Entertainment 24.01.2026 09:32 UPD 23.01.2026 17:23

Τι ψυχή θα παραδώσεις Παναγιώτα Βλαντή;

Στο δρόμο τη φωνάζουν Παναγιώτα ή «Σιλβή» [από τα Μαύρα Μεσάνυχτα], πιστεύει όμως ότι σύντομα θα τη λένε και «Ντομινίκ Σεζάρ». Η Παναγιώτα Βλαντή μιλάει στο Dnews.

Τη φετινή χειμερινή σεζόν, η Παναγιώτα Βλαντή εμφανίζεται ως Σάρα στο θεατρικό «H Πλεξούδα» στο θέατρο Μεταξουργείο και ως Ντομινίκ Σεζάρ στο πρώτος μέρος της κινηματογραφικής συνέχειας της τηλεοπτικής επιτυχίας «Τι Ψυχή θα Παραδώσεις, Μωρή;».

Στο θεατρικό σανίδι η Παναγιώτα «συναντιέται» με έναν χαρακτήρα - πρόκληση,μια γυναίκα σκληρή γυναίκα και δυναμική, μια «αμαζόνα». Μια πολεμίστρια όπως είναι η ίδια η ηθοποιός από μικρή.

Όπως και οι τρεις γυναίκες του έργου, η Παναγιώτα επέλεξε να κάνει ρήξεις στη ζωή της, ρήξεις που κάποιες της βγήκαν, άλλες όχι, σίγουρα όμως τις πίστευε και την πήγαν παρακάτω.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ζερόμ Καλούτα κανείς δεν θα σου χαρίσει τίποτα γιατί κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα

Entertainment 14.12.2025 11:02

Στη μεγάλη οθόνη «συναντιέται» με μια άλλη γυναίκα, την Ντομινίκ Σεζάρ που προηγουμένως μάθαμε μέσω της Ελένης Ράντου στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα,«Τι Ψυχή θα Παραδώσεις, Μωρή;»

Η Παναγιώτα πιστεύει, ότι με την κυκλοφορία της ταινίας, ο κόσμος στον δρόμο, εκτός από Σιλβή και Παναγιώτα θα τη φωνάζει και Ντομινίκ. Ωστόσο, όπως εξηγεί η ίδια στη συνέντευξή της στο Dnews, «μετά από 25 χρόνια έρχομαι να παίξω κάτι άλλο. Είναι διαφορετικό. Ούτε να μιμηθώ τη Ράντου ήθελα, αλλά ούτε θα μπορούσα να τη μιμηθώ. Είναι μεγάλη τιμή που κάνω έναν τέτοιο ρόλο που έχει παίξει με τέτοια ηθοποιός, αλλά δεν τη μιμούμαι».

φωτογραφία: Άννα Μαρία Πετροπούλου

H Πλεξούδα, το best-seller της Λετισιά Κολπμπανί έρχεται για πρώτη φορά επι ελληνικής σκηνής, στο Θέατρο Μεταξουργείο.

Ναι, πρώτη φορά ανεβαίνει το κείμενο αυτό. Είναι πολύ φρέσκο το βιβλίο έτσι κι αλλιώς στη χώρα μας, κυκλοφόρησε το καλοκαίρι.

Και το 2024 είχε γίνει και κινηματογραφική ταινία.

Δεν ήξερα ότι έχει γίνει ταινία, δεν την έχω δει ακόμα, αλλά το καλοκαίρι διάβασα το βιβλίο. Πάντα το καλοκαίρι που έχω λίγο χρόνο, διαβάζω. Όταν το διάβασα διάβασα λοιπόν, είπαν στον άντρα μου «αυτό θα γινόταν ωραίο θεατρικό!». Και τον Σεπτέμβριο με παίρνει η Γιασεμή [Κηλαηδόνη], μου λέει: «Σκέφτομαι να κάνω την Πλεξούδα». Το βρήκα καρμικό και για αυτό και προχώρησα σε αυτό.

