Η παραδοχή του υπουργού Οικονομικών, Κωστή Χατζηδάκη, πως ουδέποτε εκλήθη από τη Δικαιοσύνη για να καταθέσει, αλλά ούτε προσέφυγε ο ίδιος σε αυτήν ως θύμα του Predator και της ΕΥΠ για το σκάνδαλο των υποκλοπών, απεικονίζει γλαφυρά την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί.
Ο Άρειος Πάγος κλείνει την υπόθεση χωρίς να έχει καλέσει για κατάθεση τα θύματα των υποκλοπών. Ούτε καν τους 27 που διαπιστωμένα πλέον παρακολουθούνταν και από το παράνομο λογισμικό και από την ΕΥΠ, για το οποίο η ηγεσία της Δικαιοσύνης έκρινε πως πρόκειται για «σύμπτωση» και δεν υπάρχει ενιαίο κέντρο.
Και τα θύματα στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν έχουν προσφύγει στη Δικαιοσύνη εναντίον των θυτών, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Θανάσης Κουκάκης και ο Χρήστος Σπίρτζης.
Η πρώτη σκέψη οποιουδήποτε απλοϊκά σκεπτόμενου ανθρώπου είναι πως αν ένα θύμα δεν αναζητά καταφύγιο στη Δικαιοσύνη, αν δεν αναζητά την αλήθεια, τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Είτε την ξέρει και σε ένα κρεσέντο αναξιοπρέπειας και αμοραλισμού εργαλειοποιεί το σε βάρος του έγκλημα για να αποκομίσει κάποιο όφελος ή κάτι έχει να φοβηθεί. Σημειωτέον, πως το ένα δεν αποκλείει το άλλο, μπορούν κάλλιστα να συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα.
Το κατά πόσο κάποια από τα θύματα των υποκλοπών, είτε είναι πολιτικοί είτε στρατιωτικοί είτε επιχειρηματίες, διαπραγματεύονται τη σιωπή τους για ίδιον πολιτικό ή οποιουδήποτε άλλου είδους όφελος είναι κάτι που το υποδεικνύει το παρόν και θα το αποδείξει το εγγύς μέλλον. Η πορεία που έχουν ή θα έχουν, τυχόν αναβαθμισμένες θέσεις που λαμβάνουν, ενδεχόμενες χρυσοφόρες αποστρατείες και μεταθέσεις κλπ. Η σιωπή τους δικαιώνει κάθε σενάριο και ερμηνεία.
Αντίθετα, το κατά πόσο έχουν κάτι να φοβηθούν μπορούν να το γνωρίζουν ελάχιστοι. Μόνο όσοι, εντολείς και εκτελεστικοί βραχίονες, μετά το κλείσιμο της υπόθεσης από τον Άρειο Πάγο συνεχίζουν να έχουν στην κατοχή προϊόν εν δυνάμει εκβιασμού με ηχογραφήσεις, βίντεο και απομαγνητοφωνήσεις συνομιλιών του μισού υπουργικού συμβουλίου, της στρατιωτικής ηγεσίας, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών.
Το άρον άρον κλείσιμο της διερεύνησης της υπόθεσης, τρεις ημέρες μετά την αποκάλυψη 27 κοινών στόχων Predator και ΕΥΠ και μόλις μία ημέρα πριν κλείσει η Βουλή, αφήνει το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει ταλανίσει την πολιτική ζωή του τόπου και έχει διασύρει τη χώρα διεθνώς, με περισσότερα ερωτήματα από ό,τι απαντήσεις.
Αφήνει όμως και πεδίο ορθάνοιχτο για πάσης φύσεως ερμηνείες και απαντήσεις, αφού η Δικαιοσύνη επέλεξε να μην τις δώσει. Έτσι, κάλλιστα μπορεί ο καθένας να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.
Μία αυθαίρετη και ανυπόστατη λοιπόν ερμηνεία των υποκλοπών θα μπορούσε να είναι πως στήθηκαν για δύο λόγους: Για πολιτικούς εκβιασμούς και για τον πλήρη έλεγχο των διαδρομών και της κατάληξης του δημοσίου χρήματος που διαχειρίζονταν όσοι παρακολουθούνταν. Για να πάνε αυτά που πρέπει, εκεί που πρέπει. Γιατί, εκτός από το πολιτικό powergame, κοινός παρανομαστής των περισσότερων θυμάτων των υποκλοπών είναι πως διαχειρίζονταν τεράστια κονδύλια δημοσίου χρήματος ή εμπλέκονταν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε μεγάλα επιχειρηματικά projects. Δεν είναι τυχαίο το follow the money στην εγκληματολογία.
Ποιος θα μπορούσε να έχει στήσει μία τέτοια υποθετική οργάνωση, με συνεργασία «νόμιμων» και παράνομων υποκλοπών, που θα κατάφερνε μέχρι και να εξάγει παράνομα λογισμικά σε αυταρχικά καθεστώτα και που, αν όντως υπήρχε, θα ήταν ο ορισμός της «εγκληματικής»;
Μα, μόνοι τους κάποιοι ιδιώτες, σύμφωνα με τον Άρειο Πάγο. Ποιος άλλος άλλωστε;
(Ο Νίκος Ανδριόπουλος είναι διευθυντής του Dnews)
