Αν δεν ήταν τραγικό και επικίνδυνο θα ήταν κωμικό. Η κυβερνητική πολιτική πέφτει σε μια πολιτική αναπόφευκτων λαθών και αποτυχιών γιατί στηρίζεται σε μια λάθος νεοφιλελεύθερη τακτική. Στοχεύει στις οικονομικές συνεργασίες και δεν βλέπει τους τωρινούς ή και τους μελλοντικούς πραγματικούς κινδύνους που διαγράφονται.
Το κέντρο του ενδιαφέροντός της είναι στην οικονομική πολιτική της ολιγαρχίας και όχι στην πολιτική απέναντι στις διεθνείς γεωπολιτικές προκλήσεις.
Στην Ουκρανία είναι από τους στενότερους φίλους του αποτυχημένου Ζελένσκι γιατί προσβλέπει σε είσοδο κατασκευαστικών εταιρειών για ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης χώρας και αρχικά προσέβλεπε στην εύνοια του πάλαι ποτέ Μπάιντεν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ένα μεγάλο μέρος των αντιαεροπορικών των ενόπλων δυνάμεων από ακριτικές περιοχές μαζί με τεθωρακισμένα οχήματα και πυρομαχικά πυροβολικού 155 χιλ. από τα μετόπισθεν, μεταφέρθηκαν στην Ουκρανία.
Δόθηκαν υποσχέσεις για ανακατασκευή του νοσοκομείου της Μαριούπολης πριν καταληφθεί από τους Ρώσους και ενώ όλα έδειχναν τι θα συνέβαινε.
Στάλθηκε η πυροβολαρχία Patriot για να προστατεύει τα διυλιστήρια της Aramco και τον μοναδικό πλέον σαουδαραβικό αγωγό πετρελαίου στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου υπερίπτανται drones από την Υεμένη και το Ιράκ.
Ο σκοπός είναι προφανής. Η εξυπηρέτηση των εφοπλιστών και της ευρωπαϊκής επάρκειας καυσίμων.
Παρόμοιο σκοπό έχει η ελληνική φρεγάτα στα στενά του Άντεν μαζί με άλλα ευρωπαϊκά πλοία.
Την ίδια στιγμή υπογράφεται από την Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και την Τουρκία η αμυντική «συμφωνία της Μέκκας» που κάθε άλλο παρά ευνοϊκή θεωρείται για τα ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα.
Τώρα η «Καθημερινή» γράφει για δυο επιθετικά ελικόπτερα Apache AH-64D, που θα σταλούν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να αντιμετωπίσουν ιρανικά drones. Δηλαδή, για μια άκρως επικίνδυνη αποστολή που θα σημάνει την άμεση συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο του Κόλπου.
Και ενώ οι διεθνείς εκτιμήσεις δείχνουν ότι κυρίαρχο ρόλο, την επόμενη μέρα, στον Περσικό θα έχει το Ιράν και ο ρόλος των ΗΠΑ θα περιοριστεί.
Οι στρατιωτικοί μπορούν να φανταστούν την εμπλοκή των ελικοπτέρων απέναντι σε σμήνος drones Shahed, τα οποία αν τα πετύχεις θα εκραγούν και τα αποτελέσματα μπορεί να είναι επικίνδυνα για το ελικόπτερο.
Πέραν ότι είναι αντιοικονομική και «λύση απελπισίας» δεν χρησιμοποιείται ούτε καν στην Ουκρανία από τους δυο εμπόλεμους.
Αφήνω τελευταίο ότι όλα αυτά τα συστήματα λείπουν από την δική μας άμυνα, καταπονούνται, ξοδεύονται χρήματα ενώ αποτελεί στροφή της ως τώρα εθνικής στρατηγικής να μην δίνουμε μάχιμες μονάδες σε αποστολές εκτός της χώρας (εκτός των πλοίων).
Από δω και πέρα, δεν θα μπορούμε να αποφύγουμε συμμετοχή στις αποστολές των «προθύμων», όπου υπάρχουν όχι μόνο γεωπολιτικά συμφέροντα αλλά και συμφέροντα της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ αλλά και σε διμερείς συμφωνίες και σχέσεις, όπως η πρόσφατη με τα Η.Α.Ε.
