Η Αθήνα, παρά την έντονη πολυκοσμία και τις πολυκατοικίες που έχουν δημιουργηθεί με την πάροδο του χρόνου, καταφέρνει να κρατάει μέχρι και σήμερα έναν αριστοκρατικό χαρακτήρα. Μία ατμόσφαιρα με έντονο το στοιχείο της ιστορίας και της αρχαίας Ελλάδας. Λίγο πιο έξω από το κέντρο της πόλης, πολλές γειτονιές αποπνέουν το άρωμα ενός μικρού χωριού και ας βρίσκονται στην καρδιά της πρωτεύουσας.
Η πόλη, άρχισε να αποκτά τη σύγχρονη μορφή της με τις πολυκατοικίες και τους έντονους ρυθμούς ζωής κατά τα μέσα του 20ου αιώνα, περίπου κατά τις δεκαετίες του 1950 – 1970, όπου η μαζική εσωτερική μετανάστευση από την επαρχία προς την πρωτεύουσα, έθεσε την ανάγκη να δημιουργηθούν πληθώρα από πολυκατοικίες και κτήρια.
Κατά την εν λόγω χρονική περίοδο, η Αθήνα επεκτάθηκε, με αποτέλεσμα να απορροφήσει πολλούς από τους γύρω οικισμούς διαμορφώνοντας έτσι την εικόνα της σύγχρονης πρωτεύουσας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Κούντουρα – Το χωριό της Δυτικής Αττικής που «απορροφήθηκε» από την ανάπτυξη
Τα Κούντουρα ήταν ένας παλαιός ορεινός οικισμός της Δυτικής Αττικής, που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του Όρους Πατέρα, βόρεια της Μάνδρα - πάνω από το Θριάσιο Πεδίο.
Η τοποθεσία εξυπηρετούσε τις αγροτικές καλλιέργειες και την κτηνοτροφία την περίοδο που αυτές άνθιζαν.
Ο οικισμός φαίνεται ότι δημιουργήθηκε γύρω στον 13ο αιώνα και γνώρισε ιδιαίτερη ακμή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της δυτικής Αττικής.
Παρά την ραγδαία ανάπτυξή του, κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ήρθαν οι πρώτες καταστροφές που έφεραν σταδιακά την παρακμή.
Οι καταστροφές της περιόδου, σε συνδυασμό με τις νέες οικονομικές συνθήκες του ελληνικού κράτους, οδήγησαν σταδιακά τους κατοίκους στη μετεγκατάσταση σε χαμηλότερες και πιο εύφορες περιοχές, κυρίως προς τη Μάνδρα και τους γύρω οικισμούς.
Σήμερα, στην περιοχή όπου βρισκόταν το παλιό χωριό δεν υπάρχει οργανωμένος παραδοσιακός οικισμός, αλλά διάσπαρτες κατοικίες και νεότεροι συνοικισμοί που αναπτύχθηκαν κυρίως τον 20ό αιώνα. Από τον παλαιό οικισμό σώζονται ελάχιστα ίχνη, ενώ το τοπωνύμιο «Κούντουρα» διατηρείται κυρίως στη μνήμη και στην τοπική ιστορική παράδοση της Δυτικής Αττικής.
