Στον απόηχο των σημερινών δηλώσεων της Μαρίας Καρυστιανού που ερωτηθείσα για το ζήτημα των αμβλώσεων το χαρακτήρισε ως ένα θέμα που μπορούσε να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, προκλήθηκαν ποικίλες αντιδράσεις. Η κα Καρυστιανού σε συνέντευξή της στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN ανέφερε ότι σέβεται το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι, κατά την άποψή της, υπάρχει και μια ηθική διάσταση που σχετίζεται με το έμβρυο. Όπως σημείωσε, η επιστημονική της ιδιότητα την οδηγεί στο να λαμβάνει υπόψη και τη ζωή που έχει ήδη δημιουργηθεί.
«Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε μια θέση να βλέπω τα πράγματα φροντίζοντας και τη ζωή που έχει δημιουργηθεί, κατανοώντας πλήρως το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίσει», είπε, προσθέτοντας ότι από τη στιγμή που η καρδιά του παιδιού χτυπά στους τρεις μήνες, θεωρείται ότι έχει δημιουργηθεί ζωή. Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι η αναφορά της στη δημόσια διαβούλευση δεν αφορά αποκλειστικά το θέμα των αμβλώσεων, αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικών ζητημάτων. Όπως ανέφερε, θέματα που επηρεάζουν συνολικά την κοινωνία μπορούν να συζητούνται δημόσια, με στόχο τη διαμόρφωση κοινών θέσεων. «Θέματα που επηρεάζουν την κοινωνία μας μπορούν να λύνονται με δημόσια διαβούλευση» τόνισε.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dfsi16z1cdvd?integrationId=40599y14juihe6ly}
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτή της η τοποθέτηση μας θύμισε την θαρραλέα ανάρτηση της γυναικολόγου Ελένης Τζαχρήστα που αναδείκνυε τι συνέβαινε στη χώρα μας και πώς γίνονταν οι εκτρώσεις μέχρι το 1986 όπου και θεσπίστηκε ο νόμος που τις προέβλεπε. Καταγράφει το αθέατο πρόσωπο των παράνομων αμβλώσεων στην Ελλάδα, μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Οι αμβλώσεις νομιμοποιήθηκαν το 1986 με τον νόμο 1609 ώστε να προστατευτούν και με τη βούλα του νόμου οι γυναίκες που μέχρι τότε αναγκάζονταν να καταφεύγουν στα κρυφά σε παράνομα ιατρεία χωρίς τις απαιτούμενες υποδομές με συνέπεια να έχουν κινδυνέψει πολλές κατά τη διάρκεια της επέμβασης.
Η ανάρτηση της γυναικολόγου Ελένης Τζαχρήστα
Ένα διαμέρισμα του τρίτου ορόφου στη Σολωμού στα Εξάρχεια ήταν το ιατρείο του πατέρα μου τη δεκαετία του ’60. Χρυσωρυχείο. Η μητέρα μου τον θυμόταν να γυρνάει σπίτι με τις τσέπες ξεχειλισμένες λεφτά. Οι εκτρώσεις παράνομες ως το ’86 και παρόλα αυτά αποτελούσαν το κυρίαρχο μέσο αντισύλληψης μετά το... «τράβηγμα» και το «μέτρημα». Εφτά εκτρώσεις σε ένα απόγευμα ήταν ένα σύνηθες νούμερο και δεν έκανε εντύπωση σε κανένα τότε. Ήταν οι χρυσές εποχές των γυναικολόγων αλλά όχι των γυναικών. Η κουζίνα/αναρρωτήριο/ανάνηψη/αποστείρωση ήταν ένα μακρόστενο δωμάτιο στο φωταγωγό με νεροχύτη και δύο μάτια με γκάζι όπου είχαν τοποθετηθεί δύο μεταλλικά νοσοκομειακά κρεβάτια (υπάρχουν ακόμα σε μία αποθήκη μαζί με το μπουμ καθώς και κάποια άλλα κειμήλια από εκείνο το ιατρείο). Εκεί κουβαλούσαν (πραγματικά δεν ξέρω πώς, γιατί δεν υπήρχε φορείο) τις γυναίκες από το δωμάτιο όπου γίνονταν οι επεμβάσεις στην… κουζίνα και τις άφηναν μέχρι να ξυπνήσουν εντελώς από τη νάρκωση.
Η αποστείρωση: πλύσιμο των εργαλείων και οινόπνευμα και φωτιά σε ειδικά μεταλλικά σκεύη αρχικά, ξηρός κλίβανος μετά.
Η νάρκωση: ενδοφλέβια πεντοθάλη με μεταλλική σύριγγα καρφωμένη στη φλέβα καθόλη τη διάρκεια της επέμβασης (δεν υπήρχαν τα πλαστικά καθετηράκια μιας χρήσης που έχουμε τώρα).
