Η επέκταση των συλλογικών συμβάσεων, που αποτελεί διακαή πόθο της κυβέρνησης, αλλά και ο συνδυασμός μιας σειράς άλλων μέτρων, όπως είναι η επεκτασιμότητα των συμβάσεων στο σύνολο των επιχειρήσεων ενός κλάδου, η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, η διάρκεια της μετενέργειας των συμβάσεων και ο ρόλος του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), θα μπουν στη «ζυγαριά» των δανειστών, με αμφίβολο αποτέλεσμα. Μια… ζυγαριά που στην άλλη πλευρά αναμένεται να έχει το… βαρίδι της αύξησης του ποσοστού των ομαδικών απολύσεων στη χώρα. Ήδη υπάρχουν εκτιμήσεις ότι είναι πιθανό το σημερινό 5% το μήνα να «κλειδώσει» στα επίπεδα του 7-8%...
Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, είναι σημαντικό να καθοριστεί με ακρίβεια ο χρόνος επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Οι πληροφορίες από το τελευταίο Eurogroup ότι κάτι τέτοιο θα μπορεί να γίνει, υπό προϋποθέσεις, από την 1.1.18 και μετά αφήνουν πολλά «ανοιχτά» ζητήματα για το πλαίσιο των αλλαγών που θα συντελεστούν και την αποδοτικότητά τους. Αυτό σημαίνει ότι όσο θα καθυστερεί η διαδικασία επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τόσο θα καθυστερούν αντίστοιχα, πιθανές συμφωνίες μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων για υψηλότερες αποδοχές, άρα και η πρακτική εφαρμογή τους, στην αγορά εργασίας…
Πάντως, μια τύποις επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η οποία δεν θα εμπεριέχει όλες τις υπόλοιπες παραμέτρους (επεκτασιμότητα, ευνοϊκότερη ρύθμιση, ΟΜΕΔ, μετενέργεια), θα ακυρώνεται στην πράξη, αφού θα αποτελεί «κενό γράμμα», όπως και το αντίστροφο.
Όλα αυτά την ώρα που με βάση επίσημα στοιχεία, η αγορά εργασίας από το 2012 και μετά έχει βιώσει την απόλυτη ανατροπή: Οι κλαδικές συμβάσεις που έχουν… απομείνει «ζωντανές» είναι μόλις 113, ενώ άλλες 38 είναι οι ομοιοεπαγγελματικές. Στον αντίποδα, «καλπάζουν» οι επιχειρησιακές συμβάσεις που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τις μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα, καθώς έχουν υπογραφεί 2.464 την τελευταία πενταετία.
