Πιο αναλυτικά, το Δικαστήριο έκρινε πως έπρεπε η νεαρή κοπέλα να απελευθερωθεί από τον κατ'οίκον περιορισμό. Σημειώνεται πως η 19χρονη Ντέμπορα Σιακουατόρι μαχαίρωσε και σκότωσε τον πατέρα της ο οποίος την κακοποιούσε επί σειρά ετών.
Το γεγονός ότι η κοπέλα υπέφερε καιρό τη βίαιη συμπεριφορά του πατέρα της τόσο σε εκείνη όσο και σε άλλα μέλη της οικογένειάς της, την έφερε στο σημείο να τον χτυπήσει μέχρι θανάτου. Η κοινή γνώμη μάλιστα από την προηγούμενη Κυριακή που συνέβη το περιστατικό, βρίσκεται στο πλευρό της αναγνωρίζοντας τα βασανά της.
Το δικαστήριο, δε, έκρινε πως η κοπέλα βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Γι' αυτό άλλωστε και οδηγήθηκε στην εν λόγω απόφαση.
Το βράδυ της Κυριακής 19 Μαΐου 2019 ο πατέρας του κοριτσιού επέστρεψε μεθυσμένος ως συνήθως στο σπίτι τους στην ιταλική επαρχία Μοντεροτόντο, κοντά στη Ρώμη. Ο άντρας ο οποίος κακοποιούσε σωματικά την κόρη του, τη σύζυγό του και τη μητέρα του παγίδευσε τις τρεις γυναίκες στην σκάλα και άρχισε να τις χτυπά.
Το κορίτσι, τότε, αντέδρασε και έχοντας κρύψει ένα μαχαίρι πάνω του είπε στον πατέρα της «Μπαμπά μην συνεχίζεις». Εκείνος δεν σταματούσε να τις χτυπά με αποτέλεσμα η 19χρονη να τον μαχαιρώσει στον λαιμό την ώρα που πάλευαν.
Όταν συνειδητοποίησε τι είχε κάνει του είπε: «Μην με αφήνεις, να είσαι καλά, συγχώρεσέ με – δεν ήθελα να το κάνω».
Το παρελθόν του πατέρα
Ο άντρας ήταν παλιότερα μποξέρ και η εξάρτηση του από το ποτό κα τα ναρκωτικά τον έκανε ιδιαιτέρως βίαιο. Το 2016, μάλιστα, ο Σιακουατόρι είχε εκτίσει εξάμηνη ποινή φυλάκισης επειδή είχε χτυπήσει αστυνομικό. Με το που αποφυλακίστηκε συνέχισε να δέρνει την κόρη του, όπως είχε κάνει πολλές φορές και στο παρελθόν.
Οι μαρτυρίες της 19χρονης
Σημειώνεται πως ο δικαστής Φραντσέσκο Μεντίτο απάλλαξε το κορίτσι από όλες τις κατηγορίες «Όπως όλα δείχνουν, προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της» είπε χαρακτηριστικά. «Έβλεπα και ζούσα εφιάλτες»
Η κοπέλα μάλιστα αναφέρει «Έβλεπα και ζούσα μέσα στους εφιάλτες. Είχα τον φόβο ότι θα με σκότωνε ενώ κοιμόμουν. Το μόνο θετικό πράγμα που μου είχε απομείνει από εκείνον ήταν το πάθος για το μποξ. Οι τελευταίες μου χαρούμενες αναμνήσεις από εκείνον είναι όταν ήμουν 6-8 ετών και με έπαιρνε μαζί του στο γυμναστήριο. Τότε ακόμη, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι άθλημα που με έμαθε να αγαπώ, θα το έστρεφε εναντίον μου, όταν θα άρχιζε να με χτυπάει με όλη του τη δύναμη».
