Μια ιδιαίτερη ιστορική σύμπτωση συνοδεύει σήμερα το τελευταίο «αντίο» στον Σπύρο Χαλβατζή. Σαν σήμερα, στις 15 Σεπτεμβρίου 1968, μέσα στα χρόνια της δικτατορίας, ιδρύθηκε η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας (ΚΝΕ), με την οποία έμελλε να συνδεθεί στενά ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής του διαδρομής.
Ο Σπύρος Χαλβατζής υπήρξε για χρόνια ένα από τα κεντρικά στελέχη της ΚΝΕ και από το 1979 έως το 1986 διετέλεσε γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της. Σήμερα, ακριβώς 58 χρόνια από την ίδρυσή της, συγγενείς, σύντροφοι και φίλοι αποχαιρετούν μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες και ιδιαίτερα αγαπητές φυσιογνωμίες του ΚΚΕ.
{https://www.youtube.com/
Σταθερός μέχρι τέλους στις πολιτικές και ιδεολογικές του πεποιθήσεις, ο Σπύρος Χαλβατζής είχε καταφέρει παράλληλα κάτι που δεν είναι πάντοτε αυτονόητο στην πολιτική: να κερδίσει τον σεβασμό και την εκτίμηση πολύ πέρα από τα όρια του δικού του πολιτικού χώρου. Πολιτικοί που βρέθηκαν απέναντί του στον Δήμο Αθηναίων, στη Βουλή και στις πολιτικές αντιπαραθέσεις των προηγούμενων δεκαετιών μιλούν για έναν σεμνό και ευγενή άνθρωπο, συνεπή στις ιδέες του, που μπορούσε να διαφωνεί χωρίς να μετατρέπει την πολιτική διαφορά σε προσωπική αντιπαλότητα.
Η πολιτική τελετή αποχαιρετισμού θα πραγματοποιηθεί στις 17:30, στο προαύλιο του ΣΦΕΑ, πίσω από το Πάρκο Ελευθερίας, δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής.
{https://www.youtube.com/
«Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ»
«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, έναν κομμουνιστή που για πάνω από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του ΚΚΕ, της εργατικής τάξης, στην πάλη για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό», ανέφερε σε σχετική ανακοίνωσή του ο Περισσός, συμπληρώνοντας:
«Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης».
{https://www.youtube.com/
Από την ΕΔΑ στη Νεολαία Λαμπράκη και το ΚΚΕ
Ο Σπύρος Χαλβατζής γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη. Μεγάλωσε σε οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία. Η μητέρα του, επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Έτσι, από τα παιδικά του χρόνια γνώρισε όχι μόνο τις στερήσεις και τις δυσκολίες μιας λαϊκής οικογένειας, καθώς από 11 χρονών δούλευε ως γουνεργάτης, αλλά και κάτι πολύ μεγαλύτερο, τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος.
Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε και γραμματέας της. Μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, όπου και πιάστηκε για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και τον Ωρωπό για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.
{https://www.youtube.com/
Τον Φλεβάρη του 1968, ο Σπύρος Χαλβατζής τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, έδωσε τη μάχη της υπεράσπισης του Κόμματος μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους, όντας εξόριστοι στο Λακκί της Λέρου.
Με την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ και το καλοκαίρι του ίδιου έτους προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ. Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Όταν απολύθηκε, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Πήρε μέρος στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 μέχρι και το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ και παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της ΚΕ. Το 1986, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ.
Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε η κρίσιμη μάχη των χρόνων 1989-1991. Ο Σπύρος Χαλβατζής βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος κόντρα στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ. Στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, όπου εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση και διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ. Στο 14ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, όπως και στο 15ο, 16ο και 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια, διετέλεσε πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και μέλος της Διοίκησης του μέχρι σήμερα.
{https://www.youtube.com/
Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του Κόμματος από το 2007 έως το 2014, εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαριάνθη Αλειφεροπούλου με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.