Στο έργο παίζεις τη Σάρα. Τι σε δυσκόλεψε στον ρόλο σου;

Καταρχάς με δυσκόλεψε έτσι και αλλιώς γιατί είναι ένα αφηγηματικό θέατρο. Δεν συναντιόμαστε μέσα στη σκηνή. Δηλαδή είμαστε στη σκηνή και οι τρεις γυναίκες, αλλά πολύ λίγες φορές συναντιόμαστε. Στο τέλος γίνεται η συνάντηση όπως και στο βιβλίο.

Αυτό για μένα είναι λίγο δύσκολο, γιατί μ' αρέσει να έχω partner πάνω στη σκηνή. Και επίσης, σε δεύτερο χρόνο ο ρόλος^. το να υποδυθώ κάτι τόσο οικείο στον κόσμο, τόσο γνωστό και να μην το προδώσω.

Μια γυναίκα η οποία παλεύει με μια αρρώστια και προσπαθεί να την κρύψει κιόλας από τον εργασιακό της χώρο. Χτυπάει δύο πράγματα: ότι μια γυναίκα είναι άρρωστη και ότι την βάζουν στην άκρη, την αποκλείουν από το περιβάλλον της και παλεύει πολύ γι' αυτό.

Γενικά είναι πολύ δύσκολος ρόλος, όπως και οι δύο άλλοι, αλλά θα μιλήσω για τη Σάρα. Πρέπει να είναι όλο στο μέτρο, όλο μετρημένο, όχι υπερβολικό, όχι λιγότερο. Ούτε να την λυπηθούμε, ούτε να την αντιπαθήσουμε, γιατί είναι μια σκληρή γυναίκα και δυναμική. Για μένα αυτό είναι το στοίχημα.

φωτογραφία: Άννα Μαρία Πετροπούλου

Η δυναμική αλλά ευαίσθητη Παναγιώτα

Έχεις κοινά στοιχεία με την Σάρα;

Αν κάτι θα μπορούσα να πω ως κοινό, είναι ότι είμαι μαχήτρια, ότι παλεύω, ότι είμαι στη δουλειά μάχιμη, αγαπώ αυτό που κάνω και είμαι δυναμική. Ένα μέρος του εαυτού μου έχει και ένα δυναμισμό. Έχω όμως και την ευαισθησία της. Όπως όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάτι πολύ, κάτι λιγότερο, κάτι περισσότερο^. εγώ έχω και τα δύο κομμάτια της Σάρας. Και τον δυναμισμό και την ευαισθησία της. Απλώς δεν έχω αυτό το γρήγορο, τον ξέφρενο ρυθμό που έχει η Σάρα στη δουλειά της καριέρας. Αυτό το άγχος της καριέρας. Το έχω και εγώ, αλλά όχι στον βαθμό που το έχει εκείνη. Άφησε το παιδί της πέντε ημερών βρέφος για να πάει στη δουλειά. Βέβαια, δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, ζει μόνη της, δεν υπάρχει μπαμπάς, είναι χωρισμένη.

Έχει πει η συγγραφέας ότι ορισμένοι αναγνώστες του βιβλίου βρήκαν τη Σάρα ακόμα και σε ένα βαθμό αντιπαθητική απλώς και μόνο επειδή είναι μια γυναίκα με φιλοδοξίες.

Ναι, αυτό είναι ρατσιστικό. Ότι μια γυναίκα με φιλοδοξίες και πρώτη σχεδόν στην ιεραρχία, λίγο πριν γίνει συναίτερος, την αντιπαθούσαν όλοι. Δεν είναι πολύ αγαπητό αυτό. Κάποια στιγμή λέει η Σάρα: «γουστάρω την αδρεναλίνη της επιτυχίας, αλλά και το φθόνο των άλλων». Σημαίνει ότι «πάω, πετυχαίνω». Μια πετυχημένη γυναίκα είναι λίγο «κόκκινο πανί» σε αυτές τις ανδροκρατούμενες θέσεις. Τώρα από τη μεριά των γυναικών, δεν το καταλαβαίνω. Ποτέ δεν μπόρεσα να το καταλάβω πώς μια γυναίκα μπορεί να σταθεί απέναντι σε μιαν άλλη γυναίκα. Και αυτά τα περίεργα σχόλια τα βλέπω παντού, όχι μόνο στο δικηγορικό κλάδο που είναι η Σάρα, αλλά και γενικά σε όλους τους κλάδους. Ας πούμε, λόγω πατριαρχίας καταλαβαίνω τα αντρικά. Δεν μπορώ να καταλάβω την έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ γυναικών. Αυτό είναι κάτι που με ταράζει στη δυτική κοινωνία.

