«Πού είναι ο Μακρόν;», αναρωτιόταν τις προάλλες Politico. «Ο Γάλλος Πρόεδρος έχει εξαφανιστεί εν μέσω εκλογική κρίσης», ήταν το συμπλήρωμα του τίτλου του έγκυρου περιοδικού. Το ρεπορτάζ ανέφερε ότι με την εξαίρεση των διεθνών υποχρεώσεών του ως Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, ο Μακρόν δεν έχει κάνει δημόσιες εμφανίσεις εδώ και δύο εβδομάδες. Ακόμα και το βράδυ της περασμένης Κυριακής, σχολίασε τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου μόνο με μια γραπτή δήλωση.
Το Politico κάνει λόγο για «απομακρονοποίηση» της εκστρατείας του… «μακρομικού» συνασπισμού του Κέντρου. Το σχήμα είναι βέβαια πολιτικά οξύμωρο. Ένας συνασπισμός κομμάτων που δημιουργήθηκε γύρω από τον Μακρόν, τώρα «ούτε που τον ξέρει». Το μεγάλο ατού έγινε βαρίδι. Οι υποψήφιοι βουλευτές δεν βάζουν καν τη φωτογραφία του στα προεκλογικά φυλλάδιά τους.
Η ζαριά
Ουαί τοις ηττημένοις; Ασφαλώς η ήττα παίζει σημαντικό ρόλο στην «απομακρονοποίηση». Ωστόσο, η αφετηρία της διάστασης μεταξύ του «μακρονικού» κεντρώου συνασπισμού «Μαζί» και του ίδιου του Μακρόν, υπήρξε η ίδια η απόφαση του Γάλλου Προέδρου να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές αμέσως μετά την ήττα του στις ευρωεκλογές. Η απόφαση αυτή ήταν απολύτως προσωπική και προκάλεσε την οργή σημαντικών στελεχών της κυβέρνησης και του «Μαζί». Οι επιτελείς του Μακρόν είδαν εξαρχής αυτό που δεν μπόρεσε να δει ο ίδιος: Οι πρόωρες εκλογές ήταν ένας έωλος τυχοδιωκτισμός που θα μπορούσε να φέρει την Ακροδεξιά στην κυβερνητική εξουσία. Τα γεγονότα τους δικαίωσαν. Οι πρόωρες εκλογές θα μείνουν στη μνήμη ως μια από τις πιο άστοχες πολιτικές αποφάσεις των τελευταίων δεκαετιών.
Ο Μητσοτάκης
Εκτός από τον Μακρόν έχουν εξαφανιστεί και οι εν Ελλάδι μακρονικοί οι οποίοι παλιότερα δεν ήταν και λίγοι, ιδιαίτερα στο πολιτικοδημοσιογραφικό σύμπλεγμα.
Χαρακτηριστικός της τάσης γενικής απομακρονοποίησης ήταν και ο διάλογος στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Όταν ορισμένοι νεοδημοκράτες βουλευτές έκαναν συνδέσεις μεταξύ της πολιτικής της κυβέρνησης και του Μακρόν, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό ότι τα προβλήματα δεν έχουν ιδεολογικό πρόσημο, ο πρωθυπουργός έσπευσε να αποστασιοποιηθεί από τον Μακρόν. Ο Μητσοτάκης φέρεται να είπε «ότι το μεγάλο πρόβλημα άλλων πολιτικών συστημάτων, ή του Μακρόν συγκεκριμένα, είναι ότι τελικά δεν είχε ένα κόμμα από πίσω του, όπως εμείς έχουμε τη Νέα Δημοκρατία, με ισχυρές αναφορές, με δίκτυα, με ανθρώπινο δυναμικό, με παρουσία στους εργασιακούς χώρους, με εκπροσώπηση στην Αυτοδιοίκηση».
Ο Μητσοτάκης θεωρεί πλέον ότι το μεγάλο πρόβλημα του Μακρόν είναι ότι δεν έχει αναφορά σε έναν παραδοσιακό κομματικό μηχανισμό. Όμως ακριβώς αυτή η έλλειψη κομματικής και ιδεολογικής αναφοράς εθεωρείτο το μεγάλο προτέρημα του Μακρόν όταν έκανε την έφοδό του για την γαλλική Προεδρία. Ήταν τότε που τα κόμματα και οι ιδεολογίες καταγγέλλονταν ως ξεπερασμένα. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης είχε χαιρετίσει με ενθουσιασμό τη νίκη του Μακρόν τον Μάιο του 2017, δηλώνοντας ότι «σήμερα ξεκινά μια νέα εποχή ρεαλισμού και ελπίδας για τη Γαλλία. Είναι μια νίκη με αντανάκλαση σε όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που μάχονται για την ελευθερία, την αλληλεγγύη και τις μεταρρυθμίσεις, που βελτιώνουν τη ζωή των πολιτών. Είναι μια ήττα των δυνάμεων της δημαγωγίας, του λαϊκισμού και του εθνικιστικού απομονωτισμού».
Η ήττα του Κέντρου
Αν και ο Μητσοτάκης αποστασιοποιήθηκε ρητά από τον Μακρόν, η πλειονότητα των εν Ελλάδι μακρονιστών το κάνουν δια της σιωπής. Άλλωστε, τι θα μπορούσαν να πουν; Ο συνασπισμός του Μακρόν ήρθε μόλις τρίτος με 20,04% έναντι 28,06% του Νέου Λαϊκού Μετώπου και 33,22% της ακροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης. Στη Γαλλία δεν ηττήθηκε απλώς το κόμμα του Μακρόν. Υπέστη στρατηγική ήττα το «μακρονικό πολιτικό σχέδιο», δηλαδή η δημιουργία ενός εν πολλοίς αποϊδεολογικοποιημένου «Κέντρου» το οποίο λειτουργεί εκλεκτικά παίρνοντας στοιχεία τόσο από την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά (ή ακόμα και από την Άκρα Δεξιά), την ίδια στιγμή που εμφανίζεται ως πολέμιος των «δύο άκρων» και υπερασπιστής των δημοκρατικών αξιών. Τελικά ο «πόλεμος» εναντίον των «δύο άκρων» είχε ως αποτέλεσμα την πρωτοφανή ενίσχυση της Ακροδεξιάς, ενώ το Νέο Λαϊκό Μέτωπο έγινε ο βασικός υπερασπιστής της δημοκρατίας.
Την αποτυχία της «στρατηγικής του Κέντρου» συνοψίζει ο Γιώργος Σιακαντάρης σε πρόσφατο άρθρο του στο Dnews: «Στη Γαλλία κατέρρευσε ως γυάλινος πύργος η θέση πως το Κέντρο δίνει τις νίκες, το ίδιο είχε καταλάβει και η Κλίντον το 2016, αλλά και στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που κατέκτησε το Κέντρο είχε μόνο μια αναιμική άνοδο του 1%, την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοί του απώλεσαν 17% της δύναμής τους».
Η σιωπή των Ελλήνων μακρονιστών αποτελεί αναμφίβολα έκφραση πολιτικής αμηχανίας. Δείχνει, παράλληλα, ότι κλείνει ένας μεγάλος πολιτικός κύκλος.
