Ζούμε μία σπάνια πολιτική συγκυρία όπου δεν είναι εύκολες οι προβλέψεις. Λογικά, με βάση τις Ευρωπαϊκές τάσεις οι εξελίξεις ευνοούν τον άξονα Δεξιάς-Ακροδεξιάς. Επομένως η προσπάθεια για πολιτική αλλαγή στην χώρα μας φαίνεται μια δύσκολη υπόθεση. Απαιτεί ψυχραιμία και ρεαλισμό.
Η κυβέρνηση με το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» επιδιώκει να αποθαρρύνει κάθε σενάριο εναλλακτικής λύσης. Με την προπαγάνδα φόβου από την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργή πολιτική επιδιώκει την μέγιστη συσπείρωση γύρω από τα ψηφοδέλτια της αξιοποιώντας τα μεγάλα λάθη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ειδικά την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης το 2015. Πρόκειται για μια στρατηγική εκφοβισμού των Κεντρώων ψηφοφόρων η οποία βρίσκει ερείσματα. Από την δική του πλευρά ο Τσίπρας και η ΕΛΑΣ δίνουν αντιφατικά μηνύματα άλλοτε με απόψεις που έχουν «δεξιές» αποκλίσεις και άλλοτε με την τυφλή υποστήριξη στον αριστερισμό του 2015 κυρίως με το δημοψήφισμα.
Το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ που έχει επιρροή στον χώρο του Κέντρου αλλά και την σαφή δέσμευση του συνέδριου για απόρριψη κάθε κυβερνητικής συνεργασίας με την ΝΔ, διαθέτει το πλεονέκτημα ενός «καθαρού» μηνύματος και ενός σοβαρού προγραμματικού σχεδίου. Ωστόσο οι αμαρτίες που κουβαλά στην ιστορία του ένα παλαιό πολιτικό κόμμα δυσκολεύουν να βρει νέα ακροατήρια και να εκφράσει τον εύλογο θυμό μεγάλης μερίδας των πολίτων προς το παραδοσιακό κομματικό σύστημα.
Η κατάσταση αυτή γίνεται πιο περίπλοκη όταν ο εμφύλιος πόλεμος στην Κεντροαριστερά διευκολύνει το «διαίρει και βασίλευε» του Κ. Μητσοτάκη. Η ΕΛΑΣ μάλιστα ξεκίνησε μία απολύτως αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση για τα οικονομικά των κομμάτων όταν στην βουλή η κυβέρνηση προωθούσε το σχέδιο ιδιωτικοποίησης του νερού και είχαν αρχίσει οι τραγικές πυρκαγιές. Από εκεί και πέρα ο καυγάς ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ έδωσε το έναυσμα του πυρός στα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για ένα άθλιο «μαλλιοτράβηγμα» από φανατικούς των δυο κομμάτων. Στα όρια της χυδαιότητας. Η προσέγγιση μου –έχω επίγνωση- ότι δεν είναι αρεστή σε όσους ταυτίζουν την πολιτική τους τοποθέτηση με τον ακραίο φανατισμό και την μισαλλοδοξία. Όμως όπως έλεγε εύστοχα ο Κώστας Σημίτης: «δεν θέλω να είμαι ευχάριστος, αλλά χρήσιμος». Η ΕΛΑΣ με την γραμμή απόστασης προς κάθε συνεργασία έδωσε από την αρχή το στίγμα της. Ακόμα και προς τον ΣΥΡΙΖΑ με την κάθετη άρνηση συμπόρευσης. Λες και οι περισσότεροι από την ΕΛΑΣ να μετάνιωσαν που ήταν τόσα χρόνια σε αυτό το κόμμα! Κάτι που ενισχύει ακόμα πιο πολύ τον κατακερματισμό.
Η άποψη μου είναι ότι μόνο η στοιχειώδης συνεννόηση των προοδευτικών δυνάμεων μπορεί να αλλάξει το κλίμα απογοήτευσης και φοβικών περιχαρακώσεων. Το κάθε κόμμα της ευρύτερης κάθε κόμμα της ευρύτερης κεντροαριστεράς είναι λογικό να έχει την αυτόνομη στρατηγική του αλλά δεν πρέπει να σηκώνει σινικά τείχη. Να αφήνει περιθώρια μετεκλογικών συνεργασιών για προοδευτική διακυβέρνηση, αν οι συσχετισμοί το επιτρέπουν. Σε κάθε περίπτωση οι όποιες αντιπαραθέσεις να αφορούν προγραμματικά θέματα και εναλλακτικές προτάσεις, αντί για ένα σήριαλ μίσους και εχθροπάθειας. Στην πολιτική γίνονται μεγάλες ανατροπές και εκπλήξεις. Καλό είναι, κάθε κόμμα, κάθε μέλος ενός κόμματος, να μην ποντάρει σε μια δογματική θέση. Γιατί οι δογματικές θέσεις συνήθως διαψεύδονται στην πραγματική ζωή. Να είναι ο καθένας μας λοιπόν, επίμονος για τις ιδεολογικές του απόψεις αλλά ανοιχτός στα ζητήματα πολιτικής τακτικής. Το βρίσκω πιο λειτουργικό!
(Ο Θόδωρος Μαργαρίτης είναι μέλος του ΠΣ του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και γραμματέας της κίνησης Ανανεωτικά Αριστερά)