Και η οποία μας αναγκάζει πολλές φορές να φορούμε τέτοιες μάσκες.

Ναι, φοράμε γιατί μας τις έχουν επιβάλλει. Δεν είναι επιλογή μας, μεγαλώσαμε έτσι. Μεγαλώσαμε με πολλούς ρόλους και ότι η γυναίκα δεν αξίζει να είναι σε θέση πρώτη, όπως είναι ο άντρας. Παλεύουμε γι' αυτό και τα έχουμε καταφέρει, όχι στο βαθμό που θα έπρεπε, αλλά θεωρώ ότι τα έχουμε καταφέρει. Κι όταν μια γυναίκα το καταφέρει, τη φθονούν και είναι αντιπαθητική. Κάτι πρέπει να έχει κάνει αυτή η γυναίκα «λάθος», κάτι «κακό, ανήθικο», για να έχει ανέβει εκεί. Και καλά να το λένε οι άντρες, αλλά να το λένε και οι γυναίκες;!

Είναι λοιπόν ένα έργο, ένα κείμενο που μεταξύ άλλων πραγματεύεται, την ελευθερία των γυναικών, την αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη, την ελπίδα...

Το όνειρο...

Η Σμίτα θέλει, ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή για την κόρη της. Δεν θέλει να γίνει αυτό που είναι η ίδια. Θέλει να τη βοηθήσει να ανοίξει τα φτερά της κάπου αλλού, κάπως αλλιώς και όχι μέσα στα αποχωρητήρια όπου δουλεύει αυτή. Η δε Τζούλια, ναι μεν χρεοκοπεί η επιχείρηση, αλλά ελπίζει για κάτι άλλο. Ονειρεύεται κάτι άλλο, κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό που θα σώσει την επιχείρηση.

Τρεις γυναίκες που μάχονται, παλεύουν. Είναι διαφορετικού κοινωνικού επιπέδου, μόρφωσης, οικονομικού στάτους, θρησκευτικών καταβολών. Διαφορετικές γυναίκες.

'Ενα κείμενο απόλυτα ρεαλιστικό.

Ναι, είναι πραγματικό. Η γυναίκα όπου και αν ανήκει -είτε είναι σε μέση αστική τάξη, είτε είναι σε χαμηλή τάξη, είτε πλούσια- έχει πάντοτε ένα θέμα να αντιμετωπίσει: τη θέση της στον κόσμο.

φωτογραφία: Άννα Μαρία Πετροπούλου

Ταυτίζονται οι γυναίκες θεατές με τους χαρακτήρες;

Φυσικά. Βέβαια και ο άντρες που το διάβασαν, τους άρεσε πάρα πολύ. Δεν είναι γυναικείο καθαρά, αφορά και άντρες. Γιατί το μπούλινγκ στον εργασιακό χώρο, όταν π.χ. κάποιος αρρωσταίνει, αφορά και τα δύο φύλα. Αφορά και τους άντρες και τις γυναίκες. Και οι άντρες κρύβουν την αρρώστια τους γιατί φοβούνται μήπως χάσουν τη θέση τους.

Από τις πρώτες παραστάσεις, ποια είναι vibes που έχεις πάρει;

Ήταν πάρα πολύ θετικά. Νομίζω ότι η Κυριακή Σπανού έχει κάνει μια πολύ ωραία παράσταση, μια πολύ ωραία διασκευή. Περιμένω κι άλλο κόσμο να έρθει να μας πει, αλλά έχω αυτή την αίσθηση από αυτά που μου λέει ο κόσμος μέχρι τώρα.

