Το συναίσθημα είναι γνώριμο. Προσπαθείτε να συγκεντρωθείτε στην οδήγηση ή στη μελέτη ή να συμμετέχετε σε μια βαρετή συνάντηση, αλλά ξαφνικά, συνειδητοποιείτε ότι σκέφτεστε κάτι άσχετο με την εργασία που κάνετε. Ενώ η περιπλάνηση του μυαλού μερικές φορές συνδέεται με ψυχικά προβλήματα όπως η κατάθλιψη, συμβάλλει επίσης στη δημιουργικότητα. Επομένως, αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι δεν είναι να αποφύγουν την ονειροπόληση, αλλά να μάθουν πώς να τη διαχειρίζονται.
Το πρώτο βήμα για να ελέγξει κάποιος την αφηρημάδα του είναι να συνειδητοποιήσει ότι συμβαίνει. Μόλις το παρατηρήσει, έχει την επιλογή ή να τη σταματήσει ή να τη συνεχίσει. Επιστήμονες στο ATR Brain Information Communication Research Laboratory Group στην Ιαπωνία ανέπτυξαν τώρα την πρώτη μέθοδο, μια τεχνική νευροανάδρασης, για τη συνειδητοποίηση της αφηρημάδας.
Οι επιστήμονες μπορούν πλέον να αναγνωρίσουν πότε ένας άνθρωπος χάνει τη συγκέντρωσή του με βάση τη δραστηριότητα του εγκεφάλου με τη βοήθεια ενός ηλεκτρονικού «συναγερμού» που ενεργοποιείται κάθε φορά που συμβαίνει αυτό.
Σύμφωνα με μια νέα μελέτη οι άνθρωποι που ακούν αυτόν τον «συναγερμό» αφαιρούνται λιγότερο συχνά. Η εν λόγω μελέτη περιλάμβανε 37 άτομα ηλικίας κάτω των 60 ετών, τα οποία στο πλαίσιό της, έπρεπε επί 20 λεπτά να πατούν ένα πλήκτρο κάθε φορά που ένας αριθμός αναβόσβηνε σε μια οθόνη, εκτός αν ήταν ο αριθμός 3. Ανά 18 δευτερόλεπτα περίπου οι ερευνητές τους ρωτούσαν πόσο συγκεντρωμένοι ήταν σε αυτή την εργασία, για να καθορίσουν πότε το μυαλό τους ξέφυγε.
Αφού κατέγραψαν με ηλεκτρόδια τοποθετημένα στο τριχωτό της κεφαλής την εγκεφαλική δραστηριότητα των ανθρώπων τις στιγμές που δεν ήταν συγκεντρωμένοι, οι ερευνητές τους ανέθεσαν για δεύτερη φορά την ίδια 20λεπτη εργασία με τους αριθμούς. Αυτή τη φορά 17 άτομα (ομάδα ελέγχου) άκουσαν ήχους απαλών τόνων με ακανόνιστη συχνότητα. Τα υπόλοιπα 20 άτομα (πειραματική ομάδα) σκοπίμως άκουγαν μια ηλεκτρονική ειδοποίηση κάθε φορά (περίπου 35 φορές στο σύνολο) που τα εγκεφαλικά τους μοτίβα έδειχναν ότι το μυαλό τους είχε παρασυρθεί. Ωστόσο, μέχρι το τέλος του πειράματος, οι συμμετέχοντες και στις δύο ομάδες γνώριζαν ότι οι ήχοι δεν είχαν σημασία, λαμβάνοντας οδηγίες να τους αγνοήσουν.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα 20 άτομα που άκουγαν τις ειδοποιήσεις ονειροπολούσαν λιγότερο συχνά συγκριτικά με τους υπόλοιπους 17. Η μελέτη υποδεικνύει ότι ένα σετ ηλεκτροδίων στο κεφάλι και ένας προειδοποιητικός θόρυβος θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ονειροπόλους να συγκεντρωθούν καλύτερα σε αυτό που κάνουν, καθώς σύμφωνα με έρευνες οι άνθρωποι περνούν το ένα τέταρτο με το μισό του χρόνου τους κάνοντας τυχαίες σκέψεις ενώ θα έπρεπε να είναι συγκεντρωμένοι.
Ο Δρ Issaku Kawashima, από το ATR, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης δήλωσε στη Dailymail: «Ο απώτερος στόχος μας είναι να αναπτύξουμε μια πρακτική εκπαίδευσης νευροανάδρασης που επιτρέπει στους ανθρώπους να διαχειρίζονται την αφηρημάδα τους με ευεργετικό τρόπο».
Μελλοντικές μελέτες θα εξετάσουν εάν η επαναλαμβανόμενη νευροανάδραση μπορεί να εφαρμοστεί στην καθημερινή ζωή . Οι ερευνητές σχεδιάζουν επίσης να διερευνήσουν τεχνικές εκπαίδευσης για τη βελτίωση της διάθεσης και των ψυχικών διαταραχών, αλλά και για την ενίσχυση της δημιουργικότητας.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Neural Networks
