Μία ιδιαίτερη και άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε ο Χρήστος Λούλης το απόγευμα της Δευτέρας, 24 Νοεμβρίου, στην κάμερα της εκπομπής «Στούντιο 4» της ΕΡΤ, όπου βρέθηκε καλεσμένος.
Ο γνωστός ηθοποιός, με αφορμή την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί, έκανε μία σύντομη αναδρομή στο 2001, όταν ως νεαρός ηθοποιός, συμμετείχε στην αντίστοιχη παράσταση «Καθαροί πια», του Λευτέρη Βογιατζη.
Όπως σημείωσε, η παράσταση που συμμετείχε τότε, ήταν καταλυτική για την προσωπικότητά του και την εξέλιξή του στο χώρο της υποκριτικής, ενώ σημείωσε πως τότε είχε προκαλέσει τις αντιδράσεις του κοινού, καθώς ήταν πρωτοποριακή για εκείνη την εποχή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Όσα ανέφερε ο Χρήστος Λούλης στον καναπέ του «Στούντιο 4»
Πιο συγκεκριμένα, ο γνωστός ηθοποιός, ανέφερε πως η εν λόγω παράσταση, ήταν ένα μάθημα για εκείνον: «Ήταν σαν να βγήκα μετά από αυτή την παράσταση γεννημένος αλλιώς. Αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα. Και οι δύο περιπτώσεις, και η τραυματική εμπειρία και η αναζωογονητική, έχουν μια φοβερή ισορροπία μεταξύ του πόνου και της ευχαρίστησης. Στον πόνο υπάρχει μια περίεργη ευχαρίστηση, γιατί νιώθεις ότι κάνεις κάτι που μετράει και αξίζει, με την προσδοκία ότι κάποια στιγμή θα περάσει. Υπήρχε μεγάλος πόνος, μεγάλη ταλαιπωρία, μια καταβύθιση στα τρίσβαθα αυτών που κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Αλλά άνοιγαν και πολλά παράθυρα στο μυαλό μου. Κάθε εβδομάδα ένιωθα ότι μεγαλώνω δέκα χρόνια».
Παράλληλα, μιλώντας στους οικοδεσπότες του, τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, ο Χρήστος Λούλης, θυμήθηκε ορισμένες αντιδράσεις του κοινού.
{https://exchange.glomex.com/video/v-deh0k038u1vt?integrationId=40599y14juihe6ly}
Όπως σημειώνει, η παράσταση είχε ιδιαίτερες σκηνές που έκανε πολλούς από τους παραβρισκόμενους να αποχωρήσουν από τον χώρο του θεάτρου: «Έφευγαν και έβριζαν καμιά φορά. Δεν θυμάμαι τώρα κάποια περίπτωση συγκεκριμένη, αλλά θυμάμαι κάποιες φορές που φεύγοντας οι άνθρωποι απ’ το θέατρο, δεν τους ένοιαζε αν κάνουν φασαρία ή όχι και φωνάζανε και βρίζανε και λέγανε ντροπή σας και τέτοια. Τι είναι αυτά, ας πούμε, τι αρρώστιες είναι αυτές και τέτοια. Εγώ είχα χ@#$% πάνω μου λιγάκι. Συγγνώμη για τη γλώσσα. Αλλά, κοίτα, ήμουνα και μικρός και μου άρεσε κιόλας λιγάκι… Ότι κάνω κάτι που δεν περνάει στο ντούκου».
Ταυτόχρονα, αποκάλυψε ορισμένες από τις σκέψεις των συντελεστών της παράστασης του 2001: «Είχε λειτουργήσει ως αντίστροφος ναρκισσισμός. Λέγαμε ότι αν δεν φύγουνε σήμερα 10, κάτι δεν κάνουμε καλά. Είναι άλλη εποχή τώρα, εννοείται πως είναι άλλη εποχή. Δυστυχώς έχουμε μια πιο μεγάλη εξοικείωση στη βία. Είμαστε ελαφρώς πιο αποκτηνωμένοι δηλαδή. Από την άλλη, αντιφατικό αυτό, αλλά είμαστε και πολύ πιο ευαίσθητοι σε σχέση με κάποια πράγματα».
{https://exchange.glomex.com/video/v-deh1cwupzp2p?integrationId=40599y14juihe6ly}
Μάλιστα, σε άλλο σημείο, ο ηθοποιός, εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο είχε αντιληφθεί εκείνη την παράσταση, του 2001: «Νιώθεις να αδειάζεις, να γίνεσαι μηδέν, τίποτα. Όλοι έχουμε περάσει μια ερωτική απογοήτευση που σου κόβει το φως από μπροστά σου. Στον έρωτα και ειδικά όταν υπάρχει προδοσία, τα παζάρια των ανθρώπων είναι αδυσώπητα. Οι τιμωρίες είναι αδυσώπητες. Όταν δίνεις μια υπόσχεση σε έναν άνθρωπο που αγαπάς και δεν την τηρείς, δεν μπορείς ούτε τον εαυτό σου να δεις στον καθρέφτη και για τον άλλον παύεις να υπάρχεις. Μιλάς και δεν σε ακούει. Είναι σαν να μην έχεις γλώσσα».
Στον τρόπο που αντιλαμβάνεται πλέον την ίδια παράσταση, ο Χρήστος Λούλης, σημείωσε: «Είμαι άλλος. Μεγαλύτερος, πατέρας, και σε μια άλλη εποχή. Σήμερα στο θέατρο οι άνθρωποι έχουν βάλει ένα στοίχημα, να κάνουμε ουσιαστικό θέατρο με όρους χαράς, όχι καταπίεσης. Όχι όπως παλιά, που πιστεύαμε ότι πρέπει να κόψεις τις φλέβες σου για να βγεις στη σκηνή. Θέλουμε με χαρά να βάλουμε τον εαυτό μας στη μέγγενη του έργου και από αυτό το σφίξιμο να βγει ένα διαμαντάκι, δικό μας».
{https://exchange.glomex.com/video/v-deh1jvh75395?integrationId=40599y14juihe6ly}