Αναισθησιολόγος: η κυρία Σοφία, καθαρίστρια, πρακτική νοσοκόμα, γραμματεύς και βοηθός του μαιευτήρα/αναισθησιολόγου. Και πάροχος ψυχολογικής υποστήριξης σε απελπισμένες και καραβοτσακισμένες ασθενείς- μια πραγματική παρηγοριά. Καλός άνθρωπος. Ποιος ξέρει πώς την έφερε η τύχη από ένα χωριό της Πρέβεζας στην Αθήνα μονάχη, χωρίς άντρα, χωρίς παιδιά μια ζωή, ιδανική για βοηθός ιατρείου και πάντα πρόθυμη να μου κάνει baby-sitting όταν ήμουνα μικρή. Τις ελεύθερες ώρες της έκανε και χαλάουα σε γυναίκες για να συμπληρώσει μεροκάματα. Ισχυρίζονταν πως μπορούσε να καταλάβει το φύλο του παιδιού από τα υπολείμματα της κύησης στο σουρωτήρι (το υλικό της αναρρόφησης της μήτρας που έμενε στο δοχείο της αναρρόφησης το σουρώνουνε ακόμα και σήμερα- μια παλαιά μέθοδος για να διαπιστώσει κανείς αν πράγματι υπάρχουν μέσα προιόντα κύησης και εμβρυικά στοιχεία). Δεν ξέρω σε ποια εβδομάδα κύησης μπορούσε να το δει και δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να μάθω. Γιατί τότε δεν υπήρχε ο υπέρηχος και συχνά γίνονταν διακοπές κύησης σε προχωρημένη εβδομάδα.
Θυμάμαι μία ιστορία που μου έλεγε η μητέρα μου. Εκείνη νοικοκυρά, έγκυος σε μένα στο πρώτο τρίμηνο με ναυτίες και η κυρία Σοφία να λείπει σε άδεια. Οπότε ο πατέρας μου πήρε τη μητέρα μου στο ιατρείο για να τον βοηθήσει με τη νάρκωση. Η φλέβα έσπασε κάποια στιγμή και το φάρμακο χύνονταν έξω. Να φωνάζει ο πατέρας μου στη μάνα μου «μέσα είναι;», «ναι, μέσα!» να λέει αυτή (μέσα στο χέρι εννοούσε, έλα όμως που ο πατέρας μου εννοούσε μέσα στη φλέβα) και η γυναίκα να ξυπνάει! Μισολυπόθυμη η μάνα μου και ο μπαμπάς με δύο γυναίκες σχεδόν τέζα στο ιατρείο (και άλλη μια τρίτη στην κοιλιά) και μόνος του ο αθεόφοβος!
Επίσης θυμόταν ο ίδιος πως οι γυναίκες έρχονταν συχνά φαγωμένες -φυσικά δεν γίνονταν ούτε υποτυπώδης προεγχειρητικός έλεγχος- και έκαναν εμετό στην ανάνηψη με κίνδυνο να πνιγούν, ή ότι κάποιες φορές έβγαζε με τα χέρια του ψεύτικα δόντια από το στόμα και το φάρυγγα της κοιμισμένης γυναίκας. Όταν ήταν στη σύνταξη ο πατέρας μου θυμόταν αυτές τις στιγμές και αναρρωτιόταν πώς τα έκανε όλα αυτά. Μεγάλη ανακούφιση ήταν όταν έγιναν νόμιμες οι εκτρώσεις και πήγαιναν στην Κλινική άνετα, καθαρά, με ασφάλεια και με αναισθησιολόγο. Ευτυχώς δεν υπήρξε ποτέ κάποιο δυσάρεστο συμβάν -ευτυχώς για τις γυναίκες κυρίως αλλά και για εμάς.
Όταν τώρα παίρνω ιστορικό από ασθενείς 75 ετών και άνω από πολλές ακούω ότι έχουν κάνει στη ζωή τους 8-9 εκτρώσεις, ούτε κι αυτές θυμούνται πόσες ακριβώς. Ούτε λόγος για προφυλακτικό οι σύζυγοι, ευτυχώς που υπήρχε και το σπιράλ. Δεν ξέρω ποιος θέλει να επιστρέψουν αυτές οι εποχές ξανά και ποιος εύχεται για την αδερφή του, τη μητέρα του, την κόρη του, την σύντροφό του τέτοιες εμπειρίες, αν κάποτε φτάσουμε κι εδώ να γίνουν πάλι παράνομες οι εκτρώσεις. Για τις γυναίκες της Αμερικής, του Ιράν, του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Συρίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου και του μεγαλύτερου μέρους της Αφρικής, των Φιλιππίνων, της Ινδονησίας, του Μπαγκλαντές, της Ινδίας, της Βραζιλίας, της Χιλής, της Βολιβίας, της Βενεζουέλας, του Περού, της Παραγουάης, του Εκουαδόρ, της Νικαράγουας, της Ονδούρας, του Μεξικό, νοιώθω μια άπειρη λύπηση και θέλω να τις αγκαλιάσω όλες και να κλάψω μαζί τους.
{https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid07LyagZb1R2Gx5srHB2DR5o5f3ocS4XT8zKFJwigUkp8uJbHTQ2cyvZzFeeNk8ob4l&id=100057301095530}
