Η Ισπανία πρόκειται να απονείμει επίσημα χάρη σε μια ομάδα 53 γυναικών, οι οποίες συγκαταλέγονται στις χιλιάδες που φυλακίστηκαν από το καθεστώς Φράνκο.
Οι γυναίκες φυλακίστηκαν ως έφηβες από το Συμβούλιο για την Προστασία των Γυναικών, ένα σύνολο ιδρυμάτων που διοικούνται από θρησκευτικά τάγματα. Το συμβούλιο, το οποίο θύμιζε τα διαβόητα πλυντήρια Magdalene της Ιρλανδίας, επέβλεπε η Κάρμεν Πόλο, σύζυγο του δικτάτορα Φράνκο.
Αρχικά το συμβούλιο ιδρύθηκε το 1902 για την καταπολέμηση της σεξουαλικής εργασίας, το 1941, δύο χρόνια μετά το τέλος του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο ρόλος του επεκτάθηκε στην καταστολή της γυναικείας συμπεριφοράς που παρέκκλινε από τους κανόνες, τους οποίους είχε θεσπίσει η Καθολική εκκλησία. Το συμβούλιο έκλεισε μόλις το 1985, 10 χρόνια μετά τον θάνατο του Φράνκο.
Σε ειδική τελετή την επόμενη εβδομάδα, η κυβέρνηση θα απονείμει χάρη στις 53 επιζήσασες και θα τις αναγνωρίσει ως θύματα της καταστολής του Φράνκο. Σε ανακοίνωση του υπουργείου δημοκρατικής μνήμης αναφέρει πως οποιαδήποτε τιμωρία, είτε νομική είτε διοικητική, υπέστησαν ήταν άκυρη, καθώς προέκυψε από «την καταστολή και τη βία που άσκησε το Συμβούλιο Προστασίας των Γυναικών για πολιτικούς, ιδεολογικούς λόγους ή λόγω του φύλου τους».
Η κυβερνητική υπηρεσία που συστάθηκε πέρυσι για να διερευνήσει το συμβούλιο έχει λάβει μέχρι στιγμής 1.600 δηλώσεις από γυναίκες που πέρασαν από τα ιδρύματα.
Μία γυναίκα φυλακίστηκε με την υποψία ότι ήταν λεσβία, απλώς και μόνο επειδή είχε γράψει μια επιστολή που συζητούσε για τη σεξουαλικότητα. Η Eva García de la Torre, η οποία έγινε δήμαρχος μιας μικρής πόλης στη Γαλικία μετά την απελευθέρωσή της το 1985, ήταν η πρώτη γυναίκα που αναγνωρίστηκε επίσημα ως θύμα του συμβουλίου. Πέθανε το 2022. Μια άλλη φυλακίστηκε επειδή θεωρήθηκε από τις αρχές ότι «αγαπούσε πολύ το έξω».
Μέχρι τώρα το έργο του συμβουλίου έχει συζητηθεί ελάχιστα, ίσως και λόγω της συνενοχής απλών ανθρώπων που κατήγγειλαν νεαρές γυναίκες στις αρχές.
«Το συμβούλιο μπορούσε να βασιστεί στην ευρεία δημόσια υποστήριξη και ο λαός έγινε σύμμαχος και συνεργός του», δήλωσε η ιστορικός Κάρμεν Γκιγιέν, η οποία δημοσίευσε φέτος ένα βιβλίο για τον θεσμό. «Οι άνθρωποι είχαν αφομοιώσει τις ιδέες για το τι έκανε μια «καλή» ή «κακή» γυναίκα και τι θεωρούνταν απόκλιση από το θηλυκό. Ήταν μια μορφή πανοπτικού ελέγχου που ασκούνταν από τις οικογένειές τους και τους γείτονές τους, καθώς και από τις αρχές».
Πέρυσι, μια ομάδα που εκπροσωπούσε τα θρησκευτικά τάγματα που διηύθυναν το συμβούλιο ζήτησε δημόσια συγγνώμη «σε όλες εκείνες τις γυναίκες των οποίων τα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια δεν αναγνωρίστηκαν». Οι εκπρόσωποι των θυμάτων απέρριψαν τη χάρη και απαίτησαν «αλήθεια, δικαιοσύνη και αποζημιώσεις».
Με πληροφορίες του Guardian
