Η τακτική των εκπροσώπων του Ταμείου είναι ξεκάθαρη, καθώς εμφανίζεται ανυποχώρητο στο να δεχτεί την οποιαδήποτε αλλαγή στο ζήτημα του ΚΕΑ, χωρίς να γίνουν αποδεκτές οι απαιτήσεις του στο ζήτημα των ομαδικών απολύσεων. Ενδεικτικό του οριακού σημείου που βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις είναι ότι προγραμματίστηκε νέα συνάντηση ανάμεσα στις δύο πλευρές, για σήμερα στη μία μετά το μεσημέρι.
Η ελληνική πλευρά, για να αποφευχθεί το αδιέξοδο, που θα οδηγήσει σε καθυστέρηση ολοκλήρωσης της β’ αξιολόγησης, επεξεργάζεται σχέδιο, ώστε να μεταβιβαστεί σε μια άλλη, ανεξάρτητη αρχή, η προέγκριση των προτάσεων για ομαδικές απολύσεις. Η πρόταση αυτή, έρχεται για να αντιπαρέλθει την επιμονή των θεσμών και ειδικά του ΔΝΤ, στον διπλασιασμό του ορίου για τις ομαδικές απολύσεις.
Οι «κόκκινες γραμμές» στα εργασιακά, αλλά και στο Ασφαλιστικό, παραμένουν ως έχουν για την ελληνική πλευρά. Το σκέλος άλλωστε της μείωσης των κύριων συντάξεων, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει αποδεκτό, έτσι αυτόματα οι προσπάθειες που καταβάλλονται εστιάζονται στο να περιοριστούν οι απώλειες που θα προκύψουν στις ομαδικές απολύσεις.
Στον αντίποδα, η κυβέρνηση επιδιώκει να κερδίσει ότι είναι εφικτό και στο σκέλος των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Με την στήριξη και του ILO, κινείται στο πεδίο της επίτευξης συμφωνίας στο σκέλος της επεκτασιμότητας των συμβάσεων, στο σύνολο των επιχειρήσεων ενός κλάδου, ως μέτρο που θα βοηθήσει στον περιορισμό συνθηκών αθέμιτου ανταγωνισμού. Όμως οι θεσμοί επιμένουν να θέτουν ως απαράβατο όρο, να μην αλλάξει το παραμικρό σε σχέση με όσα συμφωνήθηκαν και θεσμοθετήθηκαν στα δύο πρώτα μνημόνια. Αυτό σημαίνει ότι θα είναι δύσκολο να αρθεί η πρωτοκαθεδρία των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο αποτελεί απαίτηση της ελληνικής πλευράς από την πρώτη στιγμή.
Για το σκέλος του κατώτατου μισθού, οι θεσμοί επιμένουν, κινούμενοι στην ίδια γραμμή, ότι θα πρέπει να συνεχίσει ο καθορισμός του να παραμείνει στη δικαιοδοσία του κράτους. Όμως πρέπει να ξεκαθαρίσει εάν θα είναι σε «δύο ταχύτητες» όπως σήμερα (586 ευρώ και ειδικά για νέους έως 25 ετών, 511 ευρώ), ή εάν θα εφαρμοστεί το μοντέλο του «υπο – κατώτατου» μισθού, όπως πρότεινε και η Επιτροπή Σοφών.
Ειδικά για το ΚΕΑ, η «τρύπα» που υπάρχει υπολογίζεται από την ελληνική πλευρά στα 280 εκατ. ευρώ, ενώ από τους δανειστές εκτοξεύεται στα 400 εκατ. ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, τα 760 εκατ. ευρώ που απαιτούνται, δεν έχουν βρεθεί και έτσι κινδυνεύουν με περικοπή, αρκετά από τα επιδόματα που έχουν «φωτογραφηθεί» από την Παγκόσμια Τράπεζα. Αυτά είναι το φοιτητικό – στεγαστικό, το επίδομα που χορηγείται για τον κοινωνικό τουρισμό και τις παιδικές κατασκηνώσεις. Επίσης, είναι μια σειρά από φορολογικές απαλλαγές, αλλά και η επιβολή εισοδηματικών κριτηρίων σε μια σειρά από επιδόματα.
