Η ληστεία που έγινε στο Λούβρο μέσα σε 4 μόλις λεπτά ήταν σίγουρα κινηματογραφική, εντυπωσιακή άλλα σε καμία περίπτωση μοναδική. Εξάλλου, δεν είναι η πρώτη φορά που ληστεύουν το διάσημο μουσείο μέσα μεσημέρι.
Η ληστεία, έγινε ενώ το μουσείο ήταν ανοιχτό για το κοινό, και η λεία περιελάμβανε μια ποικιλία κοσμημάτων που κάποτε ανήκαν σε μέλη της γαλλικής μοναρχίας, συμπεριλαμβανομένου ενός σμαραγδένιου κολιέ και σκουλαρικιών που έδωσε ο Ναπολέων στη δεύτερη σύζυγό του για τον γάμο τους. Τώρα το ερώτημα είναι πώς οι δράστες μπόρεσαν να αρπάξουν τα ανεκτίμητα αντικείμενα και να ξεφύγουν μέσα από ένα από τα σημαντικότερα ιδρύματα τέχνης στον κόσμο.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Το μουσείο έχει μια μακρά ιστορία από συγκλονιστικές διαρρήξεις και ανεξιχνίαστες κλοπές, παρά το γεγονός ότι χτίστηκε ακριβώς για να προστατεύσει την πολιτιστική κληρονομιά του έθνους μετά από μια αιματηρή επανάσταση. Αν και το παλάτι του Λούβρου χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, το μουσείο ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, μια εποχή ζήλου τόσο για τα μουσεία που υποστηρίζουν την ισότητα όσο και για τα πολιτικά συστήματα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
{https://twitter.com/TheIndeWire/status/1980198662535004423}
Το 1792, αντάρτες εισέβαλαν στις βασιλικές κατοικίες του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας Αντουανέτας και κήρυξαν τη δημοκρατία. Ξαφνικά, ολόκληρη η συλλογή έργων τέχνης της μοναρχίας ανήκε στο νέο κράτος, που απειλούνταν από λεηλάτες που ήθελαν να κατασχέσουν ή να συντρίψουν κάθε ίχνος της γαλλικής μοναρχίας. Το μουσείο του Λούβρου θα προστάτευε την κρατική περιουσία εν μέσω του χάους της επανάστασης, καθώς και θα παρουσίαζε τους πιο πολύτιμους θησαυρούς μιας νεοσύστατης δημοκρατικής Γαλλίας. Αλλά οι πολιτιστικοί αυτοί θησαυροί έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα δελεαστικοί για τους επίδοξους κλέφτες έργων τέχνης, και με την πάροδο των ετών το μουσείο συσσώρευσε μια μακρά λίστα προβλημάτων ασφαλείας και κλοπών.
Σχεδόν όλες οι ληστείες στο Λούβρο έγιναν μέρα μεσημέρι.
Η ληστεία της Μόνα Λίζα το 1911
Η συγκλονιστική κλοπή της «Μόνα Λίζα», συνέβη το πρωί της 11ης Αυγούστου 1911. Ήταν καθημερινή και ο Βιντσέντζο Περούτζια, ένας Ιταλός μετανάστης που είχε εργαστεί για λίγο στο μουσείο κατασκευάζοντας πλαίσια και προθήκες, ντύθηκε με την παλιά του στολή εργασίας και μπήκε στο Λούβρο χωρίς να τον σταματήσει κανείς. Εκείνη την εποχή, ο πίνακας ήταν κρεμασμένος σε έναν τοίχο στο Salon Carré, αλλά υπήρχε κανόνας όπου οι πίνακες αφαιρούνται για λίγο για συντήρηση ή φωτογράφιση. Έτσι, κανείς δεν παρατήρησε ότι ο πίνακας έλειπε πάνω από 24 ώρες αφότου ο Περούτζια βγήκε από το μουσείο, με τον πίνακα απλά κάτω από το παλτό του.
