Με κλειστά 47 σχολεία στην Πρωτοβάθμια θα εκκινήσει η νέα σχολική χρονιά 2026-2027 στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη σύμφωνα με τον επίσημο προγραμματισμό. Ειδικότερα, σε ΦΕΚ που δημοσιεύτηκε προβλέπεται η παύση λειτουργίας 9 Δημοτικών Σχολείων, 26 Νηπιαγωγείων, 4 Ειδικών Σχολείων και 8 Μειονοτικών Δημοτικών Σχολείων, λόγω περιορισμένου αριθμού μαθητών και λειτουργικών αναγκών. Την ίδια στιγμή, υπάρχει και μία θετική εξέλιξη, καθώς το Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Κέχρου στη Ροδόπη επαναλειτουργεί από τη νέα σχολική χρονιά, αφού συγκεντρώθηκε επαρκής αριθμός εγγραφών.
Ποιες σχολικές μονάδες αναστέλλουν τη λειτουργία τους τον Σεπτέμβρη 2026
Η απόφαση κατανέμεται ανά Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ως εξής:
Δράμα: 6 σχολικές μονάδες (4 Νηπιαγωγεία και 2 Ειδικά Σχολεία).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Έβρος: 11 σχολικές μονάδες, μεταξύ των οποίων Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, ένα Ειδικό Δημοτικό και ένα Μειονοτικό Δημοτικό.
Καβάλα: 2 Νηπιαγωγεία.
Ξάνθη: 12 σχολικές μονάδες, συμπεριλαμβανομένων Νηπιαγωγείων, Δημοτικού, Ειδικού Δημοτικού και δύο Μειονοτικών Δημοτικών.
Ροδόπη: 16 σχολικές μονάδες, με Νηπιαγωγεία, Δημοτικά και πέντε Μειονοτικά Δημοτικά Σχολεία.
Επαναλειτουργεί το Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Κέχρου
Στην ίδια απόφαση προβλέπεται η άρση της αναστολής λειτουργίας του Μειονοτικού Δημοτικού Σχολείου Κέχρου στη Ροδόπη. Το σχολείο θα λειτουργήσει κανονικά τη σχολική χρονιά 2026-2027, καθώς υποβλήθηκε επαρκής αριθμός αιτήσεων εγγραφής και φοίτησης από μαθητές.
Παραμένουν σε αναστολή και άλλες σχολικές μονάδες
Παράλληλα, εξακολουθούν να παραμένουν σε αναστολή λειτουργίας, βάσει παλαιότερων αποφάσεων της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης, ορισμένα μειονοτικά δημοτικά σχολεία.
Στη Ροδόπη συνεχίζουν να τελούν σε αναστολή τα Μειονοτικά Δημοτικά Σχολεία Άνω Βυρσίνης, Κύμης, Πλαγιάς και Δρύμης, ενώ στην Ξάνθη παραμένει κλειστό το Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Παλαιού Κατραμίου. Αντίστοιχα, στον Έβρο εξακολουθεί να βρίσκεται σε αναστολή το Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Αύρας.
To ΦΕΚ
Η λίστα των σχολικών μονάδων ανά Διεύθυνση Εκπαίδευσης
1. Διεύθυνση Π.Ε. Δράμας (6 σχολικές μονάδες)
- Νηπιαγωγείο Καλαμώνα
- Νηπιαγωγείο Μικρόπολης
- Νηπιαγωγείο Νικηφόρου
- Νηπιαγωγείο Κεφαλαρίου
- Ειδικό Νηπιαγωγείο Κάτω Νευροκοπίου
- Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Κάτω Νευροκοπίου
2. Διεύθυνση Π.Ε. Έβρου (11 σχολικές μονάδες)
- Νηπιαγωγείο Αύρας
- Νηπιαγωγείο Λακκώματος
- Νηπιαγωγείο Πέπλου
- Νηπιαγωγείο Σιδηρούς
- Νηπιαγωγείο Σοφικού
- Δημοτικό Σχολείο Ασπρονερίου
- Δημοτικό Σχολείο Λακκώματος
- Δημοτικό Σχολείο Λεπτής
- 13ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξανδρούπολης
- Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Διδυμοτείχου
- Μειονοτικό Σχολείο Διδυμοτείχου
3. Διεύθυνση Π.Ε. Καβάλας (2 σχολικές μονάδες)
- Νηπιαγωγείο Αντιφιλίππων
- Νηπιαγωγείο Πλατανότοπου
4. Διεύθυνση Π.Ε. Ξάνθης (12 σχολικές μονάδες)
- Νηπιαγωγείο Βαφέικων
- Νηπιαγωγείο Άλματος
- Νηπιαγωγείο Άνω Θερμών
- Νηπιαγωγείο Μ. Ορφανού
- Νηπιαγωγείο Αιώρας
- Νηπιαγωγείο Κοτύλης
- Νηπιαγωγείο Κεντητής
- Νηπιαγωγείο Αγίου Αθανασίου
- Δημοτικό Σχολείο Κιμμερίων
- Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Τυφλών και Αμβλυώπων
- Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Αβάτου
- Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Βαφέικων
5. Διεύθυνση Π.Ε. Ροδόπης (16 σχολικές μονάδες)
- Νηπιαγωγείο Αρσακείου
- Νηπιαγωγείο Άνω Βυρσίνης
- Νηπιαγωγείο Αράτου
- Νηπιαγωγείο Φαναρίου
- Νηπιαγωγείο Κοπτερού
- Νηπιαγωγείο Εσοχής
- Νηπιαγωγείο Κύμης
- 14ο Δημοτικό Σχολείο Κομοτηνής
- Δημοτικό Σχολείο Αμαξάδων
- Δημοτικό Σχολείο Φαναρίου
- Δημοτικό Σχολείο Αράτου
- Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Άνω Δροσινής
- Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Δειλινών
- Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Ομηρικού
- Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Μίσχου
- Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Χλόης
Το δημογραφικό κλείνει τα σχολεία και το μέλλον διαφαίνεται ζοφερό
Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του οικονομολόγου και εκπαιδευτικού Παναγιώτη Κουσκουβελάκου. « Φέτος θα γραφτούν 69.000 πρωτάκια, μόλις το 2010 τέτοια εποχή είχαν γραφτεί 120.000.
