Η δημιουργία θερμιδικού ελλείμματος, δηλαδή η πρόσληψη λιγότερων θερμίδων από όσες καταναλώνει ο οργανισμός για την παραγωγή ενέργειας, αποτελεί τον αποτελεσματικότερο τρόπο για την απώλεια σωματικού λίπους. Σημαντική είναι και η συμβολή της αερόβιας άσκησης, καθώς μπορεί, σε συνδυασμό με τη διατροφή, να αυξήσει σημαντικά τις συνολικές ημερήσιες ενεργειακές δαπάνες.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο προπονητής Ideen Chelengar, πτυχιούχος Επιστημών της Άσκησης και Προπόνησης από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, «η καύση λίπους ως πηγή ενέργειας δεν είναι το ίδιο με την απώλεια λίπους».
Ο Chelengar υποβλήθηκε σε τεστ κοπώσεως, κατά την οποία ήταν συνδεδεμένος με συσκευή Cortex Metalizer, ένα σύστημα εργοσπιρομέτρησης που μετρά την αναπνοή και αναλύει τον τρόπο με τον οποίο ο οργανισμός προσλαμβάνει οξυγόνο και αποβάλλει διοξείδιο του άνθρακα κατά την άσκηση. Όλες οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε κατάσταση νηστείας, «ώστε να μετρηθούν το λίπος και οι υδατάνθρακες που ήταν ήδη αποθηκευμένοι στον οργανισμό και όχι εκείνοι που προέρχονταν από τη διατροφή», εξηγεί.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Στην αρχή, είχα μια καλή ισορροπία στη ζώνη έντασης 1», αναφέρει. «Καθώς αύξησα τον ρυθμό, η καύση λίπους αυξήθηκε σημαντικά και έφτασε στο αποκορύφωμά της στη ζώνη 2. Στη συνέχεια, στις ζώνες 3, 4 και 5, έφτασε σε ένα σημείο όπου η καύση λίπους μειώθηκε απότομα, ενώ αυξήθηκε σημαντικά η καύση υδατανθράκων. Ως αποτέλεσμα, ο συνολικός ρυθμός καύσης λίπους ήταν πολύ χαμηλότερος».
«Επομένως, αν στόχος σας είναι να μεγιστοποιήσετε και να βελτιώσετε την οξείδωση του λίπους, πρέπει να προπονείστε στη ζώνη έντασης 2», καταλήγει ο Chelengar.
Η «σωστή» ένταση
Το ίδιο επισημαίνει και ο γιατρός Iñigo San Millán, υπεύθυνος για την αγωνιστική απόδοση του κορυφαίου ποδηλάτη Tadej Pogačar: «Η ζώνη 2 είναι η ένταση άσκησης στην οποία βλέπω τη μεγαλύτερη βελτίωση στην καύση λίπους».
Ο Chelengar υπενθυμίζει, πάντως, ότι «για την απώλεια λίπους, το θερμιδικό έλλειμμα είναι πραγματικά το μόνο που έχει σημασία και πρέπει να προέρχεται κυρίως από τη διατροφή». Προσθέτει, ωστόσο, ότι «η αερόβια άσκηση στη ζώνη 2 καίει λίπος, σε αντίθεση με τις ασκήσεις υψηλότερης έντασης, κατά τις οποίες καίγονται κυρίως υδατάνθρακες».
Ο Chelengar θεωρεί επίσης ότι η διαλειμματική προπόνηση υψηλής έντασης (HIIT) αποτελεί «εξαιρετικό εργαλείο για την έμμεση συμβολή στην καύση λίπους και τη βελτίωση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των υδατανθράκων καταναλώνεται κατά τη διάρκεια των διαστημάτων υψηλής έντασης, ενώ η καύση λίπους αυξάνεται μετά την προπόνηση».
Με πληροφορίες από mundodeportivo.com