Είχε γράψει τρία βιβλία, με τίτλους «Η πορεία της νεολαίας», «Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα» και «Η συνέχεια, το ΚΚΕ στη σύγχρονη εποχή», από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
{https://www.youtube.com/
«Για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο»
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τη «Σύγχρονη Εποχή» το βιβλίο του Σπύρου Χαλβατζή με τον τίτλο «Απείθαρχοι - Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα». Ο ίδιος περιγράφει στον «πρόλογο» με τον τίτλο «Οδοιπορικό», στιγμές που καθόρισαν τη ζωή και τη δράση του, δεμένη με το ΚΚΕ και τους αγώνες του εργατικού λαϊκού κινήματος:
«Αυτό το «Οδοιπορικό» θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ιστορία μιας φωτογραφίας. Κι αυτό γιατί η φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν εβδομήντα εφτά χρόνια, την άνοιξη του 1948, έχει τη δική της ιστορία. Ήταν τότε που ο πατέρας μας βρισκόταν πάλι εξορία. Ήταν η τέταρτη φορά που τον έστελνε εξορία το αστικό κράτος. Η πρώτη ήταν στη Γαύδο το 1928. Στη Φολέγανδρο εξορίστηκε το 1932 και στην Ανάφη το 1937. Τώρα, ήταν στο θανατονήσι της Μακρονήσου.
Μια ζωή στον αγώνα, στις γραμμές του ΚΚΕ, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό. Η Μάνα μας, παλιά ΕΛΑΣίτισσα, έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία για να την στείλει στον σύντροφό της στη ζωή και στον αγώνα, να δει τα πέντε παιδιά του. Για να την έχει κάπου στο αντίσκηνο, να βλέπει τους αγαπημένους του – που βίωναν και εκείνοι την τραγικότητα της περιόδου - και να παίρνει και από αυτήν κουράγιο για να αντιμετωπίσει τα βασανιστήρια.
Ταχυδρομήθηκε ένα γράμμα και αυτή η φωτογραφία, αλλά ο φάκελος δεν έφτασε τότε στον παραλήπτη. Και αυτό, γιατί εκείνα τα χρόνια η Ασφάλεια έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποκόβει ακόμα και την επαφή, την επικοινωνία των οικογενειών των αγωνιστών με τους δικούς τους, φυλακισμένους και εξόριστους. Άνοιγαν τα γράμματα και, ανάλογα με το περιεχόμενό τους, άλλα τα έσκιζαν και τα πετούσαν στο καλάθι των απορριμμάτων και σε άλλα, με μελανί μολύβι, έσβηναν ό,τι δεν τους άρεσε – ίσως οι εκπρόσωποι του κράτους να φαντάζονταν πως αυτό που ήταν γραμμένο στο χαρτί είχε μια «κωδική σημασία», είχε μια ειδοποίηση για τον πολιτικό εξόριστο ή κρατούμενο.
Αυτό, όμως, το γράμμα ακολούθησε μια ξεχωριστή διαδρομή γιατί αυτός που ανέλαβε να το «ελέγξει» και να το λογοκρίνει, προφανώς αφού διάβασε το κείμενο, είδε και τη φωτογραφία της Μάνας μας και τα αθώα πρόσωπα των πέντε παιδιών της, τσαλάκωσε τον φάκελο - μαζί με το γράμμα και τη φωτογραφία - και το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων, νομίζοντας πως έτσι έκανε το «χρέος» του απέναντι στο έθνος. Το χρέος του το έβλεπε στο ότι μπόρεσε να στερήσει από τον κρατούμενο κομμουνιστή να λάβει νέα από το σπίτι του, από τη συντρόφισσά του, και να δει τη φωτογραφία των πέντε παιδιών του, που είχαν μείνει πίσω από τη στιγμή που συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο.
