Σαν σήμερα το 2001 ο Ντίνος Ηλιόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, αφήνοντας το δικό του στίγμα στον ελληνικό κινηματογράφο και η Φίνος Φιλμ τον θυμάται με ένα συγκινητικό βίντεο αφιέρωμα.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος θεωρείται ένα από τους σημαντικότερους έλληνες ηθοποιούς του θεάτρου και ασπρόμαυρου κινηματογράφου με ιδιαίτερη αγάπη και έφεση προς το μιούζικαλ.
Ο ηθοποιός άφησε το δικό του αποτύπωμα στους λάτρεις του κινηματογράφου ενώ μερικές από τις ατάκες του τον χαρακτηρίζουν μέχρι και σήμερα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σύμφωνα με τη Φίνος Φιλμ, οι χορευτικές του ικανότητες τον έκαναν να ξεχωρίζει, ωστόσο ο ίδιος «αρνούταν» το προσωνύμιο «Φρεντ Άστερ της Ελλάδας» που του είχε δοθεί.
Δημιούργησε τη δική του οικογένεια αποκτώντας δύο κόρες, ενώ η κηδεία του τελέστηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Η Φίνος Φιλμ, μέσα από το βίντεο – αφιέρωμα που δημοσίευσε σήμερα μοιράστηκε ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές του στιγμές στην ασπρόμαυρη οθόνη, με τις χορευτικές του ικανότητες να συμπεριλαμβάνονται σε αυτό.
{https://www.instagram.com/p/DZJzTdok6hl/?hl=el}
Στην λεζάντα της ανάρτησης, η εταιρεία παραγωγής αναφέρει: «Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ήταν πολλά περισσότερα από ένας καλός κωμικός ηθοποιός. Ήταν ένας πολύπλευρος καλλιτέχνης, που ισορροπούσε μεταξύ σκηνής και αέρα όταν αποφάσιζε να χορέψει, που τολμούσε να ερμηνεύσει δύσκολους και απαιτητικούς δραματικούς ρόλους που λίγοι γνωρίζουν, αλλά προπάντων ήταν ένας αξιοπρεπής άνθρωπος με μια πυξίδα ηθικής και σεβασμού που δύσκολα συναντάς.
Το πάθος του ήταν το είδος του μιούζικαλ και εκεί πραγματικά διέπρεψε σε βαθμό που τον αποκάλεσαν «Φρεντ Αστέρ της Ελλάδας». Εκείνος, όμως, με την μετριοπάθεια που τον χαρακτήριζε, είχε πει «είναι ιεροσυλία να με αποκαλούν χορευτή και να με συγκρίνουν με τον Φρεντ Αστέρ, έναν καλλιτέχνη αέρινο και μοναδικό. Εγώ απλώς έχω έναν έμφυτο ρυθμό. Τίποτα άλλο».
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ευτύχισε να ζήσει 86 χρόνια, να αποκτήσει τα δικά του «αστεράκια» – την Εβίτα και τη Χίλντα – μαζί με τρία εγγόνια. Έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα το 2001 και κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Ακόμα και στο τέλος, παρέμεινε ο ίδιος, αφήνοντας ένα μικρό μήνυμα στο μνήμα του: «Με συγχωρείτε κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ». Πάντα στην καρδιά μας Ντίνο».
