Η ώρα για τις καταθέσεις των επιβατών που διασώθηκαν από την τραγωδία των Τεμπών έφτασε και ως όλα δείχνουν θα είναι σπαρακτική και οδυνηρή. Η Μαρία Λαζαρίδου, η νεαρή γυναίκα που συνταξίδευε το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου με το 6 μηνών μωρό της και τη μητέρα της κατέρρευσε σήμερα κατά τη διάρκεια της κατάθεσής της ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας. «Εγώ εκεί μέσα ένιωσα ότι έχασα το παιδί μου. Ήταν 6 μηνών. Αν είχα χτυπήσει σοβαρά πώς θα έβγαινε έξω; Γιατί συνέβη αυτό;», ήταν η σπαρακτική κατάθεσή της. Το σημείο στο οποίο κατέρρευσε και χρειάστηκε να της δοθούν οι πρώτες βοήθειες από τους ανθρώπους του Ερυθρού Σταυρού που βρίσκονται από την έναρξη της δίκης στον χώρο.
Η Μαρία ξεκίνησε με τη μητέρα και το παιδί της από τα Τρίκαλα, όπου είχε πάει για να δει την αδερφή της. Όποιος ταξίδευε με τρένο από τα Τρίκαλα ανέβαινε στο τρένο της ανταπόκρισης προς τον σταθμό Παλαιοφαρσάλου όπου αποβιβαζόταν για να επιβιβαστεί στο τρένο του προορισμού του. Τότε… Διότι σήμερα δεν υπάρχει σιδηροδρομική σύνδεση Τρικάλων – Παλαιοφαρσάλου ομοίως και Καρδίτσας – Παλαιοφαρσάλου μετά τις καταστροφές στην γραμμή από την κακοκαιρία Daniel, που έπληξε τη Θεσσαλία την ίδια χρονιά με το δυστύχημα, δηλαδή το 2023.
Στον Παλαιοφάρσαλο το τρένο καθυστέρησε αρκετά
«Παρατήρησα – σημείωσε η Μαρία Λαζαρίδου – ότι οι θέσεις δεν είχαν ζώνη ασφαλείας. Ήθελα να ταΐσω το μωρό μου. Αποφάσισα να της δώσω το γάλα της λίγο μετά τη Λάρισα. Θυμάμαι να τρέχει γρήγορα το τρένο και μετά μια απότομη στροφή. Δεν πρόλαβα να την ταΐσω. Θυμάμαι να φεύγει σε αργή κίνηση το μπιμπερό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μετά τίποτα. Ξύπνησα στον διάδρομο. Είχε πάρει κλήση το βαγόνι. Δεν έβρισκα το μωρό. Έβλεπα μόνο φως από φωτιά έξω από το παράθυρο. Άρχισα να φωνάζω το μωρό μου.... Ένα παιδί μου είπε να μην ανησυχώ και ότι θα τη βρούμε και άρχισε να ψάχνει. Συνέχισα να φωνάζω ώσπου φώναξα το όνομα της και άρχισε να κλαίει. Η φωτιά ήταν ακριβώς δίπλα μας. Το μωρό είχε καταλήξει κάτω από ένα κάθισμα. Η μαμά μου μου είπε να τη βγάλουμε. Δεν ήθελα, φοβόμουν να μην πληγώσουμε το παιδί. Τελικά την τράβηξε η μαμά μου. Έκλαιγε. Ήταν μαύρη από πάνω ως κάτω. Έτρεχαν αίματα από πρόσωπο μου. Σκεφτόμουν πως θα βγούμε.
Είδα την κοπέλα που καθόταν δίπλα μου με τον σύντροφό της. Πρέπει να είχαν πιαστεί τα πόδια της στις λαμαρίνες και το κεφάλι της δεν ήταν ακριβώς στη θέση του... Αργότερα κατάλαβα ότι ήταν η Ιφιγένεια… Έπεφτα συνέχεια. Μία κοπέλα βοήθησε με τη μικρή για να μπορέσω να προχωρήσω. Έβαλα πόδια στις πλάτες του βαγονιού γιατί το βαγόνι έπεφτε. Όταν φτάσαμε στο παραθύρι ένιωθα ότι δεν έχω οξυγόνο. Κατάφερα να βγω και άρχισα να τρέχω με το παιδί στην αγκαλιά. Αυτό που ζούσα εκεί ήταν πόλεμος. Γύρω στις 11:40 τηλεφώνησα στον μπαμπά μου. Τα ασθενοφόρα δεν είχαν έρθει ακόμα.Ανέβηκα με το παιδί σε ένα ασθενοφόρο, στο οποίο ήταν μέσα ένας νεαρός»…… Αυτός ο νεαρός ήταν ο επόμενος στη σειρά μάρτυρας, ο Αθανάσιος Κουμπούρης. Βρέθηκαν ξανά 3 χρόνια μετά στην αίθουσα μαρτύρων, λίγο πριν και οι δύο ξεκινήσουν την οδυνηρή ανάκληση όλων όσων έζησαν, μύρισαν, ένιωσαν εκείνο το βράδυ. Στη συνέχεια η Μαρία περιέγραψε τον πανικό που επικρατούσε στο Νοσοκομείο, τους εμέτους της, τον βήχα, τη δυσκολία στην αναπνοή. «Μου έβαλαν οξυγόνο», υποστήριξε για να συνεχίσει για την ολιγοήμερη νοσηλεία της ίδιας και του παιδιού της.