Το μουσείο δεν κατάλαβε τίποτα και το το έγκλημα αποκαλύφθηκε όταν ένας πλούσιος θαμώνας εμφανίστηκε στο Salon Carré για να εργαστεί σε έναν πίνακα της γκαλερί. Το μόνο που απέμεινε από τη Μόνα Λίζα ήταν τα άγκιστρα που στερέωναν την ειδική θήκη της στον τοίχο. Ο Περούτζια την είχε κατασκευάσει και αυτή μεταξύ άλλων.
Ακολούθησε ανθρωποκυνηγητό και, όπως έγραψε ο ιστορικός Άαρον Φρόιντσχου σε άρθρο του 2006 στο ακαδημαϊκό περιοδικό Urban History, «φανταστικά άκαρπο». Μία από τις πιο παράξενες τροπές στην έρευνα αφορούσε τον νεαρό τότε Πάμπλο Πικάσο.
Οι αρχές τον ανέκριναν ως ύποπτο. Αν και ο Πικάσο δεν έκλεψε τη Μόνα Λίζα, αποκαλύφθηκε ότι είχε δεσμούς με μια προηγούμενη κλοπή στο Λούβρο: Είχε αγοράσει ένα ζευγάρι από αρχαίες κεφαλές αγαλμάτων Ιβηρικής καταγωγής που είχαν κλαπεί από το μουσείο λίγα χρόνια νωρίτερα και τα παρέδωσε στην αστυνομία από φόβο μήπως διωχθεί για την υπόθεση της Μόνα Λίζα. Τελικά η Μόνα Λίζα ανακτήθηκε το 1913, όταν ο Περούτζια επιχείρησε να πουλήσει τον πίνακα σε άλλο μουσείο.
{https://twitter.com/townhallcom/status/1980266471268737534}
Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστό μέχρι και την απόπειρα να πουλήσει τον πίνακα, ο Περούτζια απλά έκρυβε τη Μόνα Λίζα στο διαμέρισμά του στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της δίκης του, ο Περούτζια ισχυρίστηκε ότι είχε κλέψει τον πίνακα του Ντα Βίντσι ως πατριωτική χειρονομία προς την πατρίδα του, την Ιταλία, αν και ο πίνακας είχε στην πραγματικότητα ολοκληρωθεί στη Γαλλία και είχε αγοραστεί από τον Γάλλο μονάρχη, Φραγκίσκο Α΄, το 1518. Εν τω μεταξύ, η κλοπή έκανε ακόμα πιο διάσημο τον πίνακα στα μάτια του κοινού, μετατρέποντας τη Μόνα Λίζα σε συνώνυμο του Λούβρου.
Οι Ναζί προσπάθησαν να λεηλατήσουν το Λούβρο
Η ναζιστική κατοχή της Γαλλίας το 1940 απείλησε με μερικές από τις πιο σημαντικές πολιτιστικές απώλειες μέχρι σήμερα: Ένα μέρος της συλλογής του Λούβρου λεηλατήθηκε από τους Ναζί που κατείχαν το μουσείο. Αλλά ο διευθυντής του Λούβρου είχε ένα σχέδιο: Πριν το Παρίσι πέσει στα χέρια της ναζιστικής Γερμανίας, ο Ζακ Ζοζάρ έσωσε μεγάλο μέρος της συλλογής, μεταφέροντας πάνω από 1.800 ξύλινες θήκες με πολύτιμα έργα τέχνης στην ύπαιθρο. Τα περισσότερα από τα έργα τέχνης του μουσείου επέζησαν από τον πόλεμο, και όταν οι Ναζί εισέβαλαν στο Παρίσι το 1940 βρήκαν ένα σχεδόν άδειο μουσείο.
Ωστόσο, υψηλόβαθμοι Ναζί κατάφεραν να αρπάξουν αρκετά από τα αριστουργήματα του μουσείου, όπως το «Η Άμωμη Σύλληψη των Σεβάσμιων» του Bartolomé Estaban Murillo, το οποίο δόθηκε στην φασιστική Ισπανία σε μια ανταλλαγή το 1941. Παράλληλα, οι Ναζί λεηλάτησαν πολλά έργα τέχνης από Γάλλους πολίτες.
