Χτες το πρωί, λίγο πριν από την «τελετή αποφυλάκισης του Ηλία Κασιδιάρη που οργανώθηκε με συγκέντρωση των «ακολούθων» του έξω από τις φυλακές του Δομοκού, ο «Σκάι» φιλοξενούσε τον αρμόδιο υπουργό «Προστασίας του Πολίτη» Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Οι παρουσιαστές της εκπομπής «Σήμερα» (Δ. Οικονόμου, Γ. Πιτταράς) τον ρώτησαν σχετικά: «Μπορεί να επιστρέψει ο Κασιδιάρης –όπως λέει- με πλήρη πολιτικά δικαιώματα στην πολιτική σκηνή; Μπορεί ο ίδιος να ηγηθεί ενός κόμματος;»
Ο κ. Χρυσοχοΐδης απάντησε κοφτά: «Δεν το ξέρω». Και συμπλήρωσε: «Αυτό θα το κρίνουν τελικά οι δικαστές, με βάση τους ισχύοντες νόμους. Δεν γνωρίζω…» Οι δημοσιογράφοι επέμειναν: «Υπάρχει ένας νόμος τώρα του 2023»…
Ο υπουργός δήλωσε και πάλι άγνοια: «Δεν ξέρω ακριβώς τι προβλέπει ο νόμος αυτός και δεν είναι κάτι το οποίο γνωρίζω και μπορώ να πάρω θέση»…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Είχε προηγηθεί εδώ και δυο βδομάδες ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης. Πάντα βιαστικός ο κ. Γεωργιάδης, είχε προλάβει να δηλώσει στα «Παραπολιτικά» (Σ. Ξενάκης - Β. Σκουρής) ότι «το δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει τον Κασιδιάρη να κατέβει υποψήφιος. Θα μπορούσε ενδεχομένως, αν είναι αρχηγός».
Αρκεί, βέβαια, να διαβάσει κανείς το κείμενο που έγραψε τη Δευτέρα ο συνταγματολόγος Ξενοφών Κοντιάδης, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για να καταλάβει ότι Χρυσοχοΐδης και Γεωργιάδης κάνουν ότι ξέχασαν αυτά που οι ίδιοι ψήφισαν το 2023 («Μπορεί να μετάσχει στις ερχόμενες εκλογές ο Η. Κασιδιάρης;», «Dnews», 14.9.2026).
Όπως εξηγεί ο κ. Κοντιάδης, από την απλή ανάγνωση του νόμου που ψήφισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2023, «προκύπτει σαφώς ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν μπορεί να είναι υποψήφιος σε οποιοδήποτε εκλογικό συνδυασμό ούτε μέλος της δεδηλωμένης ή αφανούς-πραγματικής ηγεσίας πολιτικού κόμματος που επιδιώκει να μετάσχει στις εκλογές. Ο αποκλεισμός αυτός ισχύει για 13 χρόνια από την επιβολή της ποινής του τον Οκτώβριο του 2020, δηλαδή μέχρι τον Οκτώβριο του 2033».
Αν κάποιος αμφιβάλλει, ας μπει στον κόπο να διαβάσει την τροποποίηση αυτή του άρθρου 32 παρ. 1 του Π.Δ. 26/2012 που ψηφίστηκε το 2023.
Αλλά τότε, γιατί «δεν γνωρίζει» ο κ. Χρυσοχοΐδης και γιατί «κατάλαβε λάθος» ο κ. Γεωργιάδης;
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Όσο κι αν εμφανίζονται τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να «ανησυχούν βαθιά» για τις πρωτοβουλίες Κασιδιάρη, δεν παύουν να κλείνουν το μάτι στους οπαδούς του και τους ποικίλους μεταλλαγμένους χρυσαυγίτες, Αρκεί να θυμηθούμε το πώς αντιμετώπισε το «επιτελικό κράτος» την περίπτωση των «Σπαρτιατών». Μετά τη γελοιοποίηση όλων των προεκλογικών ρυθμίσεων που άφησαν ορθάνοιχτη την κερκόπορτα της δημοκρατίας στους θαυμαστές του Κασιδιάρη, το μόνο που ενδιέφερε τον κ. Μητσοτάκη ήταν να κερδίσει δυο-τρεις πολύτιμες ψήφους στη Βουλή, από «μετανιωμένους Σπαρτιάτες», αδιαφορώντας για την έμμεση νομιμοποίηση του χρυσαυγίτικου αυτού παραρτήματος.
Το πρόβλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τα πολιτικά σχήματα που έχει σκαρφιστεί κατά καιρούς ο Κασιδιάρης είναι ότι αυτή η Ακροδεξιά, στην οποία ποντάρει ο πιστός μαθητής του ιδρυτή της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου, δεν βρίσκεται σε κάποιο κοινωνικό περιθώριο, ούτε ποντάρει μόνο σ’ αυτούς τους φανατικούς followers που περίμεναν έξω από τις φυλακές του Δομοκού να βγάλουν «σέλφι» με το ίνδαλμά τους.
