Θλίψη έχει προκαλέσει στην 3η ΕΜΑΚ Κρήτης η είδηση του θανάτου της «Ελπίδας», της σκυλίτσας-διασώστριας που για εννέα ολόκληρα χρόνια αποτέλεσε πολύτιμο μέλος των επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης στο νησί.
Η «Ελπίδα», ένας γερμανικός ποιμενικός ειδικά εκπαιδευμένος για τον εντοπισμό αγνοουμένων, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 12 ετών από παθολογικά αίτια διαβάζουμε στο zarpanews.gr. Στη διάρκεια της υπηρεσίας της συμμετείχε σε δεκάδες αποστολές σε ολόκληρη την Κρήτη, συμβάλλοντας στις προσπάθειες εντοπισμού ανθρώπων που είχαν ανάγκη. Οι άνθρωποι της 3ης ΕΜΑΚ την αποχαιρέτησαν με λόγια βαθιάς συγκίνησης, αναγνωρίζοντας την αφοσίωση και την προσφορά της στην κοινωνία και στο Πυροσβεστικό Σώμα.
«Ελπίδα, είμαστε σίγουροι ότι μόνο κάπου καλά και γαλήνια μπορεί να βρίσκεσαι και πάνω απ’ όλα σε ευχαριστούμε τόσο για τις υπηρεσίες που προσέφερες αλλά περισσότερο για τη φιλία και την ανιδιοτέλειά σου», ανέφερε στον αποχαιρετισμό του ο Υπαρχιπυροσβέστης Αντώνης Τζομπανάκης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
{https://www.facebook.com/firesandcivilprotect/posts/996117713205295?ref=embed_post}
«Αυτός ο επίλογος ήταν βροντερός από θλίψη»
Με ιδιαίτερα συγκινητικά λόγια αποχαιρετησε την «Ελπίδα» και ο συνοδός-χειριστής διασωστικού σκύλου της 3ης ΕΜΑΚ, αρχιπυροσβέστης Δημήτρης Σπηλιωτάκης:
«Κάποιοι τα ονομάζουν ζώα συντροφιάς. Κάποιοι άλλοι τα χειρίζονται σαν ζώα εργασίας… Είναι όμως και κάποιοι άνθρωποι που διακρίνουν μέσα από αυτά μια ακόμα ζωούλα του Θεού. Μια ψυχούλα που μας βλέπει μέσα από αυτά τα μάτια χωρίς ανιδιοτέλεια.
Μια ψυχούλα που δεν περιμένει από εμάς τίποτα άλλο από λίγη τροφή και νεράκι, για να μας δώσει το πιο πολυτιμότερο πράγμα: Αφοσίωση και αγάπη. Μια τέτοια ψυχούλα του Θεού ήταν και η “Ελπίδα”, ένα σκυλί που τον περισσότερο χρόνο της ζωής του τον πέρασε στην προσφορά. Ένα σκυλί που λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που έδειξε από μικρό, επιλέχτηκε να γίνει διασωστικός σκύλος.
Ήρεμος χαρακτήρας, αφοσιωμένος και παθιασμένος για ό,τι έκανε. Ισορροπημένος χαρακτήρας, ικανός 100% για τον ρόλο του διασώστη. Μαζί λειτουργούσαμε σαν ομάδα.
Μετείχαμε σε αρκετές έρευνες, περπατήσαμε μαζί αρκετά χιλιόμετρα, διασχίζοντας κάμπους και βουνά.
Ήταν πάντα εκεί ένας ακούραστος εργάτης, ένας συνεργάτης, ένας συνάδερφος με κοινό σκοπό και στόχο. Πάντα την προσφορά. Λένε η ζωή μας κρίνεται από τον επίλογο, τον απολογισμό μας. Και αυτός ο επίλογος ήταν βροντερός από θλίψη. Πολλά τα μηνύματα αγάπης από τους συναδέλφους πυροσβέστες.. Ευχαριστώ πολύ τον φίλο και συνάδερφο Αντώνη Τσομπανάκη, γιατί πρόσφερε σε αυτήν την ψυχούλα μια δεύτερη αγκαλιά μετά τη συνταξιοδότησή της.
Πήρε ως το τέλος την αγάπη που τόσο έδινε όσο ήταν εν ζωή.
Καλό ταξίδι στο φως.
Πιστεύω ότι κάναμε τα πάντα να σου προσφέρουμε μια αξιοπρεπή ζωή, σαν ανταμοιβή στην αγάπη, την προσφορά, και την αφοσίωση που μας έδωσες…», καταλήγει ο κ. Σπηλιωτάκης.