Ληστείες με το φως της ημέρας
Τα προβλήματα ασφαλείας συνέχισαν να ταλαιπωρούν το μουσείο του Λούβρου μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1966 σημειώθηκε κλοπή παλαιών κοσμημάτων ενώ η συλλογή μεταφερόταν ξανά στη Γαλλία μετά από δάνειο σε ένα μουσείο της Βιρτζίνια. Τα κοσμήματα ανακτήθηκαν όταν βρέθηκαν σε μια τσάντα παντοπωλείου στη Νέα Υόρκη.
Τον Ιανουάριο του 1976, διαρρήκτες έκλεψαν έναν φλαμανδικό πίνακα από το μουσείο και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μασκοφόροι άνδρες έκλεψαν ένα σπαθί με κοσμήματα που κάποτε ανήκε στον Γάλλο βασιλιά Κάρολο Ι΄. Μπήκαν στο από μια σκαλωσιά στον δεύτερο όροφο. Το σπαθί δεν έχει ακόμη βρεθεί.
Το 1990, κλέφτες κατάφεραν να πάρουν έναν μικρό πίνακα του Ρενουάρ από το Λούβρο. Είχαν κόψει το πλαίσιό του μέσα μεσημέρι και το αφαίρεσαν μαζί με 12 αρχαία ρωμαϊκά κοσμήματα και μερικούς άλλους πίνακες. Πέντε χρόνια αργότερα, μέσα σε μία μόλις εβδομάδα έγιναν δύο κλοπές και το 1998, κάποιος αφαίρεσε από το πλαίσιό του έναν πίνακας του Καμίλ Κορό. Ο πίνακας δεν έχει βρεθεί ακόμα.
Έκτοτε, το μουσείο προσπάθησε να ενισχύσει την ασφάλεια καθώς όλο και φούντωνε η κριτική εις βάρος του. Σύμφωνα με το Reuters πρόσφατα είχε υποβληθεί μάλιστα σε έλεγχο ασφαλείας.
Θα ανακτηθούν ωστόσο ποτέ τα ανεκτίμητα κοσμήματα; Σύμφωνα με το Associated Press, μέχρι στιγμής έχει βρεθεί μόνο ένα από τα αντικείμενα, μια λαμπερή και πλέον σπασμένη τιάρα από σμαράγδια και διαμάντια που κάποτε είχε χαρίσει ο Ναπολέων Γ΄ στη σύζυγό του, Ευγενία. Αλλά η τύχη των άλλων έργων τέχνης παραμένει αβέβαιη.
Ακόμα κι αν δεν ανακτηθούν αμέσως, ωστόσο, η ιστορία αποδεικνύει ότι υπάρχει ελπίδα πως κάποια μέρα θα μπορούσαν να επιστρέψουν στο μουσείο: Το 2021, μια πανοπλία της ιταλικής Αναγέννησης που είχε κλαπεί το 1983 ανακτήθηκε από μια ιδιωτική οικογενειακή συλλογή στη δυτική Γαλλία.
Εν τω μεταξύ, η μακρά ιστορία του Λούβρου με τους τολμηρούς κλέφτες και η συζήτηση για το πώς να διασφαλιστούν οι εθνικοί θησαυροί της Γαλλίας φαίνεται να είναι καταδικασμένη να συνεχιστεί παρά τον έναν αιώνα και πλέον που έχει περάσει από την ιστορία του Βιντσέντζο Περούτζια.
Εκείνος τότε διέπραξε αυτό που έχει χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη κλοπή έργου τέχνης του 20ού αιώνα και το έκανε απλά. Ο πρώην εργαζόμενος στο Λούβρο απλά είχε παρατηρήσει ότι το δωμάτιο, όπου βρισκόταν η Μόνα Λίζα δεν είχε φύλακες ή επισκέπτες. Έβγαλε τον πίνακα από τα πασσαλάκια, τον αφαίρεσε από το πλαίσιο, και βγήκε από το μουσείο. Αλλά άλλο τότε.
Με πληροφορίες του National Geographic
