Συγκίνησε στον επικήδειο λόγο του ο καλός φίλος της Μάρως Κοντού, Νικήτας Κακλαμάνης.
Ο πρόεδρος της Βουλής μίλησε για την αγαπημένη ηθοποιό, ως ένας άνθρωπος που συνδέθηκε μαζί της με μία φιλία τριών δεκαετιών.
Με λόγια αγάπης, αποχαιρέτησε τη γυναίκα που, όπως είπε, σημάδεψε όχι μόνο τον ελληνικό πολιτισμό αλλά και τη δική του ζωή.
«Σήμερα γελάς για τελευταία φορά εκεί, στο συννεφάκι του έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά, από κοντά ή από τηλέφωνο, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα», ανέφερε περιγράφοντας τις καθημερινές στιγμές που έζησαν όλα αυτά τα χρόνια.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη σπουδαία προσωπικότητα της Μάρως Κοντού, χαρακτηρίζοντάς την ως μια γυναίκα με αρχοντιά, ευγένεια, ανεξάρτητο πνεύμα και αστείρευτη δύναμη.
«Μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, θέληση και πεποιθήσεις, που έζησε με τη δική της ιδιοσυγκρασία και με το πείσμα να καταρρίψει στερεότυπα για να φτιάξει τη ζωή στα δικά της ανθρώπινα μέτρα», είπε, σκιαγραφώντας τον χαρακτήρα της ηθοποιού.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σπουδαία διαδρομή της στον ελληνικό πολιτισμό, υπενθυμίζοντας τις δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, τις 61 κινηματογραφικές ταινίες, την πορεία της στην τηλεόραση, αλλά και την αγάπη της για τη ζωγραφική και την προσφορά στα κοινά.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dk0qucyw65n5?integrationId=40599y14juihe6ly}
«Δεν επέτρεψε στον χρόνο να ορίσει τη ζωή της»
Με μια φράση που συγκίνησε όσους βρέθηκαν στη Μητρόπολη, ο Νικήτας Κακλαμάνης υπογράμμισε πως η Μάρω Κοντού δεν επέτρεψε ποτέ στον χρόνο να ορίσει τη ζωή της.
«Απέδειξες ότι η ηλικία είναι απλώς δύο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξής μας», είπε.
Ο Πρόεδρος της Βουλής στάθηκε ακόμη στη διαχρονική προσφορά της στα κοινά, θυμίζοντας τη θητεία της ως βουλευτής, δημοτική σύμβουλος, πρόεδρος του Αθήνα 9.84, αλλά κυρίως τη μεγάλη αγάπη που έδειξε για το Κέντρο Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ», του οποίου υπήρξε πρόεδρος.
Κλείνοντας τον επικήδειο, ο Νικήτας Κακλαμάνης αναφέρθηκε στο δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνει πίσω της η μεγάλη κυρία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. «Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κενό της απουσίας σου. Σήμερα ένας ακόμη Ιούλιος, που μας έδειξε κάποτε η Αλίκη, η Τζένη, η Ρένα, παίρνει σήμερα και εσένα. Είναι βαριά η ψυχή… Αλλά εσύ, αυτή τη λέξη θα στη πω εγώ για τελευταία φορά: Σ’ αγαπάμε, καλό ταξίδι».
Ήταν ολοι εκεί για το τελευταίο αντίο
Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης έφτασε το πρωί της Παρασκευής στη Μητρόπολη Αθηνών η σορός της σπουδαίας Μάρως Κοντού.
Άνθρωποι της τέχνης, της πολιτικής, στενοί φίλοι, αλλά και δεκάδες απλοί θαυμαστές που την αγάπησαν μέσα από τους ρόλους της, συγκεντρώθηκαν για να της πουν το ύστατο χαίρε, κρατώντας λευκά λουλούδια στα χέρια.
Ανάμεσά τους, συντετριμμένος, ο κινηματογραφικός της «Αντωνάκης», ο Γιώργος Κωνσταντίνου, αλλά και ο στενός της φίλος, Νικήτας Κακλαμάνης. Η είδηση του θανάτου της, μετά από μια γενναία αλλά άνιση μάχη στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας», βύθισε τη χώρα στο πένθος.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dk0mwxrnx4ld?integrationId=40599y14juihe6ly}
Η ίδια, πάντως, επέλεξε να αποχαιρετήσει τον κόσμο με το γνωστό, ελεύθερο πνεύμα της: ζήτησε από την παρέα της, στην επόμενη συνάντησή τους, να αφήσουν ένα αναμμένο τσιγάρο κι ένα ποτήρι ουίσκι μπροστά στην άδεια της καρέκλα.
Στην Μητρόπολη βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο Σπύρος Μπιμπίλας, η Έλενα Ακρίτα, ο Γιώργος Βουλγαράκης και η Κοραλία Καράντη.
Στην Μητρόπολη έφτασε λίγο πριν τις 11:00 και ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης ο οποίος θα εκφωνήσει και τον επικήδειο ως ένας από τους πιο στενούς φίλους της.