«Ενοχές που έζησα»
Ο Αθανάσιος Κουμπούρης ήταν φοιτητής τότε στον Βόλο. Επέστρεφε στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Ταξίδευε εκείνη τη μέρα στον τρίτο βαγόνι. «Έπαιρνα το τρένο συχνά. Συνήθως καθόμουν στο κυλικείο, αλλά εκείνη τη μέρα δεν είχα παρέα και έτσι κάθισα στη θέση μου. Όταν έγινε η σύγκρουση νόμισα ότι πεθαίνω εκείνη τη στιγμή. Το βαγόνι έγειρε. Αμυδρά θυμάμαι να βλέπω κάποιον να σπάει ένα τζάμι και να βγαίνει από εκεί. Κάλεσα το 166 ή το 112. Παρατήρησα ότι έχω αιμορραγία στον κρόταφο. Έτρεχε πολύ αίμα. Πέρασαν κάποια λεπτά, δεν μπορώ να προσδιορίσω το χρόνο. Κάποια στιγμή ήρθε το ΕΚΑΒ, κάποιοι μας βοηθούσαν να ανέβουμε ένα μικρό λόφο που βγάζει στον εθνικό δρόμο. Κατάφερα να μπω με τη Μαρία Λαζαρίδου σε ασθενοφόρο. Φτάσαμε στο πανεπιστημιακό Νοσοκομείο.
Μου έραψαν την πληγή. Δίπλα μου ένας πολυτραυματίας με εγκαύματα τρίτου βαθμού. Ένας άλλος έψαχνε την κοπέλα του. Ήταν νεκρή. Από τότε νιώθω ενοχές, που έζησα εγώ. Ευτυχώς ταξίδευα μόνος και δεν χρειάστηκε να αναζητώ και κάποιον άλλο. Ένιωθα μυρωδιά από καμμένο από σίδερο. Από τότε δεν ξαναμπήκα σε τρένο και γενικά δυσκολεύομαι με τα μέσα μεταφοράς. Άκουγα φωνές και ουρλιαχτά. Δεν θυμάμαι καθαρά πρόσωπα. Όταν κατάφερα να ανέβω είδα ότι η φωτιά μεγάλωνε…Μέχρι που ανέβηκα πάνω δεν είδα πυροσβέστη».
Κόλαση
Η μητέρα της Μαρίας Λαζαρίδου, που ταξίδευε με την κόρη και το εγγόνι της χαρακτήρισε την κατάσταση μετά το δυστύχημα ως «κόλαση». «Φοβήθηκα με μην ανατιναχτεί το βαγόνι. Βλέπαμε σε σκιές τους ανθρώπους να πηδάνε κάτω και να φωνάζουν. Γενικώς υπήρχε φωτιά και φοβόμαστε ότι θα ανατιναχτεί και το δικό μας βαγόνι. Σε 2-3 σημεία είχε φωτιές, ξεχωριστές από την άλλη, τη μεγάλη φωτιά. Άκουγα φωνές, κόσμος κάτω στο έδαφος χτυπημένος, βογκούσε, φώναζε. Είπα στην κόρη μου να φύγει με το μωρό. Κατάφερα αργότερα και εγώ να ανέβω. Σε όλη τη διαδρομή ήμουν σε πανικό και έκλαιγα. Στον τόπο υπήρχε έντονη μυρωδιά. Δεν ξέραμε τί ήταν. Λάδια καμένα; Καιγόταν ο λαιμός μου και ζητούσα νερό».