Τα μαλλιά τι συμβολισμό έχουν σε αυτό το κείμενο;

Τα μαλλιά είναι μια δύναμη χρόνων. Για παράδειγμα, ο Σαμψών. Η Σάρα χάνει τα μαλλιά της. Η Σμίτα θυσιάζει τα μαλλιά της στον θεό Βίσνου για να λυτρωθεί και να της δώσει δύναμη να συνεχίσει το έργο ώστε να βοηθήσει την κόρη της. Η Τζούλια τα μαλλιά αυτά τα παίρνει και τα κάνει περούκες και ποστίς και σώζεται η εταιρεία της. Και η Σάρα τα αγοράζει γιατί δεν θέλει να είναι φαλακρή. Έχει δικαίωμα να είναι μια καινούρια γυναίκα, να μην ντρέπεται να γυρίσει στο σπίτι της και στη δουλειά της φαλακρή. Είναι η δύναμη τα μαλλιά, αυτά είναι η αλυσίδα που δημιουργείται στις τρεις γυναίκες.

Αμαζόνα και πολεμίστρια από μικρή

Και γενικά για το σύνολο του έργου είναι ευρηματική αλληγορία.

Φυσικά, γιατί τα μαλλιά βοηθάνε πάρα πολύ στην εμφάνιση; Δεν σου δίνούν μια αυτοπεποίθηση; Τα μαλλιά, το δέρμα, τα νύχια, τα φρύδια. Σε αυτά χτυπάει αμέσως ο καρκίνος όταν οι ασθενείς κάνουν χημεθεραπεία.

Ένας φαλακρός άντρας είναι σέξυ, μια φαλακρή γυναίκα είναι άρρωστη. Λέει η Σάρα κάποια στιγμή: «Άρα από εκεί ξεκινάμε, ότι υπάρχει ρατσισμός, ότι η γυναίκα είναι πάντοτε άρρωστη όταν είναι φαλακρή». Τα μαλλιά είναι δύναμη για τη γυναίκα για αυτό και την ηρωίδα μου τη φοβίζει η έλλειψη μαλλιών.

Υπάρχει κάποια φράση από το κείμενο που σε έχουν συνταράξει, που θα μπορούσε να γίνει μότο δικό σου.

«Σήμερα βρίσκομαι εδώ. Είμαι εδώ και θα είμαι εδώ για πολύ καιρό ακόμα». Δίνει μια πίστη στον αγώνα της η Σάρα. «Είμαι εδώ. Δεν θα αφήσω να με θάψετε, όχι σήμερα, εγώ είμαι μια αμαζόνα!».

Αυτό το «μια αμαζόνα είμαι», μια πολεμίστρια, νομίζω είναι κάτι που με χαρακτηρίζει ιδιαίτερως, από πολύ μικρή.

«Έκανα ρήξεις στη ζωή μου και τις πίστευα»

Κάθε μια από τις τρεις ηρωίδες κάνει μια ρήξη στη ζωή της, θέλει να αλλάξει κάτι. Εσύ έχεις βρεθεί σε θέση, που με έναν τρόπο είτε γιατί ήθελες ή γιατί έπρεπε, να κάνεις μια ρήξη στη ζωή σου;

Φυσικά έχω κάνει. Υπάρχει άτομα που να μην έχει κάνει κάποια ρήξη στη ζωή του; Καταρχάς, η πρώτη ρήξη ήταν όταν επαναστάτησα για να γίνω ηθοποιός. Πρώτη ρήξη είναι με το σπίτι. Δεύτερη ρήξη ήταν στην δουλειά μου. Και μια τρίτη ρήξη θα έλεγα ότι είναι στην προσωπική μου ζωή.

Ναι, έχουν υπάρξει ρήξεις στη ζωή μου και με έχει προχωρήσει αυτό πρέπει να σου πω. Άλλες φορές με πήγε πίσω, δεν μου βγήκε, αλλά αν μη τι άλλο, τότε που το έκανα το πίστευα. Αλλά ως επί το πλείστον, όσες ρήξεις έχω κάνει ήταν για καλό, ήταν για να με πάνε μπροστά και τις πίστευα πολύ έντονα. Δεν ήταν πολλές στη ζωή μου, αλλά ήταν πολύ καίριες.