Αξίζει να σημειωθεί πως η παράκληση της οικογένειας είναι αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα», του οποίου υπήρξε πρόεδρος η μεγάλη κυρία του θεάτρου και του ελληνικού κινηματογράφου.
Λίγα λόγια για την ζωή και την καριέρα της Μάρως Κοντού
Τα πρώτα χρόνια
Η Μάρω Κοντού γεννήθηκε στο Κουκάκι της Αθήνας, στην ίδια γειτονιά με τον Μάριο Πλωρίτη και τη Νάνα Μούσχουρη. Ο πατέρας της ήταν Πειραιώτης έμπορος που όμως είχε καλλιτεχνικές ευαισθησίες, ζωγραφίζοντας και γράφοντας στίχους. Έφυγε από τη ζωή από φυματίωση όταν εκείνη ήταν μόλις δύο ετών και η νεαρή Μάρω μεγάλωσε με τη μητέρα της και τη γιαγιά της.
Σπούδασε χορό στη σχολή της Κούλας Πράτσικα, τη σημερινή Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Με το ταλέντο της κατάφερε να αποσπάσει υποτροφία για την σχολή HLADEK στη Γερμανία, την οποία όμως δεν αξιοποίησε λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης.
Επέμεινε όμως στις καλλιτεχνικές της ανησυχίες και «σαμποτάρισε» τις πιθανότητες πρόσληψής στην Εθνική τράπεζα (κατόπιν οικογενειακής πίεσης) παραδίδοντας στις εξετάσεις σημείωμα που έγραφε «Δεν μ’ ενδιαφέρει να προσληφθώ, με πιέζουν, ευχαριστώ».
Έχοντας αποφοιτήσει από τη σχολή χορού, συμμετείχε στις οντισιόν που έκανε ο Δημήτρης Ροντήρης για το Εθνικό Θέατρο, όπου και προσελήφθη το 1953 ως μέλος του χορού στα ανεβάσματα αρχαίων τραγωδιών (ανάμεσα στις άλλες επιτυχούσες ήταν και η Μαίρη Χρονοπούλου). Μερικά χρόνια αργότερα έδωσε εξετάσεις και έλαβε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του ηθοποιού, ως εξαιρετικό ταλέντο, από την Ανωτάτη Κρατική Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας.
{https://www.instagram.com/p/Bg-ydpRgeXY/?hl=el}
Συμμετείχε σε πάνω από 90 θεατρικές παραστάσεις
Έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση ως μέλος του χορού στο ανέβασμα του «Ιππόλυτου» από τον Δημήτρη Ροντήρη στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (1953). Ήταν η ίδια παράσταση που ένα καλοκαίρι αργότερα εγκαινίασε το θεσμό των Επιδαύριων και η Μάρω Κοντού ήταν και τότε παρούσα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Παρέμεινε στο Εθνικό Θέατρο έως το καλοκαίρι του 1958, δίπλα σε ιερά τέρατα, όπως η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής και η Άννα Συνοδινού. Τα καλοκαίρια ως μέλος του χορού σε αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες και τους χειμώνες πλαισιώνοντας κλασσικές παραστάσεις.
Δεν άργησε να τραβήξει την προσοχή θιασαρχών του ελεύθερου θεάτρου. Πρώτος ο Ντίνος Ηλιόπουλος την κάλεσε το 1959 στο θίασό του και μαζί περιόδευσαν σε Ελλάδα και Κύπρο με τα έργα «Φωνάζει ο Κλέφτης» του Δημήτρη Ψαθά και «Η Κυρία του Κυρίου» των Τσιφόρου – Βασιλειάδη.
Σε μια από αυτές τις παραστάσεις την είδε ο Άλκης Στέας και την σύστησε στον Δημήτρη Χόρν ο οποίος της προσέφερε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο σε Αθηναϊκή σκηνή με το έργο «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ (χειμερινή περίοδος 1959-60).
Η Μάρω Κοντού θα συνεργαστεί με τον Δημήτρη Χορν για τρεις σεζόν, ώσπου τρία χρόνια αργότερα την προσλαμβάνει ο Μάνος Χατζιδάκις στη θρυλική παράσταση «Οδός Ονείρων» (1962). Στην παράσταση αυτή ερμήνευσε το τραγούδι «Μαύρη Φορντ», που έγινε διαχρονική επιτυχία.
{https://www.youtube.com/watch?v=WveQiW8oqmI&list=RDWveQiW8oqmI&start_radio=1}
Στην θεατρική πορεία της συμμετείχε σε πάνω από 90 παραστάσεις.
Τη δεκαετία του 1970 στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά στο θέατρο επιλέγοντας ως επί το πλείστον κωμωδίες Ελλήνων συγγραφέων (Τσιφόρου – Βασιλειάδη, Γιαλαμά – Πρετεντέρη, Ψαθά κλπ). Σημείωσε μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες και αρκετές χρονιές ήταν συνθιασάρχισσα άλλοτε με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, άλλοτε με τον Κώστα Βουτσά ή τον Γιώργο Κωνσταντίνου.