Η ιστορία του γράμματος, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Κάποιος οδοκαθαριστής του δήμου, όταν μάζευε τα σκουπίδια από την Ασφάλεια της πόλης, είδε το γράμμα και το κράτησε -ασφαλώς με μεγάλο κίνδυνο. Ίσως εκείνη τη μέρα να βρήκε και άλλα γράμματα. Μπορεί να έβρισκε και άλλες φορές γράμματα, παρόμοια με αυτό, που απευθύνονταν σε πολιτικούς εξόριστους και κρατούμενους, που τότε ήταν πάρα πολλοί. Ίσως να συγκινήθηκε που είδε τη φωτογραφία των πέντε παιδιών. Έτσι, την φύλαξε, κάπου την έκρυψε – πράγμα δύσκολο εκείνα τα χρόνια και ήθελε πολύ κουράγιο και ύστερα από εννιά χρόνια, συγκεκριμένα στα τέλη Μάη του 1958, έκανε την εμφάνισή του στο σπίτι μας. Συζήτησε για λίγη ώρα με τον πατέρα και τη Μάνα μας, αφού ήπιαν ένα τσίπουρο, και κάποια στιγμή έβγαλε από την τσέπη του το γράμμα και τη φωτογραφία. Η στιγμή πρέπει να ήταν συγκλονιστική, γιατί για τον λαό ήταν σκληρά εκείνα τα χρόνια – αυτά που ονομάστηκαν «πέτρινα» - πρωτίστως για τους κομμουνιστές, καθώς ήταν αυτοί που κυρίως δέχονταν τη βαρβαρότητα της αστικής εξουσίας. Και αυτός ο εργάτης της καθαριότητας του δήμου φύλαξε, προφανώς με σοβαρό κίνδυνο, αυτό το γράμμα και το παρέδωσε στον παραλήπτη του με εννιά χρόνια καθυστέρηση.
Ο πατέρας και η Μάνα μας, αφού τον ευχαρίστησαν θερμά και τον συγχάρηκαν για τη θαρραλέα στάση του, τον αποχαιρέτησαν. Λίγο μετά, μας έδειξαν τη φωτογραφία και το γράμμα με την επισήμανση να μην κάνουμε κανένα σχόλιο, καμιά αναφορά για την προέλευση της φωτογραφίας, καθώς και για το όνομα του θαρραλέου αυτού ανθρώπου που την κράτησε και την φύλαξε για τόσα χρόνια. Και αυτό, γιατί αυτή η πράξη, αν γινόταν γνωστή στις Αρχές, μπορεί να είχε σοβαρές συνέπειες εις βάρος του. Μπορεί να έχανε τη δουλειά του, ακόμα και να δεχόταν απειλές και διάφορα χτυπήματα από τα όργανα της Ασφάλειας. Γιατί, στα δύσκολα και σκληρά εκείνα χρόνια για τους αντιστασιακούς αγωνιστές, για όλους όσοι μάχονταν την αστική εξουσία και τα αντιλαϊκά μέτρα των κυβερνήσεών της, αυτή η ενέργεια του οδοκαθαριστή μπορεί να χαρακτηριζόταν πράξη «αντεθνική». Αυτή ήταν η δεκαετία του 1950 για τους αγωνιστές.
Αυτή είναι η ιστορία της φωτογραφίας που σήμερα κοσμεί το σπίτι μας. Και αυτή ακριβώς γίνεται μια ακόμα αφορμή να ξεκινήσει ένα «Οδοιπορικό»· να μιλήσουμε για την πορεία εκείνων των χρόνων. Γιατί – και τότε και σήμερα και πάντα - οι πρωτοπόροι αγωνιστές, όλοι όσοι μάχονται το καπιταλιστικό σύστημα, όλοι όσοι παλεύουν για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την εργατική - λαϊκή εξουσία, έχουν να αντιπαλέψουν πολλά και δύσκολα γεγονότα και καταστάσεις. Και στη συνέχεια της διαδρομής τους συναντούν -και θα συναντούν- όλο και νέα εμπόδια και δυσκολίες. Όμως, μέσα από την οργανωμένη ζωή, μέσα από τη συλλογικότητα καταφέρνουν, βήμα το βήμα, να συμβάλλουν ώστε να οικοδομούνται στέρεες σχέσεις με τους εργάτες, με άλλους εργαζόμενους, με νέους ανθρώπους, στη μεγάλη πορεία που θα διαμορφώσει όρους, συνθήκες και προϋποθέσεις για τις βαθιές,τις ριζικές αλλαγές, που και ώριμες είναι, αλλά και αναγκαίες.