Η νομιμοποιητική βάση που πριν λίγα χρόνια περιοριζόταν στις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών τώρα «ξεχείλωσε» και αρκούν οι «καλές» σχέσεις. Ποιες όμως είναι αυτές οι «καλές σχέσεις»;
Η «συμφωνία της Μέκκας» των τριών σουνιτικών δυνάμεων, του Πακιστάν (της μόνης ισλαμικής πυρηνικής δύναμης), της Τουρκίας (του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού στο ΝΑΤΟ) και της Σαουδικής Αραβίας (της πιο πλούσιας χώρας στην περιοχή), περιλαμβάνει δέσμευση για παροχή βοήθειας σε περίπτωση επίθεσης από άλλη χώρα, κάτι αντίστοιχο με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Στοχεύει δε στον περιορισμό της ανερχόμενης δύναμης του σιιτικού Ιράν αλλά και του Ισραήλ.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα εκατέρωθεν κτυπήματα μεταξύ Ιράν και Ισραήλ έχουν σταματήσει. Προφανώς αναρωτιούνται οι δυο αντίπαλοι ποιος είναι τώρα ο χειρότερος εχθρός τους.
Το μεγαλύτερο λάθος γίνεται όταν εμπλέκεσαι σε υπό διαμόρφωση καταστάσεις, επιδιώκοντας βραχυπρόθεσμα οικονομικά οφέλη.
Οι «παρωπίδες» των οικονομικών ωφελημάτων μπορεί να γίνουν παγίδα στην αυριανή γεωπολιτική σκακιέρα.
Το «δόγμα Ντράγκι» ότι θα ανορθωθεί η οικονομία της Ευρώπης με την πολεμική οικονομία έχει ήδη αποδειχτεί φενάκη και αποδεικνύει πόσο επικίνδυνη είναι η κλιμακούμενη ένταση.
Εκτός αν υστερόβουλα στόχευε, που είναι πιθανό, σε συσπείρωση των ευρωπαϊκών λαών απέναντι στους «εχθρούς» (Ρωσία, Κίνα και Ιράν) ώστε να κατευναστούν τα ακροδεξιά πλέον και όχι αριστερά μαζικά ρεύματα, που είναι πολύ κοντά στην εξουσία σε κυρίαρχες χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Μ. Βρετανία) και να μη κινδυνέψουν από «κακές» επιρροές οι οικονομικές ολιγαρχίες.
Το ίδιο «δόγμα» ενσωμάτωσης της Ακροδεξιάς στην Δεξιά επιδιώκει και η ελληνική κυβέρνηση.
Από το 2020 αντιστράφηκε η παραδοσιακή απειλή. Ο «μετανάστης» έγινε η κύρια «απειλή» και η Τουρκία ξεχάστηκε με τη «συμφωνία των Αθηνών» και την «πολιτική του κατευνασμού» απέναντι στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, την ανεκτικότητα στις τουρκικές προκλήσεις στην Κάσο και στην αναμενόμενη από το φθινόπωρο τουρκική επεκτατική «γαλάζια πατρίδα».
Η κυβέρνηση με τεχνητές απειλές και ανεκτικότητα στις πραγματικές απειλές, παρέχει «σταθερότητα» στην απειλούμενη λόγω έλλειψης παραγωγικότητας «μεσαία τάξη».
Τώρα θα πρέπει να αναμένουμε να καθιερωθεί «απειλή» το Ιράν και τα drones του γιατί ανεβάζουν τις τιμές του πετρελαίου. Αφού πρώτα καθορίσθηκε η άλλη «απειλή», η ρωσική και διακόπηκε το φτηνό φυσικό αέριο για να έρθει το ακριβό αμερικανικό.
Τα παραπάνω δείχνουν ότι όταν μειώνεται στην πράξη η σημασία της προστασίας της χώρας χάριν δευτερευόντων συμφερόντων, η ασφάλεια βγαίνει χαμένη ακόμη και αν υπάρχει οικονομικό όφελος για κάποιους επιχειρηματικούς κύκλους.
Δυστυχώς, η πρόβλεψη είναι ότι θα εμφανιστούν για άλλη μια φορά τα ελεγχόμενα μέσα επικοινωνίας για να δείξουν πόσο «τρομερά» όπλα έχουμε, αποκρύπτοντας ότι δεν τα διαθέτουμε για το συμφέρον της χώρας.
(Ο Νίκος Τόσκας είναι υποστράτηγος ε.α. και πρώην υπουργός)
