Το κύμα ακρίβειας που επιμένει τα τελευταία χρόνια συνεχίζει να αποδυναμώνει το εισόδημα των εργαζομένων και των συνταξιούχων, καθώς οι ονομαστικές αυξήσεις στους μισθούς δεν επαρκούν για να καλύψουν το αυξημένο κόστος ζωής.
Παρότι οι αποδοχές εμφανίζονται αυξημένες στα χαρτιά, στην πράξη η αγοραστική δύναμη παραμένει υπό πίεση ή και μειώνεται, επιβαρύνοντας σοβαρά τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, κυρίως των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων.
Οι μεγαλύτερες πιέσεις καταγράφονται στις βασικές δαπάνες, με τα τρόφιμα και τη στέγαση να απορροφούν πλέον πάνω από το μισό μηνιαίο εισόδημα πολλών νοικοκυριών. Οι αυξήσεις στις τιμές των ενοικίων, της ενέργειας και των ειδών πρώτης ανάγκης «ροκανίζουν» τις μισθολογικές αναπροσαρμογές, αφήνοντας ελάχιστο περιθώριο για άλλες ανάγκες ή αποταμίευση. Σε πολλές περιπτώσεις, το εισόδημα επαρκεί μόνο για την κάλυψη των απολύτως απαραίτητων.
Η εικόνα αυτή γίνεται πιο σαφής αν εξεταστούν τα στοιχεία για τους μισθούς. Ο μέσος μεικτός μισθός αυξήθηκε οριακά σε σχέση με το προηγούμενο έτος, με ρυθμό χαμηλότερο από τον πληθωρισμό. Αυτό σημαίνει ότι, παρά τη μικρή ονομαστική αύξηση, η πραγματική αξία του μισθού μειώθηκε. Ακόμη και στις περιπτώσεις όπου οι καθαρές αποδοχές ενισχύθηκαν ελαφρώς, το αποτέλεσμα δεν ήταν αρκετό για να αντισταθμίσει τις ανατιμήσεις σε αγαθά και υπηρεσίες.
Ιδιαίτερα ευάλωτοι παραμένουν οι εργαζόμενοι με χαμηλές αποδοχές, καθώς ένα σημαντικό ποσοστό εξακολουθεί να αμείβεται με έως 1.000 ευρώ μεικτά τον μήνα. Για αυτούς, η ακρίβεια έχει δυσανάλογο αντίκτυπο, αφού σχεδόν ολόκληρο το εισόδημά τους κατευθύνεται σε τρόφιμα, ενοίκιο, λογαριασμούς και μετακινήσεις. Κάθε νέα αύξηση τιμών μεταφράζεται άμεσα σε απώλεια αγοραστικής δύναμης και σε περαιτέρω συμπίεση του βιοτικού επιπέδου.
Σε βάθος χρόνου, η κατάσταση δεν παρουσιάζει ουσιαστική βελτίωση. Οι μισθοί αυξήθηκαν τα τελευταία χρόνια με ρυθμούς που, αθροιστικά, φαίνονται σημαντικοί, όμως η παράλληλη άνοδος των τιμών απορρόφησε το μεγαλύτερο μέρος αυτών των αυξήσεων. Έτσι, το καθαρό όφελος για τους εργαζόμενους αποδεικνύεται περιορισμένο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις είναι σχεδόν ανύπαρκτο.
Η καθημερινότητα των νοικοκυριών αποτυπώνει με τον πιο σαφή τρόπο αυτή την πίεση. Για μεγάλο μέρος του πληθυσμού, το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί μέχρι το τέλος του μήνα, με αποτέλεσμα να περιορίζονται ακόμη και βασικές δαπάνες. Το φαινόμενο δεν αφορά πλέον μόνο τα χαμηλά εισοδήματα, αλλά επεκτείνεται σταδιακά και στα μεσαία στρώματα, τα οποία βλέπουν το περιθώριο ασφάλειας να συρρικνώνεται.