Ξεκινώντας από αυτήν τη φωτογραφία, μπορούμε να καταγράψουμε αυτό το «Οδοιπορικό», που κρατά πάνω από εξήντα χρόνια και συνεχίζεται. Διότι τα προβλήματα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οξύνονται, αλλά και οι στόχοι για την αλλαγή της κοινωνίας – που πρωτομπήκανε οργανωμένα και συγκροτημένα πριν εκατό χρόνια - παραμένουν ανεκπλήρωτοι. Αλλά και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί αυτά που δρομολογήθηκαν έναν αιώνα πριν και σμιλεύτηκαν με αγώνες, με αμέτρητες θυσίες, με πόνο και δάκρυα περιμένουν τη δικαίωσή τους. Δικαίωση που θα ικανοποιήσει όλους αυτούς που δικαιούνται να καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν, να μη γίνεται αυτός ο πλούτος αντικείμενο εκμετάλλευσης από μια χούφτα καπιταλιστές.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, αυτήν την Οδοιπορία...».
Το «αντίο» των κομμάτων και του πολιτικού κόσμου
Τη θλίψη τους για την απώλεια του Σπύρου Χαλβατζή εξέφρασαν εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου και φορείς, αναγνωρίζοντας τη μακρά πολιτική και αγωνιστική διαδρομή του. Συλλυπητήρια μηνύματα εξέδωσαν, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, η Νέα Αριστερά, η ΕΛΑΣ και το ΜέΡΑ25, ενώ ξεχωριστή δήλωση έκανε και ο ευρωβουλευτής Κώστας Αρβανίτης.
Τον Σπύρο Χαλβατζή αποχαιρέτησαν επίσης η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Βασίλης Κικίλιας, δύο πολιτικοί που είχαν συνυπάρξει μαζί του, παρά τις μεγάλες ιδεολογικές τους διαφορές, στον Δήμο Αθηναίων και στη Βουλή. Η Ντόρα Μπακογιάννη τον χαρακτήρισε «σεμνό, ήρεμο, ευγενή», σημειώνοντας ότι υπερασπιζόταν πάντα με πάθος τις αρχές του, ενώ ο Βασίλης Κικίλιας υπογράμμισε ότι έχαιρε «καθολικής εκτίμησης απ’ όλες τις πτέρυγες».
Το δικό τους, συγκινητικό, «αντίο» είπαν με αναρτήσεις τους στο Facebookοι: Κώστας Σκανδαλίδης, Γιώργος Χελάκης, Νίκος Μπίστης, Δημήτρης Πλουμπίδης, Γιώργος Νταλάρας, Νίκος Τόσκας, Κώστας Ζαχαριάδης, Πάνος Ρήγας, Νίκος Μάλλιαρης, Δημήτρης Παπαδημούλης, Νίκος Μπογιόπουλος, Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Ουρανία Σούλτη, Δέσποινα Τσαντέ, Γιώργος Πετρόπουλος, Ανδρέας Πετρουλάκης, Τάκης Κατσαρός, Σίμος Ρούσσος και πολλοί άλλοι.
Το ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ αποχαιρέτησε και ο Δήμος Αθηναίων, στον οποίο είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος, ενώ εκτενείς ανακοινώσεις για την απώλειά του εξέδωσαν το ΚΚΕ και η ΚΝΕ.