Ας θυμηθούμε ότι ο Κασιδιάρης βρέθηκε να κινεί τα νήματα στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής το 2014, όταν είχε συλληφθεί ο Μιχαλολιάκος, αλλά αυτός είχε μείνει (ακόμα) ελεύθερος. Είχε προλάβει ήδη να καταστήσει συνεργό του τον Τάκη Μπαλτάκο, για τον οποίο ο Μιχαλολιάκος αποκάλυψε στη Βουλή ότι συνεργάζονταν στην παρακρατική ΕΟΚΑ Β΄. Και τότε ο Κασιδιάρης βρήκε πρόθυμους υποψήφιους ευρωβουλευτές απόστρατους αξιωματικούς (Ελευθέριος Συνοδινός, Γεώργιος Επιτήδειος) που δεν δυσκολεύτηκαν να συνταχθούν στο πλάι μιας οργάνωσης που η δικαιοσύνη ερευνούσε ως εγκληματική και ναζιστική. Το ίδιο συνέβη και μετά την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή, όταν ίδρυσε τους «Έλληνες Γ.Τ.Π.», προβάλλοντας δίπλα στον Μπαρμπαρούση άλλα «επίλεκτα» στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Και βέβαια δεν ξεχνάμε την περίπτωση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου Κανελλόπουλου, τον οποίο έχρισε ο Κασιδιάρης επ’ ολίγον «πρόεδρο» του κόμματός του.
Μ’ άλλα λόγια, η ιδιαιτερότητα της διαδρομής του Κασιδιάρη, ο οποίος επί χρόνια υπήρξε follower του Μιχαλολιάκου είναι ότι διαπλέκει τα στοιχεία του εγκληματικού ναζισμού με την παράδοση του ελληνικού βαθέος κράτους, δηλαδή των παρακρατικών μηχανισμών που επικράτησαν στη δράση των δωσιλόγων της κατοχής, των ταγματασφαλιτών που έδρασαν στον εμφύλιο, αλλά και των χουντικών που προχώρησαν στο πραξικόπημα του 1967.
Η δυσκολία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αντιμετωπίσει θεσμικά την ανάδυση αυτού του φαινομένου οφείλεται στο γεγονός ότι έχει περιλάβει στο εσωτερικό της τα βασικά στελέχη του ΛΑΟΣ και μάλιστα τους έχει αναθέσει για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση τον ρόλο χάραξης της κεντρικής πολιτικής.
Από την πλευρά του, ο Κασιδιάρης εκμεταλλεύεται αυτή την αδυναμία της ελληνικής δημοκρατίας. Εμφανίζεται ως «κάτι νέο» στην πολιτική, χωρίς όμως να αποκηρύξει τίποτα από όσα τον βαραίνουν. Απλώς καταγγέλλει ως «ψεύτικες» όλες τις κατηγορίες εις βάρος του και επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία ότι το δικαστήριο δεν του έχει καταλογίσει κανένα έγκλημα. Φυσικά πρόκειται για χοντροκομμένο ψέμα. Η δικαστική απόφαση που επικυρώθηκε από την εφετειακή περιλαμβάνει 11 σελίδες για την εγκληματική του δράση που επιγράφονται «Ηλίας Κασιδιάρης» (σελ. 11.536-11.546).
Εκεί αναφέρεται ότι «εντάχθηκε ως μέλος και συμμετείχε αδιαλείπτως στην επιχειρησιακά δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση οργάνωση Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή», στη συνέχεια αναλύεται ο τρόπος δράσης των «ομάδων κρούσης» και καταγράφονται πολλές εγκληματικές ενέργειες. Η απόφαση, «από τις δεκάδες αξιόποινες πράξεις και εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος ομάδων ατόμων, ή μεμονωμένων τοιούτων, όλως ενδεικτικώς», επιλέγει να αναφέρει:
- α) ανθρωποκτονία από πρόθεση σε βάρος του Παύλου Φύσσα, [….],
- β) απόπειρα ανθρωποκτονίας από κοινού, σε βάρος του Αιγυπτίου αλιεργάτη Embarak Abousid […],
- γ) απόπειρα ανθρωποκτονίας, κατά συρροή και από κοινού, σε βάρος των Γεωργίου Μηλιαράκη και Ruben Sand, […],
- δ) ανθρωποκτονία από πρόθεση σε βάρος του Shazad (ον.) Luqman, […],
- ε) επικίνδυνες σωματικές βλάβες από κοινού και κατά συρροή οπλοχρησία κ.λπ., στο Πέραμα Αττικής, σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ […],
- στ) οργανωμένη από τον συγκατηγορούμενό του, βουλευτή Ιωάννη Λαγό, ο οποίος ήταν παρών, επίθεση στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο «Συνεργείο», […],
- ζ) εμπρησμοί, βαριές σωματικές βλάβες και διακεκριμένες φθορές από κοινού, από τον Σεπτέμβριο 2012 έως τον Μάιο 2013, […] στις περιοχές της Κυψέλης και του Αγίου Παντελεήμονα […],
- η) επικίνδυνες σωματικές βλάβες από κοινού και κατά συρροή τον Φεβρουάριο 2013 στη Βαϊνιά Ιεράπετρας Κρήτης σε βάρος αλλοδαπών εργατών υπηκόων Πακιστάν.
Αυτά είναι λίγα από όσα βαραίνουν τον Κασιδιάρη ως μέλος της ηγεσίας της εγκληματικής οργάνωσης. Οι followers του Δομοκού μπορεί να τα αγνοούν. Αλλά δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα οι υπουργοί της κυβέρνησης και ειδικά ο «αρμόδιος» Χρυσοχοΐδης και ο «αντιπρόεδρος» Γεωργιάδης.