Πότε ένιωσες ότι πιστεύεις στον εαυτό σου, ότι πατάς γερά στα πόδια σου, ότι διεκδικείς τα όνειρά σου;

Πολύ αργά, όχι πολύ νέα, αλλά ναι το έχω νιώσει αυτό. Μεγαλώνοντας το έχω πει. Ήταν πιο εύκολο να το πω μετά από πάρα πολλή δουλειά, με τον εαυτό μου... Πάρα πολλή ψυχανάλυση, με πάρα πολλά θέματα. Θέματα εννοώ δυσκολίες στη ζωή μου. Κάποιες φορές πάλι κάνω λίγο πίσω, βγαίνει λίγο κάτι από τα παλιά. Αλλά ως επί το πλείστον είμαι πάρα πολύ διαφορετική. Όντως είμαι εδώ και διεκδικώ.

Το σημαντικό είναι να εξελισσόμαστε ως χαρακτήρες και προσωπικότητες.

Νομίζω ναι. Τα φαντάσματα έτσι κι αλλιώς δεν φεύγουν από μέσα μας. Έχουμε πολλά σκοτάδια, πολλά φαντάσματα. Όσο μπορούμε, να απελευθερώνουμε κάποια και αν μπορούμε.

«Αν μπορούσα να συναντήσω τη μικρή Παναγιώτα...»

Τι θέλεις να δώσει αυτό το έργο στον θεατή που θα έρθει να σας δει;

Ελπίδα. Ελπίδα θέλω να δώσει και λύτρωση γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει πράγματα όπως αυτά που περνάνε οι ηρωίδες και φοβούνται να τα πουν ακόμα και στον εαυτό τους. Και το βλέπουν στο έργο και λυτρώνονται. Λύτρωση θέλω να δώσει και ελπίδα. Τίποτα άλλο.

Και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: ότι δεν είναι μόνος του κάποιος. Υπάρχει μια αλυσίδα, αρκεί να την ψάξεις και να τη βρεις. Δεν είσαι μόνος σου. Συνήθως όταν γίνεται αυτό, νιώθεις μόνος, ότι μόνο εσύ το βιώνεις. Υπάρχουν κι άλλοι στον κόσμο που το βιώνουν. Αυτό είναι πολύ δυνατό μήνυμα της παράστασης: «Δεν είσαι μόνος σου».

Αν φανταστούμε ότι σε ένα παράλληλο σύμπαν, είχες τη δυνατότητα, την ευκαιρία να συναντήσεις τη μικρή Παναγιώτα. Τι είναι αυτό που θα της έλεγες;

Δεν θα της έλεγα, θα την αγκάλιαζα... Δεν την είχα πολλή αγκαλιά την Παναγιώτα. Αυτό θα έκανα, θα την αγαπούσα και θα τη φύλαγα.

Σε φωνάζουν ακόμα Σιλβή στο δρόμο;

Όχι όλοι. Με φωνάζουν Παναγιώτα, αλλά το Σιλβή ναι υπάρχει ακόμα. Με λένε Παναγιώτα ή Σιλβή. Θέλω να πιστεύω όμως ότι η Ντομινίκ Σεζάρ θα μου βγάλει αυτή τη «ρετσινιά» (γέλια).

Έχεις παίξει το ρόλο της ζωής σου ή όχι ακόμα;

Όχι, είναι μπροστά μας αυτά ακόμα. Δεν είμαι σε θέση να το πω αυτό τώρα, δεν νομίζω ότι έχει υπάρξει. Έχω κάνει επιτυχία, όπως είπες στη Σιλβή ναι, ήταν ρόλος ζωής, καριέρας. Επίσης τη Μάρω, στο Singles, αλλά θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει κι άλλος ρόλος ζωής.

{https://youtu.be/UiY97bVKlMk?si=nlGQjVMhWvyutuBp}

«Τι Ψυχή θα παραδώσεις μωρή;»

Πώς ήταν η εμπειρία και η συνεργασία με τις υπόλοιπες κυρίες στην ταινία «Τι Ψυχή θα παραδώσεις μωρή;»

Οι υπόλοιπες κυρίες ήταν αριστούργημα. Αν δεν τις είχα μαζί, εγώ δεν θα έβγαζα αυτή την ταινία. Το καλό είναι ότι αυτό βγαίνει και στην ταινία και όλοι μας λένε πόσο δεμένες είμαστε μεταξύ μας, είναι κάτι που με έχει χαροποίησει ιδιαίτερως.