Παρέμεινε ενεργή και δεν απέφυγε να συνεργαστεί με νεότερούς της δημιουργούς, όπως για παράδειγμα με τον Λάκη Λαζόπουλο («Τι Είδε ο Γιαπωνέζος», 1987) και με τον Σταμάτη Κραουνάκη («Χ-Σκηνής, Αυτά που κάψαν το σανίδι», 2008). Εξαιρετική ήταν επίσης στο ρόλο της βασίλισσας Ελισάβετ στη θεατρική παράσταση «Ελισάβετ – Μια Γυναίκα από Σύμπτωση» του Ντάριο Φο που ανέβασε ο Γιώργος Κατσιμίχος το 2012.
Η λαμπρή καριέρα στον κινηματογράφο
Η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της Μάρως Κοντού ήταν μόλις είχε ξεκινήσει στο Εθνικό Θέατρο, με ένα βουβό ρόλο στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Χαρούμενο Ξεκίνημα» (1954) του Ντίνου Δημόπουλου. Ακολούθησαν ρόλοι σε ταινίες άλλων παραγωγών («Ο Άνθρωπος του Τραίνου», «Έγκλημα στο Κολωνάκι», «Έγκλημα στα Παρασκήνια») πριν κάνει ντεμπούτο με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Τα Κίτρινα Γάντια» (1960) ως σύζυγος του ζηλόφθονα Νίκου Σταυρίδη. Επέστρεψε στη Φίνος Φιλμ το 1963 πρωταγωνιστώντας στο πλευρό του Ντίνου Ηλιόπουλου στην ταινία «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης».
Συμμετείχε σε πάνω από 50 κινηματογραφικές παραγωγές μεταξύ των οποίων η ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Αντιγόνη» (1961) ως Ισμήνη, αλλά και το διαχρονικό φιλμ (επίσης του Τζαβέλλα) «Η Γυνή να Φοβείται τον Άνδρα» (Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης, 1965), όπου μαζί με τον Γιώργο Κωνσταντίνου υποδύθηκαν το ζεύγος Κοκοβίκου, ένα από τα πλέον διάσημα ζευγάρια του ελληνικού κινηματογράφου.
{https://www.youtube.com/watch?v=eQipzKzmzIY&t=3s}
Τελευταία συνεργασία της Μάρως Κοντού με τη Φίνος Φιλμ ήταν στην αξέχαστη «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» (1968) στον κεντρικό ρόλο πλάι στον Αλέκο Αλεξανδράκη. Ιδιαίτερη επιτυχία είχαν και οι 13 ταινίες όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα («Ο Γεροντοκόρος», «Ο Στρίγγλος που Έγινε Αρνάκι», «Κρίμα το Μπόι σου» κ.α.).
{https://www.youtube.com/watch?v=ndiD27RCSWI}
Με την κάμψη του εμπορικού κινηματογράφου από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 οι επιλογές της έγιναν όλο και λιγότερες. Ξεχωρίζει ίσως ο ρόλος στην ταινία «Το Μεγάλο Κανόνι» (1981) με τον Θανάση Βέγγο. Χρειάστηκε να περάσει μακρύ διάστημα απουσίας από τον κινηματογράφο για να επιστρέψει η Μάρω Κοντού το 2012 με ένα ρόλο στην ταινία «Αν» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.
Στη διάρκεια της καριέρας της οι τηλεοπτικές της συμμετοχές ήταν περιορισμένες («Ένοχοι», «Τρεις στο Γύρο», «Το Πάθος» κ.α.). Το 2021 βρέθηκε ξανά στις τηλεοπτικές οθόνες με ένα χαρακτηριστικό ρόλο στη σειρά «Γη της Ελιάς».
Η προσωπική ζωή
Η Μάρω Κοντού έχει κάνει δύο γάμους. Με τον διευθυντή φωτογραφίας, Αριστείδη Καρύδη Φουκς και με τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα.
Παράλληλα με την γεμάτη καριέρα της ασχολήθηκε ενεργά και με την πολιτική. Ξεκίνησε από την τοπική αυτοδιοίκηση το 1994, ως εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, όπου παρέμεινε για επτά χρόνια. Διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθήνα 9,84, και αργότερα Πρόεδρος του Κέντρου Βρεφών «Μητέρα». Έκανε τρεις σύντομες θητείες στο Ελληνικό κοινοβούλιο (1999-2000, 2003-2004 και 2007), έχοντας αποσπάσει την πρώτη επιλαχούσα θέση στην περιφέρεια της Α’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.
Εκτός από την υποκριτική αγαπά και τη ζωγραφική. Έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομική έκθεση στην Γκαλερί Αντήνωρ το 1993, ενώ πίνακάς της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ.
