Με ανοιχτό το ενδεχόμενο να προκύψει νέα συνάντηση, ακόμα και μέσα στο σαββατοκύριακο, οι θεσμοί πιέζουν όλο και περισσότερο, παρασκηνιακά, για να πετύχουν αλλαγές προς το χειρότερο, στις ομαδικές απολύσεις.
Στις διαπραγματεύσεις για τα εργασιακά, που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, διαπιστώνεται ότι το ΔΝΤ επιμένει για αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων, από το 5% στο 10%. Η ελληνική πλευρά επιμένει να ζητάει να διατηρηθεί ως έχει η κατάσταση, παραπέμποντας και στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για το ίδιο θέμα, που επίκειται το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.
Όμως, υπάρχει το ενδεχόμενο η διαπραγμάτευση να ολοκληρωθεί γι’ αυτό το κρίσιμο θέμα, ακόμα και χωρίς να υπάρχει η επίσημη έκδοση της συγκεκριμένης κρίσιμης απόφασης. Ουσιαστικά, οι δύο πλευρές επιχειρούν να κλείσουν τη β’ αξιολόγηση «χωρίς καθυστερήσεις, αλλά και χωρίς υποχωρήσεις αρχής», όπου αυτό είναι δυνατό, όπως τονίζει υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος.
Πάντως, τα εργασιακά θέματα (ομαδικές απολύσεις, συλλογικές διαπραγματεύσεις, κατώτατος μισθός, συνδικαλιστικός νόμος, διαιτησία), θεωρούνται «εμβληματικά», από την κυβέρνηση.
Όμως το ΔΝΤ συνεχίζει να πιέζει, κυρίως για τις ομαδικές απολύσεις, επιθυμώντας να πετύχει αύξηση στο ποσοστό τους. Η ελληνική πλευρά ενδιαφέρεται εξίσου στο να υπάρχει το δικαίωμα της προληπτικής έγκρισης ή απόρριψης ενός τέτοιου σχεδίου από τις επιχειρήσεις, από τον υπουργό Εργασίας. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα αποτελέσει οριστικά παρελθόν το «βέτο» του εκάστοτε υπουργού για το συγκεκριμένο θέμα και θα παραμείνει εν ισχύ, το σκέλος των διαβουλεύσεων μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Ως αποτρεπτική διαδικασία, ίσως δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στην στήριξη των απασχολούμενων που θα κινδυνεύουν με απόλυση, με εκ περιτροπής εργασία, όπως ήδη ισχύει. Για τις ώρες απασχόλησης που θα υπολείπονται, το υπουργείο Εργασίας επιθυμεί να αποκτήσει το δικαίωμα της επιδότησης της εργασίας.
Η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι πρέπει να επιμείνει στο ζήτημα της βελτίωσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων έτσι ώστε στο εξής οι συλλογικές – κλαδικές συμβάσεις εργασίας να είναι πιο ισχυρές από τις επιχειρησιακές, κάτι που σήμερα δεν ισχύει. Ταυτόχρονα, ζητάει να ισχύει και η επεκτασιμότητα των συμβάσεων στο σύνολο των επιχειρήσεων βρίσκοντας «σύμμαχο» και τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO), η οποία σε κείμενο για το Πόρισμα της Επιτροπής Σοφών, όχι μόνο στηρίζει τις ελληνικές θέσεις, αλλά προτείνει και να ισχύει η επεκτασιμότητα ακόμα και αν υπάρχει μια απλή αντιπροσωπευτική οργάνωση, από την πλευρά των εργοδοτών.
Για το ζήτημα του κατώτατου μισθού, οι δανειστές θεωρούν ότι δεν πρέπει να αλλάξει το ισχύον θεσμικό πλαίσιο και να συνεχίσει ο καθορισμός του, να αποτελεί ζήτημα του υπουργού Εργασίας και όχι των κοινωνικών εταίρων. Όμως η πρόταση του ILOγια ενδεχόμενη αποδοχή ακόμα και τους σκέλους του υπο–κατώτατου μισθού, ενδεχομένως να περιπλέξει τα πράγματα και να φέρει την ελληνική πλευρά σε δυσμενή θέση…
