νερά από το λιώσιμο των παγετώνων έπληξε την περιοχή. Έκτοτε, οι προσκυνητές και οι τρεις Νεπαλέζοι οδηγοί τους, μεταξύ των οποίων και ο γαμπρός του Λαμιτσάνε, δεν έχουν δώσει σημεία ζωής. Η καταστροφή προκάλεσε τεράστιες απώλειες στην περιοχή. Εκατοντάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ χιλιάδες ακόμη αγνοούνται, την ώρα που οι επιχειρήσεις διάσωσης βρίσκονταν σε εξέλιξη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ένας ιερός τόπος για πολλές θρησκείες
Το Όρος Καϊλάς θεωρείται ιερό όχι μόνο από τους Ινδουιστές, αλλά και από τους Βουδιστές, τους Τζαϊνιστές, τους Σιχ και τους πιστούς της παράδοσης Μπον του Θιβέτ. Για τους Ινδουιστές, το βουνό θεωρείται η κατοικία του Σίβα, θεού της καταστροφής, της μεταμόρφωσης και του διαλογισμού, καθώς και της συζύγου του, Παρβάτι. Με ύψος περίπου 6.638 μέτρα, το Καϊλάς ξεχωρίζει και για την εντυπωσιακή μορφολογία του, καθώς μοιάζει με τεράστια φυσική πυραμίδα που υψώνεται πάνω από το θιβετιανό οροπέδιο. Η ανάβαση στην κορυφή του απαγορεύεται, καθώς το βουνό θεωρείται τόσο ιερό ώστε οι πιστοί δεν επιτρέπεται να το «κατακτήσουν».
Πηγή: Nadin Romanova/PEXELS
Το προσκύνημα γύρω από το βουνό
Το παραδοσιακό προσκύνημα περιλαμβάνει την περιφορά γύρω από ολόκληρο το βουνό, μια διαδρομή περίπου 53 χιλιομέτρων, η οποία πραγματοποιείται μέσα σε αρκετές ημέρες. Για ορισμένους πιστούς, η διαδρομή γίνεται ακόμη πιο απαιτητική. Θιβετιανοί Βουδιστές προσκυνητές, για παράδειγμα, μπορεί να διανύσουν ολόκληρη τη διαδρομή κάνοντας συνεχείς μετάνοιες και προσκυνήσεις. Η σωματική δοκιμασία θεωρείται μέρος της πνευματικής διαδικασίας. Η κόπωση και η θυσία συμβολίζουν την ταπεινότητα και την προσπάθεια απομάκρυνσης από το εγώ.
«Όταν σκέφτομαι τον Θεό, σκέφτομαι το βουνό»
Ο γιος της Αμίν, Ντρουβ, είχε πραγματοποιήσει το ίδιο προσκύνημα μαζί με τη μητέρα του το 2010. Για εκείνον, το ταξίδι αποτελούσε ένα σημαντικό πνευματικό βήμα πριν ξεκινήσει την ειδικότητά του στην ιατρική. Η εμπειρία του να διασχίζει το βουνό μαζί με τη μητέρα του τού είχε δημιουργήσει την αίσθηση «σαν να μας παρακολουθούσε ο Θεός». «Όταν σκέφτομαι τον Θεό, σκέφτομαι το βουνό», είχε δηλώσει. Η Αμίν δεν σχεδίαζε αρχικά να πραγματοποιήσει ακόμη ένα ταξίδι στο Καϊλάς. Η απόφαση προέκυψε όταν η 64χρονη Τεζάλ Πατέλ, μέλος της οικογένειας, θέλησε να κάνει για πρώτη φορά το προσκύνημα μαζί με τους δικούς της ανθρώπους. Οι δύο γυναίκες άρχισαν να προετοιμάζονται περίπου έξι μήνες νωρίτερα. Η Πατέλ ξεκίνησε μάλιστα να πηγαίνει στο γυμναστήριο, ενώ και άλλοι Ινδουιστές από την περιοχή αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην αποστολή. Ανάμεσα στους προσκυνητές ήταν και ένα ζευγάρι από το Κουίνς, η Νίλαμ και ο Ραμές Σάρμα, και οι δύο στα 60 τους, οι οποίοι είχαν εντάξει το ταξίδι στα σχέδιά τους για τη συνταξιοδότησή τους. Και εκείνοι αγνοούνται μετά τις πλημμύρες αναφέρουν οι New York Times.
Η ελπίδα για ένα θαύμα
Η Αμίν γνώριζε τους κινδύνους κάθε φορά που ξεκινούσε για το Καϊλάς. Σύμφωνα με τον γιο της, πριν από κάθε ταξίδι έλεγε πως «μπορεί να είναι το τελευταίο της». Τώρα, η οικογένειά της ελπίζει ότι η ομάδα έχει καταφέρει να επιβιώσει και βρίσκεται εγκλωβισμένη στην κινεζική πλευρά των συνόρων, όπου η γέφυρα που συνδέει την Κίνα με το Νεπάλ έχει καταστραφεί και οι επικοινωνίες έχουν διακοπεί. Ο Ντρουβ Αμίν θέλει να πιστεύει ότι η μητέρα του και οι υπόλοιποι προσκυνητές θα βρεθούν ζωντανοί. Και τότε, η Αμίτα θα μπορεί να διηγηθεί την ιστορία της θαυματουργής επιβίωσής τους, εκεί όπου πίστευε ότι βρισκόταν πιο κοντά στον Θεό.
