Ήταν ένα παράδειγμα πολιτικού άνδρα που καθ’ όλη τη διάρκεια της ενασχόλησης του με τα κοινά υπηρέτησε με τόλμη και αυταπάρνηση την ευρωπαϊκή ιδέα, ως πρωτεργάτης της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η συμβολή του για την μετεξέλιξη της Ενωμένης Ευρώπης υπήρξε καθοριστική στη διάρκεια της θητείας του και στη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 1985 έως το 1995.
Μαζί με άλλους μεγάλους ηγέτες της εποχής, όπως για παράδειγμα ο Φρανσουά Μιτεράν, ο Χέλμουτ Κολ, πέτυχαν να δώσουν μια αδιαμφισβήτητη δυναμική στο ευρωπαϊκό εγχείρημα ή καλύτερα επίτευγμα, δημιουργώντας εκείνες τις συνθήκες, ώστε οι λαοί της Ευρώπης να μπορούν για δεκαετίες να απολαμβάνουν την συνύπαρξη, την ειρήνη, την πρόοδο και τις ευκαιρίες που έδωσε και δίνει η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση παρά τα όποια λάθη και παραλείψεις.
Ο πολιτικός κόσμος σε ολόκληρη την υφήλιο και στην Ελλάδα απέτισε στους σύντομους αποχαιρετισμούς φόρο τιμής σε ένα μεγάλο πολιτικό που δίκαια κατά πολλούς κατέχει τον τίτλο του « αρχιτέκτονα της Ευρώπης». Στις μέρες μας, η Ε.Ε αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις και πολυάριθμες δυσκολίες σε διαφορετικά επίπεδα.
Αναζητά ένα νέο όραμα που θα την βοηθήσει καταλυτικά στο να αυξήσει τους δείκτες ανθεκτικότητας της, να εμπνεύσει εκ νέου τους πολίτες της και να δει το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία. Να βρει μέσα από τις πολιτικές της επιλογές τον κατάλληλο δρόμο, να δημιουργήσει αναχώματα απέναντι στον λαϊκισμό και τα άκρα που επελαύνουν, να αφήσει στο περιθώριο ακραίες πρακτικές κυνικών λογιστών και αμετανόητων γραφειοκρατών που αλλοίωσαν με τις επιλογές τους τον πολιτικό χαρακτήρα της Ενωμένης Ευρώπης και άφησαν περιθώριο στους επικριτές της να αναπτύξουν το δικό τους αφήγημα που οδηγεί σε μία εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.
Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Χρειάζεται πολιτικούς που να πιστεύουν βαθιά στο κοινό μας μέλλον, σε μια επικράτεια που θα αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα και σχέδιο κάθε δυσκολία. Που κάθε πολιτική απόφαση θα έχει παρονομαστή το «εμείς», θα διακρίνεται από τις αξίες και τις αρχές των εμπνευστών της Ε.Ε, από αλληλοσεβασμό, διάθεση για συνεργασία και προπάντων αλληλεγγύη.
Οι πολιτικοί αυτοί λείπουν σε μεγάλο βαθμό από τη σημερινή Ευρώπη. Στις 28 Μαίου του 1979 ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής κατά την ομιλία του στην εκδήλωση για την ένταξη της χώρα μας στην τότε ΕΟΚ είχε αναφέρει ανάμεσα σε άλλα πως «η ενωτική διαδικασία της Ευρώπης προχωρεί αμετάκλητη. Βρισκόμαστε στα σημεία που δεν έχει επιστροφή. Χρειάστηκε πολύ αίμα και πολύς χρόνος για να συνειδητοποιήσουν οι Ευρωπαίοι την ταυτότητά τους, τις κοινές ρίζες τους και την κοινή τους αποστολή. Η ενοποίηση, έστω και αν βραδύνει, κινείται με χαρακτήρα νομοτελειακό».
Πράγματι όσοι κρατούν στα χέρια τους τις τύχες της Ευρώπης μπορούν να εμπνευστούν από τα λόγια ενός ακόμη επιφανή Ευρωπαίου πολιτικού, η συνεισφορά του οποίου στο ευρωπαϊκό project υπήρξε σημαντική και αδιαμφισβήτητη.