Η μοναδική εργαζόμενη επιζήσασα
Η Χρυσάνθη Κρεβάικα ήταν εργαζόμενη στον τομέα της καθαριότητας στα τρένα. Ξεκίνησε τη δουλειά της από το πρώτο βαγόνι. Όταν η επιβατική και η εμπορική αμαξοστοιχία συγκρούστηκαν είχε φτάσει στο 6ο από τα 7 συνολικά βαγόνια εκείνης της φοβερής νύχτας. «Μόλις μπήκα στο 6ο βαγόνι ακούστηκε ένα δυνατό μπαμ και εκτινάχθηκα στη μέση του τρένου. Οι επιβάτες ήταν καλά όπως μου είπαν. Είχε φως. Έδειξα τον μοχλό και ανοίξαμε την πόρτα, κατέβηκε η σκάλα και βγήκαμε κανονικά. Περπατήσαμε στις γραμμές πίσω από το 7ο βαγόνι. Όταν γύρισα το κεφάλι μου πίσω είδα ομίχλη και μέσα στην ομίχλη είδα κόκκινη ομίχλη. Δεν άκουγα από χτύπημα. Έμαθα τί έγινε όταν βγήκα». Η Χρυσάνθη Κρεβάικα δούλευε στα τρένα από το 2022. Μόνο σε επιβατικά και μόνο στων Αθηνών.
«Φώναζαν θα πεθάνουμε, θα καούμε»
Η Zagrida Plasa ταξίδευε στην IC 62 με τα δύο της παιδιά και το σκυλάκι τους. Όταν έγινε η σύγκρουση κατέθεσε ότι ένιωσε ένα δυνατό τράνταγμα. «Τον γιό μου – είπε – τον πλάκωσαν οι βαλίτσες. Μετά τη σύγκρουση στο βαγόνι υπήρχε απόλυτο σκοτάδι. Άκουγα ουρλιαχτά και φωνές, σαν να βλέπεις τον θάνατο. Τον γιο μου τον πλάκωσαν οι βαλίτσες. Νόμιζα ότι πέφταμε σε γκρεμό. Ένιωσα ότι το τρένο βγήκε από ράγες. Φώναζα τα ονόματα των παιδιών μου για να δω ότι είναι καλά. Άκουσα την Μαρία Λαζαρίδου να φωνάζει το μωρό της. Άλλοι φώναζαν, ούρλιαζαν «θα πεθάνουμε, θα καούμε. Παντού υπήρχαν γυαλιά, φωτιές και καπνοί. Θυμάμαι την τεράστια φωτιά».
«Σαν να έσκασε πυρηνική βόμβα στο κεφάλι του»
Η κ. Παναγιώτα Καλατζή είναι η μητέρα του Γεράσιμου, του πολυτραυματία που τρεισήμισι χρόνια τώρα είναι σε κόμμα. Κρατώντας τη φωτογραφία του παιδιού της μίλησε για τον αγώνα που δίνουν όλα αυτά τα χρόνια.
«Η ζωή μου όλη κρέμεται από τα χείλη ενός γιατρού, είμαι πάντα δίπλα στο παιδί μου, ήξερα ότι είχε πάρα πολύ καλή ιατρική περίθαλψη, όμως έψαχνα για αποκατάσταση» είπε αρχικά. Και διάβασε πρόσφατη ιατρική γνωμάτευση που λέει ότι ο ασθενής είναι σε άγρυπνο κώμα.
«To παιδί μου για κάποιο λόγο βγήκε από το τρένο πριν υπάρξει φωτιά και έκρηξη. Πετάχτηκε. Η έκρηξη έφερε τέτοιο τραύμα στο κεφάλι του, που ξεπερνά την εικόνα ενός πυρηνικού ατυχήματος. Οι γιατροί μας είπαν ότι ήταν σαν να έσκασε πυρηνική βόμβα στο κεφάλι του»,είπε μεταξύ άλλων. «Σε ένα παράλληλο σύμπαν θα ήθελα να έρθει μπροστά σας, γυμνός, με όλα τα καλώδια που έχει και να σας μιλήσει. Τι θα σας έλεγε; Προσπάθησα να γίνω η φωνή του, αλλά είναι αδύνατον». ανέφερε.
Η κ. Καλατζή κατέληξε στην κατάθεσή της, «Σε αυτή την τραγωδία κάποιοι φταίνε ακόμα. Έχω μια απορία, πως ζούνε οι υπαίτιοι, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται; Πώς τρώνε, πως κοιμούνται; Ζητώ από το σεβαστό δικαστήριο δικαιοσύνη και τιμωρία. Παραδειγματική»είπε προς τους δικαστές.
