Τη δυσαρέσκειά της εξέφρασε η Κατερίνα Βρανά για την εξυπηρέτηση στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, αναρτώντας μια ιδιαίτερη δημοσίευση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.
Περιγράφοντας στιγμές από την περιπέτειά της, εξήγησε ότι, ερχόμενη από Αυστραλία, λόγω καθυστέρησης του αεροπλάνου έχασε την πτήση της από Κωνσταντινούπολη προς Αθήνα, με αποτέλεσμα να παραμείνει στο σημείο για πολλές περισσότερες ώρες.
Παράλληλα, κατήγγειλε ότι δεν υπήρχαν τα απαραίτητα μέσα υποστήριξης ανθρώπων με αναπηρία, με αποτέλεσμα να δυσκολευτεί να μετακινηθεί μέσα στο αεροδρόμιο και να αναγκαστεί να καθίσει στο πάτωμα, καθώς δεν της δόθηκε αμαξίδιο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο βίντεο που δημοσίευσε ακούγεται να λέει: «Λοιπόν, παιδιά, λόγω καθυστέρησης της πτήσης από Αυστραλία, χάσαμε την πτήση που πάει από Κωνσταντινούπολη – Αθήνα. Δεν μου έχουν φέρει αμαξίδιο. Έπρεπε να έρθουμε με τα πόδια στο transfer desk για να δω αν μπορώ να πάρω άλλη πτήση. Με βάλανε σε πτήση που φεύγει μία το βράδυ, και υπάρχουν άλλες τρεις πτήσεις νωρίτερα. Έπρεπε να κάτσω στο πάτωμα. Θέλω να πάω τουαλέτα. Έχω ημικρανία. Η βοηθός μου τα έχει παίξει. Έχουμε φωνάξει, έχουμε παρακαλέσει. Η κατάσταση είναι απαράδεκτη και βρήκα μια καλή κυρία που μπορεί να βοηθήσει, να δω αν θα καταφέρω να γυρίσω Ελλάδα, σήμερα!»
{https://www.instagram.com/p/DZVHStRMg6M/?hl=el}
Παράλληλα, στο συνοδευτικό κείμενο αναφέρει: «Αεροδρόμιο Κωνσταντινούπολης. Τρομερά κακή εξυπηρέτηση για άτομα με αναπηρία.
Η πτήση μας από το Σίδνεϊ είχε καθυστέρηση, με αποτέλεσμα να χάσουμε την ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη προς την Αθήνα. Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν μας ενημέρωσε. Μας άφησαν να περιμένουμε χωρίς αναπηρικό αμαξίδιο, ενώ το προσωπικό αρνιόταν να μας εξηγήσει τι συνέβαινε ή να μας προτείνει εναλλακτικές λύσεις. Αναγκαστήκαμε να περπατήσουμε μέχρι το γραφείο ανταποκρίσεων (Transfer Desk) για να πάρουμε πληροφορίες.
Τελικά, αλλάξαμε πτήση βασιζόμενοι στις πληροφορίες που μας έδωσε το ταξιδιωτικό γραφείο στην Αυστραλία και όχι το προσωπικό του αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης. Στο μεταξύ, στο Transfer Desk δεν υπήρχαν καν καρέκλες, αναγκάστηκα να καθίσω στο πάτωμα, επειδή η διαδικασία κράτησε αιώνες.
Μετά, έπρεπε να περπατήσουμε μέχρι το γραφείο της Turkish Airlines για να παραλάβουμε τις κάρτες επιβίβασης και μετά να παλέψουμε ξανά για να βρούμε βοήθεια, ώστε να περάσουμε από το αεροδρόμιο και να φτάσουμε στη νέα μας πτήση.
Είμαι εξαντλημένη, έχω ημικρανία και είμαι κυριολεκτικά ένα βήμα πριν είτε βάλω τα κλάματα είτε εκραγώ από την αγανάκτηση... ή και τα δύο.
Αγαπητά αεροδρόμια, παρακαλώ, σας ικετεύω, εκπαιδεύστε το προσωπικό σας ώστε να μιλά επαρκώς αγγλικά ή άλλες γλώσσες, για να μπορεί να επικοινωνεί αποτελεσματικά, ειδικά όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το πρόγραμμα.
Το Αεροδρόμιο Κωνσταντινούπολης προστίθεται πλέον στη μακρά λίστα αεροδρομίων που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην εξυπηρέτηση ατόμων με αναπηρία. Μέχρι στιγμής, το Βερολίνο και το Κάιρο παραμένουν στις δύο πρώτες θέσεις των χειρότερων εμπειριών μου, αλλά η Κωνσταντινούπολη σίγουρα διεκδικεί μια θέση πολύ κοντά στην κορυφή».