Η ταινία σαν πρότζεκτ ήταν πάρα πολύ δύσκολο, κάναμε ένα χρόνο γυρίσματα, για δύο ταινίες, πολλά νυχτερινά 15ωρα γυρίσματα, πολλή κόπωση, πολλή κούραση, αλλά έτσι είναι οι ταινίες και γενικά έτσι είναι η δουλειά μας.

Ο Ρήγας έχει μια καινούργια ματιά. Όποιος θέλει να δει το σήριαλ, να μην πάει να δει την ταινία, δεν είναι το σήριαλ σε καμία περίπτωση! Είναι μια φρέσκια ματιά του Ρήγα που είχα αγαπήσει εγώ στην «Τούρτα της Μαμάς». Είναι ένας άλλος Ρήγας. Ένας Ρήγας που θέλει να βαρέσει το τραπέζι στο χέρι στο θέμα της κακοποίησης, να σε συγκινήσει και εκεί που σε συγκινεί να σε κάνει και να γελάσεις.

Οι ηρωίδες έχουν ρωγμές και τις βλέπουμε, αυτό δεν το είχαμε δει στο σήριαλ. Είναι άλλη εποχή, είναι 25 χρόνια μετά και είναι άδικο να μας συγκρίνουν. Δεν υπήρχε περίπτωση καμία από τις τέσσερις να θα θέλουμε να μιμηθούμε ή να ακυρώσουμε τις προηγούμενες πρωταγωνίστρες. Εμείς κάνουμε κάτι τελείως διαφορετικό.

unnamed_-_2026-01-23T170131.570_f7e07.jpg

«Δεν μιμούμαι την Ελένη Ράντου»

Είχες αγωνία όταν σου προτάθηκε ο ρόλος;

Φυσικά είχα αγωνία. Αγωνία για αυτό ακριβώς που όντως έγινε, δηλαδή τη σύγκριση με το σήριαλ. Η Ελένη Ράντου είναι ένας ηθοποιός-κολοσσός. Μια υπέροχη ηθοποιός. Εγώ μετά από 25 χρόνια έρχομαι να παίξω κάτι άλλο. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, αλλά είναι κάτι άλλο. Είναι διαφορετικό. Ούτε να τη μιμηθώ ήθελα, ούτε θα μπορούσα να τη μιμηθώ. Είναι μεγάλη τιμή που κάνω έναν τέτοιο ρόλο που έχει παίξει με τέτοια ηθοποιός, αλλά δεν τη μιμούμαι. Κάνω κάτι άλλο πιστεύω. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, μπορεί να μην αρέσει, αλλά είμαι διαφορετική.

Στις 2 Φεβρουαρίου θα σε δούμε και στο Θέατρο Ολύμπια.

Ναι, στη Σονάτα του Σελινόφωτος του Γιάννη Ρίτσου, υπό τη μπαγκέτα του Θοδωρή Λεμπέση, αυτό το υπέροχο έργο του Γιάννη Ρίτσου. Πραγματικά με συγκινεί ιδιαιτέρως, είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου δουλειές, με την υπέροχη μουσική του Λεμπέση, με ορχήστρα δωματίου και με υπέροχους σολίστ στο ακορντεόν και στην κιθάρα. Ένα έργο πραγματικά δυνατό, εγώ θα το έλεγα ένα θεατρικό μονόλογο όπου κάνω την αφήγηση.

Τι ψυχή θα παραδώσεις Παναγιώτα Βλαντή;

Δεν το ξέρω αυτό, ο δημιουργός μου το ξέρει (γέλια). Δεν ξέρω, ο απολογισμός γίνεται στο τέλος. Θέλω να πιστεύω ότι έχω λίγο χρόνο ακόμα να το σκεφτώ.

unnamed_-_2026-01-20T142937.361_a2202.jpg