Ο θρυλικός Έλληνας τζογαδόρος του Λας Βέγκας Άρτσι Κάρας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών.
Ο άνδρας που έγινε γνωστός με το παρατσούκλι «Ο Έλληνας», έφτασε μια μέρα στο Λας Βέγκας με 50 δολάρια στην τσέπη του, έβγαλε 40 εκατομμύρια δολάρια στον τζόγο και έπειτα τα έχασε όλα.
Μαζί με τα 50 δολάρια, ο Ελληνοαμερικανός τζογαδόρος κουβαλούσε μαζί του «τόνους» αυτοπεποίθησης αλλά και την τυφλή φιλοδοξία που τον έστειλε στην κορυφή - σημειώνει το greekreporter.com. Μέσα σε μια μέρα, ωστόσο, όπως ακριβώς είχε εκτοξευθεί στην κορυφή, ο Άρτσι Καράς έπεσε εξίσου θεαματικά, σαν ένα λαμπρό πεφταστέρι.
{https://youtu.be/kVgUnk3BylA?si=kyV1g-ym7llag-3M}
Πώς ο Ανάργυρος Καραβουρνιώτης έγινε ο θρύλος Άρτσι Καράς
Πριν γίνει «Archie Karas», ήταν ο Ανάργυρος Καραβουρνιώτης, γεννημένος την 1η Νοεμβρίου 1950 στο νησί της Κεφαλονιάς.
Η «καριέρα» του στον τζόγο ξεκίνησε από παιδί. Ο πατέρας του Νικόλας ήταν φτωχός οικοδόμος και ο Ανάργυρος «τζόγαρε» τακτικά, εφευρίσκοντας τα δικά του «τυχερά» παιχνίδια στη γειτονιά, με τα οποία έβγαζε ένα αξιοπρεπές χαρτζιλίκι.
Ο νεαρός Ανάργυρος έβλεπε τη δουλειά στην οικοδομή ως μια κουραστική αγγαρεία. Μια μέρα, σε ηλικία 15 ετών, αρνήθηκε να φτυαρίσει τσιμέντο. Ο πατέρας του, εξοργισμένος με τον γιο του, φέρεται να του πέταξε ένα φτυάρι. Ο έφηβος απέφυγε το φτυάρι αλλά αποφάσισε ότι αυτή ήταν η ώρα που θα έπρεπε πλέον να φύγει από το σπίτι του -για πάντα.
Ο νεαρός Ανάργυρος δεν είχε άλλη επιλογή από το να γίνει ναυτικός. Εργάστηκε σε πλοία για δύο χρόνια, κυρίως ως σερβιτόρος, κερδίζοντας ελάχιστα χρήματα.
Όταν ένα από τα πλοία στα οποία δούλευε έβαλε για πρώτη φορά πλώρη για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αποφάσισε κυνηγήσει το,,, αμερικανικό όνειρο. Σε ηλικία 17 ετών, αποβιβάστηκε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, απ' όπου συνέχισε για το Λος Άντζελες.
Μόνος και χωρίς να μιλάει τη γλώσσα, βρήκε δουλειά ως σερβιτόρος στην Πόλη των Αγγέλων. Εκεί ήρθε αντιμέτωπος με το πεπρωμένο του: δίπλα στο εστιατόριο υπήρχε μια αίθουσα μπόουλινγκ και μπιλιάρδου.
Ο Ανάργυρος Καραβουρνιώτης, πλέον «Archie Karas», έγινε σύντομα «επαγγελματίας» του μπιλιάρδου, επιδεικνύοντας εκπληκτική δεξιοτεχνία. Δεν το έκανε από αγάπη για το παιχνίδι, αλλά επειδή έτσι μπορούσε να κερδίσει χρήματα.
Έβγαλε μάλιστα τόσα πολλά χρήματα που έφτασε σε σημείο να μην είναι κανείς πρόθυμος να παίξει εναντίον του. Αναζητώντας νέες πηγές εσόδων, στράφηκε στην αίθουσα χαρτοπαιξίας στις εγκαταστάσεις του μπόουλινγκ. Εκεί, ανακάλυψε ότι ήταν φυσικό ταλέντο και στο πόκερ.
Από τότε, η τράπουλα έγινε ο έρωτας της ζωής του και από εκεί ξεκίνησε η τρελή περιπέτεια του Άρτσι Κάρας στα καζίνο της Αμερικής.
Εκατομμύριουχος από το μηδέν και πάλι... άφραγκος
Από την ηλικία των είκοσι έως τα τριάντα του χρόνια, τεράστια χρηματικά ποσά πέρασαν από τα χέρια του. Το να παίζεις μαζί του πόκερ σήμαινε να παίζεις... «χοντρά». Όλοι γνώριζαν ότι οι επιτυχίες του Άρτσι δεν είχαν όριο.
Όταν ακουμπούσε την τσόχα, ο Άρτσι γινόταν ατρόμητος. Η ιδέα του ρίσκου δεν σήμαινε απολύτως τίποτα γι' αυτόν.
«Τη μια μέρα θα μπορούσα να οδηγήσω μια Mercedes και την επόμενη να κοιμηθώ μέσα σε αυτήν [...] Κίνδυνος; Τι σημαίνει αυτό;» απάντησε κάποτε όταν ένας αντίπαλός του τον ρώτησε για την έλλειψη φόβου που επιδείκντυε στον τζόγο.
