Οι τοποθετήσεις Τόμσεν, όπως καταγράφηκαν στο τελευταίο Eurogroup δείχνουν την ξεκάθαρη θέση του ΔΝΤ ότι στα εργασιακά χρειάζονται «κάποιες διορθώσεις» στη νομοθεσία. Ειδικά για το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, επισημάνθηκε με τον πλέον σαφή τρόπο ότι το ΔΝΤ δεν έχει συμφωνήσει για επαναφορά ρυθμίσεων που έχουν «παγώσει» σε συγκεκριμένη ημερομηνία. Άρα η άρση της αναστολής των αρχών της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων και της ευνοϊκότερης ρύθμισης, που η κυβέρνηση, δια της αιτιολογικής έκθεσης του πρόσφατου πολυνομοσχεδίου, δηλώνει ότι επανέρχονται στις 21 Αυγούστου 2018, δηλαδή μετά τη λήξη του σημερινού προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, βρίσκονται ακόμα στον «αέρα» μέχρι το ΔΝΤ να κάνει πίσω…
Το υπουργείο Εργασίας όμως επιθυμεί να τεθούν στο τραπέζι των συζητήσεων με τους θεσμούς, όταν ξεκινήσουν οι επαφές για την γ’ αξιολόγηση και μια σειρά άλλα εργασιακά θέματα. Πιο σημαντικό ίσως από αυτά είναι ο κατώτατος μισθός στον ιδιωτικό τομέα. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να πετύχει να πείσει τους θεσμούς ώστε να αποδεχτούν αύξηση του κατώτατου μισθού από 586 ευρώ που είναι σήμερα στα 751 ευρώ, δηλαδή να επιστρέψει στα προ του 2012 επίπεδα. Όμως θέλει να πετύχει την επιστροφή των κοινωνικών εταίρων στον καθορισμό των κατώτατων αποδοχών. Αυτό σημαίνει ότι θέλει να διώξει από το υπουργείο Εργασίας το «βάρος» αυτής της κρίσιμης απόφασης.
Επίσης, θέλει να πετύχει να πάψει ο κατώτατος μισθός να έχει δύο σκέλη. Αυτό σημαίνει ότι θέλει να καταργηθεί το όριο των 511 ευρώ που ισχύει για τους νέους έως 25 ετών. Είναι προφανές ότι ο στόχος που έχει τεθεί είναι ιδιαίτερα δύσκολος, δεδομένου ότι ειδικά το ΔΝΤ εμφανίζεται εξαιρετικά άκαμπτο στις θέσεις που έχει για την αγορά εργασίας στην Ελλάδα. Όμως εάν επιτευχθούν οι ελληνικές προσπάθειες, τότε αυτό θα ισοδυναμεί με «έμμεση» αύξηση αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα, έστω και για μια μερίδα εργαζομένων, όσους είναι κάτω των 25 ετών…
