Η διαχείριση ενός παιδιού που βρίσκεται σε έντονη συναισθηματική φόρτιση δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση για τους γονείς. Παρά τις συμβουλές που κυκλοφορούν ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την ήπια και θετική γονική προσέγγιση, υπάρχουν στιγμές που ακόμη και οι πιο ψύχραιμες πρακτικές μοιάζουν να μην έχουν αποτέλεσμα.
Και το σημαντικό είναι ότι τα έντονα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται όσο μεγαλώνει ένα παιδί. Απλώς εκφράζονται διαφορετικά.
«Ένα παιδί προσχολικής ηλικίας μπορεί να ουρλιάζει στο πάτωμα», εξηγεί η ψυχολόγος Δρ. Amy Kincaid Todey. «Ένα 9χρονο μπορεί να φωνάξει ότι αυτή είναι η χειρότερη μέρα της ζωής του, ενώ ένας έφηβος μπορεί να κλείσει με δύναμη μια πόρτα ή να απομονωθεί».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Όπως επισημαίνει, όταν τα παιδιά κατακλύζονται από συναισθήματα, δυσκολεύονται περισσότερο να σκεφτούν ευέλικτα, να λύσουν προβλήματα και να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους.
Γιατί το «ηρέμησε» δεν είναι η καλύτερη λύση
Σύμφωνα με την ειδικό, η κορύφωση ενός ξεσπάσματος δεν είναι συνήθως η κατάλληλη στιγμή για να προσπαθήσει ο γονιός να κάνει «διάλεξη» στο παιδί ή να του εξηγήσει τι έκανε λάθος.
Το πρώτο βήμα είναι να βοηθήσει το παιδί να ρυθμίσει τη συναισθηματική του κατάσταση. Μόνο όταν η ένταση υποχωρήσει μπορεί να ακολουθήσει η συζήτηση και η διδασκαλία.
Παρόλα αυτά, το «ηρέμησε» αποτελεί συχνά την αυθόρμητη αντίδραση ενός γονιού μπροστά σε ένα έντονο ξέσπασμα.
Η Δρ. Todey εξηγεί ότι και οι γονείς μπορεί να «ενεργοποιούνται» συναισθηματικά σε τέτοιες στιγμές. Όταν ένα παιδί φωνάζει, αρνείται να συνεργαστεί ή ξεσπά δημόσια, ο γονιός μπορεί να αισθανθεί αμηχανία, εκνευρισμό, πίεση ή ακόμη και αδυναμία να διαχειριστεί την κατάσταση.
Έτσι, το «ηρέμησε» μπορεί στην πραγματικότητα να σημαίνει: «Σε παρακαλώ, σταμάτα, γιατί δυσκολεύομαι κι εγώ να διαχειριστώ όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή».
Η επικύρωση των συναισθημάτων
Αντί για μια εντολή όπως «ηρέμησε», η ειδικός προτείνει στους γονείς να επικεντρώνονται στην επικύρωση των συναισθημάτων του παιδιού με τη φράση «Μπορώ να καταλάβω τι νιώθεις».
Η επικύρωση δεν σημαίνει ότι ο γονιός συμφωνεί με τη συμπεριφορά του παιδιού. Σημαίνει ότι αναγνωρίζει το συναίσθημα που βρίσκεται πίσω από αυτή.
Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί αισθάνεται ότι το συναίσθημά του αναγνωρίζεται, ενώ παράλληλα ο γονιός μπορεί να θέσει όρια στη συμπεριφορά.
Πρώτα η ηρεμία, μετά η συζήτηση
Το βασικό μήνυμα των ειδικών είναι ότι δεν χρειάζεται κάθε έντονη στιγμή να μετατρέπεται αμέσως σε μάθημα. Όταν ένα παιδί βρίσκεται στην κορύφωση του θυμού, της απογοήτευσης ή της αναστάτωσης, μπορεί να μην είναι σε θέση να ακούσει επιχειρήματα ή να επεξεργαστεί συμβουλές.
Προτεραιότητα έχει η συναισθηματική ρύθμιση και η αίσθηση ασφάλειας. Όταν το παιδί ηρεμήσει, τότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να συζητηθεί τι συνέβη, ποια συμπεριφορά δεν ήταν αποδεκτή και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά μια αντίστοιχη κατάσταση στο μέλλον.
Με άλλα λόγια, η αποτελεσματική γονική παρέμβαση δεν αφορά μόνο το να σταματήσει ένα ξέσπασμα, αλλά και στο να βοηθηθεί το παιδί να μάθει σταδιακά να αναγνωρίζει, να εκφράζει και να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του.