Μέσα σε ένα μήνα, είχε χάσει το σύνολο των 2 εκατομμυρίων δολαρίων που είχε συγκεντρώσει στον τραπεζικό του λογαριασμό. Αυτό συνέβη τον Δεκέμβριο του 1992.
Εκείνο το Δεκέμβριο, όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει για τον Κάρας. Η προσπάθεια αποτοξίνωσης θα ήταν η φυσιολογική αντίδραση για έναν εκατομμυριούχο που έμεινε άφραγκος μέσα σε ένα μήνα.
Ωστόσο, για τον Κάρας, το διαφαινόμενο τέλος σηματοδοτούσε μια νέα αρχή. Αφού έχασε τα πάντα στον τζόγο, αποφάσισε να κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα και να γίνει ξανά εκατομμυριούχος. Με τον τζόγο, φυσικά.
«Οι τζογαδόροι απολαμβάνουν και τα δύο, να κερδίζουν και να χάνουν», είπε κάποτε.
Μετατρέποντας 50 δολάρια σε 40 εκατομμύρια δολάρια σε 3 χρόνια
Η επόμενη μεγάλη κίνηση για τον Καράς ήταν να πάει στη Μέκκα του τζόγου, το Λας Βέγκας, εκεί όπου ο τζόγος δεν τελειώνει ποτέ - προκειμένου να δοκιμάσει ξανά την τύχη του.
Με 50 δολάρια στην τσέπη του, βρήκε έναν «φίλο» να του δανείσει 10.000 δολάρια με 50% επιτόκιο. Δεν ξεκίνησε με το πόκερ, αλλά με το παρόμοιο αν και όχι τόσο δημοφιλές Razz.
Στο πρώτο τραπέζι, τριπλασίασε το κεφάλαιο μέσα σε τρεις ώρες. Ξεπλήρωσε τον φίλο του και συνέχισε να παίζει. Ήταν η νύχτα που γεννήθηκε ένας θρύλος!
Αυτό που ακολούθησε ήταν το μεγαλύτερο νικηφόρο σερί στην ιστορία του τζόγου, γνωστό και ως «The Run». Ο συνδυασμός τύχης και πρωτοφανούς επιδεξιότητας έβαλε τον «Έλληνα» σε μια ξέφρενη πορεία.
Μέχρι τις αρχές του 1995, είχε μετατρέψει τα 50 δολάρια σε 40 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τη διάρκεια αυτής της τριετίας, ήταν ο φόβος όλων των μεγάλων ονομάτων στο Razz και, αργότερα, στο πόκερ. Κάποια στιγμή, ακόμη και οι μεγάλοι παίκτες του πόκερ φοβόντουσαν να αναμετρηθούν μαζί του.
Ωστόσο, υπήρχε ένας αντίπαλος, έτοιμος για... πόλεμο στον Έλληνα τζογαδόρο - ένας αντίπαλος που δεν μπορούσε να κερδίσει όσο καλός κι αν ήταν: τα καζίνο.
Όσο πιο ψηλή η κορυφή, τόσο πιο δύσκολη η πτώση
Μετά την θριαμβευτική επιστροφή του το 1992, το ατυχές φινάλε ήταν εξίσου θεαματικό για τον Καρά.
Πρώτον, κατηγορήθηκε ότι μάρκαρε τις τράπουλες του μπλάκτζακ, προσπαθώντας να εξαπατήσει τα καζίνο. Συνελήφθη πέντε φορές για υποτιθέμενες απάτες σε καζίνο στην Καλιφόρνια και τη Νεβάδα και το 2013 καταδικάστηκε σε 73 ημέρες φυλάκιση, οπότε και του επιβλήθηκε ένα βαρύ πρόστιμο.
«Τα καζίνο δεν θέλουν να κερδίσετε. Θέλουν να βγάλουν τα προς το ζην τους από εσάς και όχι το αντίθετο», είχε πει κάποτε.
Οι διώκτες του είχαν καταφέρει να στοιχειοθετήσουν μια υπόθεση και να αποδείξουν, μέσω υλικού από κάμερες ασφαλείας, ότι είχε πλαστογραφήσει την τράπουλα. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Καράς σημάδεψε τα χαρτιά του μπλάκτζακ με μικροσκοπικούς λεκέδες από μελάνι.
Η ένδοξη καριέρα στον τζόγο έληξε το 2015. Η χαριστική βολή ήταν ότι το όνομά του μπήκε στην περίφημη «Μαύρη Βίβλο» - δηλαδή στη μαύρη λίστα όλων των καζίνο.
Ο Άρτσι Καράς ισχυρίστηκε πως ποτέ δεν έπαιξε για τα χρήματα. Αγαπούσε τον τζόγο, αλλά δεν αγαπούσε τα χρήματα: «Τα καλά πράγματα δεν μπορείς να τα αγοράσεις με χρήματα. Έναν καλό φίλο δεν μπορείς να τον αγοράσεις. Ένας φίλος μπορεί να σου σώσει τη ζωή, μπορεί να σε βοηθήσει όταν είσαι σε δύσκολη θέση».
