Την Τρίτη διακυβεύεται η κληρονομιά του Νετανιάχου, καθώς οι Ισραηλινοί προσέρχονται στις κάλπες για τις πρώτες εκλογές μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου.
«Αν η αντιπολίτευση κερδίσει, θα κερδίσει και ο συμβιβασμός, αν και αυτό θα γίνει υπό τη σκιά το Νετανιάχου. Αν ο Νετανιάχου κερδίσει, το κόμμα του θα το εκλάβει ως μία ακόμα θεϊκή υποχρέωση να κυβερνήσει. Ό,τι και αν ισχύει θα είναι μία διαδικασία: συνεχιζόμενη καταστροφή ή μια αργή επιστροφή στη λογική, σχολιάζουν αναλυτές στα ισραηλινά Μέσα.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ήττα για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου αλλά όπως σημειώνουν οι αναλυτές,, σχεδόν κάθε πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση ήταν ένα είδους δημοψηφίσματος για εκείνον. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά, στις πρώτες εκλογές μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, πολλοί Ισραηλινοί ισχυρίζονται πως η τελική τους απόφαση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη τώρα: όχι μόνο για το πρόσωπο που θα ηγηθεί της χώρας, αλλά για το πού οδεύει η χώρα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο Νετανιάχου από την πλευρά του έχει στις πλάτες του του την πιο φονική αποτυχία ασφαλείας στην ιστορία του Ισραήλ και του πολέμου που ακολούθησε και συνεχίζει ακόμα στη Γάζα, τον Λίβανο και το Ιράν. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει στην βαθύτερη απομόνωση του Ισραήλ παγκοσμίως Μετά την επίθεση της Χαμάς πολλοί θεωρούσαν όπως οι μέρες του στην ηγεσία του Ισραήλ θα ήταν μετρημένες, ότι θα παραιτούνταν σύντομα.
Ωστόσο, ο διχαστικός Νετανιάχου κατάφερε, με κόπους, αγώνες και κυριολεκτικά μάχες, να επιστρέψει στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια μιας ταραχώδους τριετίας, γεμάτης αδιάκοπες εσωτερικές κρίσεις και πολέμους στην ευρύτερη περιοχή. Διαψεύδοντας τους επικριτές του, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια σκληρή εκλογική αναμέτρηση την Τρίτη, επιδιώκοντας την επανεκλογή του.
Ο Νετανιάχου αποτελεί την πιο κυρίαρχη πολιτική προσωπικότητα της χώρας εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες, και η κληρονομιά του διακυβεύεται. Ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να τερματίσει τη μακρόχρονη πορεία του 77χρονου πολιτικού με τρόπο δυσάρεστο, ανοίγοντας τον δρόμο για μια νέα εποχή στην ισραηλινή πολιτική σκηνή. Μια νίκη, αντίθετα, θα εδραίωνε την εικόνα του ως του απόλυτου πολιτικού επιζήσαντα.
Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, Εχούντ Ολμέρτ είπε πως ποτέ στην ιστορία της χώρας δεν διακυβεύονταν τόσα πολλά: από την εθνική ασφάλεια της χώρας στο μέλλον των δημοκρατικών θεσμών και τη θέση του στον κόσμο. Μετά από μία σειρά πολέμων, που ξεκίνησε ο Νετανιάχου, με την δικαιολογία της επίθεσης της Χαμάς, που έχουν αποσταθεροποιήσει την ευρύτερη περιοχή και έχουν αναταράξει την παγκόσμια οικονομία, ο κόσμος παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις.
Οι πολιτικοί συχνά λένε ότι αυτές οι εκλογές είναι αυτές που θα καθορίσουν τη μοίρα της χώρας. Τώρα είναι η ώρα λέει ο Ολμέρτ.
Οι υποψήφιοι του Ισραήλ
Οι αντίπαλοι του Νετανιάχου, με επικεφαλής των πρώην αρχηγό του στρατού Γκάντι Άιζενκοτ, βλέπει τις εκλογές της Τρίτης ως μία ημέρα συλλογισμού. Ισχυρίζεται ότι ο Νετανάχου πρέπει να λογοδοτήσει για την 7η Οκτωβρίου και την αποτυχία της ηγεσίας του να γυρίσει τις νίκες στο πεδίο της μάχης σε διπλωματικά κατορθώματα.
«Αυτό που προσφέρει είναι έναν ατελείωτο πόλεμο» ισχυρίζεται, ο Άιζενκοτ, του οποίο ο γιος και δύο ανιψιοί του σκοτώθηκαν στη μάχη.
Αντίθετα οι υποστηρικτές του Νετανιάχου ισχυρίζονται ότι οι Ισραηλινές δυνάμεις πρόδωσαν τοον Νετανιάχου και ότι εκείνος οδήγησε τη χώρα με έναν μοναδικό τρόπο σε καταστροφικές νίκες επί της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και του Ιράν.