Τα 2 τελευταία χρόνια έκλεισαν 700 σχολεία. Το φαινόμενο δεν αφορά μόνο απομακρυσμένα χωριά, αλλά και μεγάλους δήμους. Κοιτάζοντας το μέσα από ένα κοινωνιολογικό και οικονομικό πρίσμα, η υπογεννητικότητα δεν αδειάζει απλώς τα θρανία. Δημιουργεί ένα ντόμινο επιπτώσεων που αλλάζει τον ιστό της κοινωνίας. Η συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού είναι ήδη κάτι παραπάνω από εμφανής μέσα στις σχολικές αίθουσες και στον τρόπο που σχεδιάζεται (ή απορρυθμίζεται) η εκπαιδευτική πολιτική.
Ακόμα και τα παιδιά που σήμερα μπαίνουν στην έκτη Δημοτικού όπως η κόρη μου ή ετοιμάζονται για το Γυμνάσιο, ανήκουν σε «φουρνιές» που ήταν έστω και λίγο μεγαλύτερες σε σχέση με την τωρινή δημογραφική καθίζηση. Το γεγονός ότι αφήνουμε αυτή την εξέλιξη να περνάει στα ψιλά, μέσα στην «ανεμελιά» δείχνει μια τεράστια αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να δώσει κίνητρα για τη δημιουργία οικογένειας. Η απόφαση για ένα παιδί προϋποθέτει έναν ελάχιστο ορίζοντα σταθερότητας, ο οποίος σήμερα πρακτικά απουσιάζει. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί, καθιστώντας την ανεξαρτητοποίηση των νέων ανθρώπων έναν διαρκή αγώνα δρόμου. Η ιδιοκατοίκηση, ειδικά στα αστικά κέντρα, φαντάζει πλέον άπιαστο όνειρο.
Το κόστος διαβίωσης έχει αυξηθεί κατακόρυφα, ενώ τα εισοδήματα δεν ακολουθούν. Το κόστος ανατροφής ενός παιδιού —από τις βασικές καθημερινές ανάγκες μέχρι τα φροντιστήρια, τις ξένες γλώσσες και τις δραστηριότητες— είναι δυσβάσταχτο για τον μέσο μισθωτό. Οι ελαστικές μορφές εργασίας, τα ακανόνιστα ωράρια και η έλλειψη μακροπρόθεσμης επαγγελματικής προοπτικής δημιουργούν ένα τοπίο όπου η δέσμευση για τη δημιουργία οικογένειας μοιάζει με άλμα στο κενό. Δεν είναι, όμως, μόνο οι αριθμοί και τα χρήματα. Ο ίδιος ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή, τους ρόλους μας και την κοινωνία έχει μετασχηματιστεί ριζικά. Η αυτοπραγμάτωση, η επαγγελματική ανέλιξη και η προσωπική ελευθερία έχουν τεθεί πλέον στο επίκεντρο. Το παιδί δεν θεωρείται ο μοναδικός ή ο «αυτονόητος» σκοπός της ζωής, όπως συνέβαινε ως επί το πλείστον σε παλαιότερες γενιές.
Η πλήρης (και απολύτως αναγκαία) ένταξη των γυναικών στην αγορά εργασίας δεν συνοδεύτηκε από τις αντίστοιχες κρατικές δομές υποστήριξης. Οι θέσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς παραμένουν ανεπαρκείς και οι άδειες γονεϊκότητας συχνά δεν εφαρμόζονται στην πράξη στον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα είναι οι γονείς να επωμίζονται ένα εξαντλητικό διπλό βάρος. Σε αντίθεση με την επαρχία παλαιότερων δεκαετιών, όπου η διευρυμένη οικογένεια και η γειτονιά στήριζαν έμπρακτα το μεγάλωμα των παιδιών, ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής είναι βαθιά εξατομικευμένος. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες συχνά εργάζονται ακόμα, και το «δίχτυ ασφαλείας» έχει χαθεί. Ζούμε σε μια εποχή αλλεπάλληλων κρίσεων (κλιματική, γεωπολιτική, οικονομική). Υπάρχει μια διάχυτη, ενίοτε υποσυνείδητη, ανασφάλεια για τον κόσμο που θα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Αυτή η συμπίεση αντανακλάται ξεκάθαρα μέσα στον χώρο του σχολείου. Πίσω από τα παιδιά που κάθονται στα θρανία, διακρίνει κανείς γονείς που παλεύουν με την εξάντληση και την έλλειψη χρόνου, προσπαθώντας να ισορροπήσουν σε ένα σύστημα που έχει μεταθέσει όλη την ευθύνη και το κόστος στην ατομική πρωτοβουλία. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι οι νέοι έγιναν ξαφνικά «εγωιστές» ή αδιάφοροι. Είναι ότι το σύστημα, από την αγορά εργασίας μέχρι τις κοινωνικές δομές, δεν τους αφήνει τα περιθώρια.»