Ενδεικτικά:
{https://www.facebook.com/NeaAristeraofficial/posts/pfbid0ECk86eHoS7FZHDsT2Dac2GZLtKd1w93s4eW9pw1zxhnDKkuNmvwfQj4PNnqWHRnal}
{https://www.facebook.com/mera25.gr/posts/pfbid02swrrP8h91R4SrNHrR687G2R9xoYxCVT3Afe3EovEc8REkPeXWVYxVTvjde7BZpQNl}
{https://www.facebook.com/androulakisnikosgr/posts/pfbid0AJu2TXVsZcTobD7e9VW47c8Sr9TMBSAm84nwZd4TKyymkJWg8sQfXssgk71MshQMl}
{https://www.facebook.com/kskandalidis/posts/pfbid0o7QhNfnxYnm2c2NQHixDXWP5ETMsMr4vCLeCCKbHoDF4BrH8L7tmh6BVdNXrmK2Rl}
{https://www.facebook.com/nikospappas66/posts/pfbid0YRu55hmHtXJdQmmZS4svKhSDucZTubQma7hXLduxk33agjghEyRgyisdxefVRRHPl}
{https://www.facebook.com/DoraBakoyannis/posts/pfbid02B76MMGVUg34SzeWpAzCQU8hTkgi1qNm6AA2jcUqErSh6k7FNzn9cKfpXrccaznbZl}
{https://www.facebook.com/andreas.petroulakis/posts/pfbid09DtCab1utwyyD3mkrrj8UXTjgBazRprfPUmEWguBGK1SpucNCmT2wLjGGFAgtHnel}
{https://www.facebook.com/DimitrisNPloumpidis/posts/pfbid02DRkNuvSVWeRL5i1qvPjgFD6aa5fhTwH2uFK297DwQdoMkhrQKwknezuMGKTeqNE2l}
{https://www.facebook.com/papadimoulis/posts/pfbid02tcr8cFVabbTsseNmSYt9jkjYuazXfy4QYb7fxRs3F7cNZPv2ziTri3eUKX7te6Gfl}
{https://www.facebook.com/GeorgeDalaras/posts/pfbid08oChW25wvbVr9Zkp5sRLYEQDarhEAVDT9QmTFSikB9Uw7PUJjKxKgAH8mC1powbQl}
{https://www.facebook.com/simosroussosprofile/posts/pfbid0DZWAZXverqNgvuoTWvRXAyLiEBXRFWX5xeAe8sY8KQdw6itVsWiTYAj876gPL6tWl}
{https://www.facebook.com/panosrig/posts/pfbid0pxDXksvYVfT6GTRQndCrUFGVusgtpdnWcygSfZ4XVseBdN6p9UdDuWdwNiUZJ5zBl}
{https://www.facebook.com/nikos.toskas.14/posts/pfbid02hNY37iTjStSLoCaqqoSd9cWBSqQ6FmJveSqXsYw4jxXC87ytgmbP7pQWx91ZzfD6l}
{https://www.facebook.com/nikos.malliaris.1/posts/pfbid0hZZsgeEEUundXNzr3taHmVqm3o4ZB5hqzrp2Sz8xo29ftio2ZhDtzAWzywEAxM9nl}
{https://www.facebook.com/giorgos.c.ii/posts/pfbid02RU9VwyyESB1kTWj9sfAEu3X5fKx3haZwmRbFZ48dBEXWt8ax2ntFDaEGSssU1yjTl}
{https://www.facebook.com/arvanitiskosta/posts/pfbid028yU2acVVvL5GA2e973thNccCprbH7UXng8z8jgF7j4hq9LRJ5E434ncScY4rUrH9l}
{https://www.facebook.com/nicosmbistis/posts/pfbid02yoHUhnmaYN9Cs98YEd7DXGHCQqzGPJhYij7EDMxUhjCZjae9gC6dyUfT44fJpSeel}
{https://www.facebook.com/mpogiopoulos/posts/pfbid0oKy8Pyb3JvG1UGBkZBs7gW6MjtouQfVBHMyq6QQfdZds53UtmveiboSMeY7q8yQvl}
{https://www.facebook.com/soultiourania/posts/pfbid0VACZiS9fUKrhxtciZ357FCPyrZhNfFiYy2KbJKeUve2xXRxfkjLVktG6BfoM2ByNl}
{https://www.facebook.com/despina.tsante/posts/pfbid0VL8yYsq9xHfpu4oje4wLqg8k8r7ofnSARpTFQrJCnVmMdPzc2riSqwTPDeouCwmul}
{https://www.facebook.com/petro64/posts/pfbid036nfyg6LzeYoz8LugsLCtLjLe3Y4VJXok76otbcWdsALWWyBBBEhJHnik7WzR2DFil}
{https://www.facebook.com/zachariadiscostas/posts/pfbid02SM3ELRgD4HcWXm8HpoiJ2Aw1iEwNcqfFZ4BovE9UuAHVWe2Wr7xGCXLmXMTqjpdGl}