Τι και πώς ψηφίζουν οι Ισραηλινοί
Οι Ισραηλινοί ψηφίζουν για λίστες κομμάτων, όχι μεμονωμένους υποψηφίους. Σε μια κοινωνία χωρισμένη ανά εθνικότητα, θρησκεία, εθνότητα και ιδεολογία, που παράγει ένα πολυσχιδές πεδίο. Δεκάδες λίστες εγγράφονται αλλά μόνο εκείνες που ξεπερνούν το όριο ψήφων 3,25% κερδίζουν έδρες και μπαίνουν στην Ισραηλινή βουλή, στην Κνεσέτ δηλαδή των 120 εδρών. Τη Δευτέρα υπήρξαν 36 κόμματα.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι 11 έως 13 κόμματα θα καταφέρουν να φτάσουν το όριο. Οι έδρες κατανέμονται με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα είναι το δεξιό Λικούντ του Νετανιάχου και το κεντρώο κόμμα με επικεφαλής τον Άιζενκοτ, πρώην αρχηγό του στρατιωτικού επιτελείου που έχει αναδειχθεί ως ο κύριος αμφισβητίας του.
Η τελευταία δημοσκόπηση του Channel 12 τοποθετεί τον Άιζενκοτ πρώτο με 23 έδρες, μπροστά από το Λικούντ με 21, αν και άλλοι δημοσκόποι διαφέρουν. Στο Channel 14 που υποστηρίζει τον Νετανιάχου, το Λικούντ προβλέπεται να λάβει 30 έδρες και ο Άιζενκοτ περίπου 20. Σε αντιπαραθέσεις για το ποιος είναι πιο κατάλληλος για να γίνει πρωθυπουργός, ο Άιζενκοτ ηγείται του Νετανιάχου με σταθερή διαφορά.
Ένας πρωθυπουργός χρειάζεται 61 έδρες για να σχηματίσει κυβέρνηση και κανένα κόμμα δεν έχει κερδίσει ποτέ αυτή την πλειοψηφία μόνο του. Έτσι ακολουθούν οι συνεργασίες.
Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δίνουν στον συνασπισμό του Νετανιάχου, που αποτελείται από το Λικούντ, δύο ακροδεξιά κόμματα με επικεφαλής τους Μπέζαλελ Σμότριτς και Ιταμάρ Μπεν-Γκβίρ, και δύο υπερορθόδοξα κόμματα, 49 έως 55 έδρες, λιγότερο από την πλειοψηφία των 61 εδρών.
Η αντιπολίτευση, η οποία φαίνεται ισχυρή στα χαρτιά, είναι βαθιά κατακερματισμένη: ο Άιζενκοτ έχει κόμματα με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό Ναφτάλι Μπενέτ και τον πρώην υπουργό Άμυνας Άβιγκντορ Λίμπερμαν στα δεξιά του και το κόμμα των Δημοκρατικών με επικεφαλής τον Γάιρ Γκολάν στα αριστερά του. Οι Μπένετ και Λίμπερμαν δεν στηρίζουν τον Άιζενκοτ ενώ και οι δύο έχουν τις δικές τους φιλοδοξίες για την πρωθυπουργία.
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οποιαδήποτε εναλλακτική κυβέρνηση θα χρειαζόταν πιθανώς την υποστήριξη ή την αποχή των αραβικών κομμάτων την ώρα που όλοι οι αντίπαλοι υποψήφιοι έχουν αποκλείσει κάθε σενάριο συνεργασίας. Με κανένα κόμμα να μην διαθέτει, όπως φαίνεται καθαρή πλειοψηφία ωστόσο το πολιτικό αδιέξοδο, μια κυβέρνηση μειοψηφίας, μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ή ακόμα και μία νέα εκλογική αναμέτρηση, όλα αποτελούν πιθανά ενδεχόμενα.
Όμως ο Νετανιάχου επιμένει στον διχασμό και καταφεύγει στην παραδοσιακή τακτική του εκφοβισμού. Το προεκλογικό του σύνθημα, «Δεξιά ή Παλαιστίνη», που κάνει ομοιοκαταληξία στα εβραϊκά, υπονοεί ότι οι αντίπαλοί του θα ίδρυαν ένα παλαιστινιακό κράτος πλάι στο Ισραήλ, ενδεχόμενο που οι βασικοί του αντίπαλοι απορρίπτουν κατηγορηματικά.
Η λύση των δύο κρατών εξάλλου, η οποία εξακολουθεί να θεωρείται διεθνώς ως ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος επίλυσης της σύγκρουσης, είναι πολιτικά «τοξική» στο Ισραήλ επιμένει ο Νετανιάχου.
Με πληροφορίες του Haaretz/CNN/AP
