Η διάθεση των αθλητών να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό την ημέρα του αγώνα δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Ωστόσο, η περίπτωση της Αυστραλής αθλήτριας του Hyrox, Joanna Wietrzyk, ξεπέρασε τα συνηθισμένα όρια.
Η Wietrzyk συνέχισε να αγωνίζεται σε διοργάνωση Hyrox στο Πεκίνο, παρότι κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς της αντιμετώπισε έντονο πρόβλημα ακράτειας του εντέρου. Παρά την κατάσταση, ολοκλήρωσε τον αγώνα και αναδείχθηκε νικήτρια.
Η ίδια αρχικά αντιμετώπισε το περιστατικό με αποφασιστικότητα. Σε ανάρτηση που στη συνέχεια διέγραψε από το Instagram έγραψε χαρακτηριστικά ότι «ή πας δυνατά ή πας σπίτι» και ότι «η νίκη είναι νίκη».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αρχικά, ανάλογη στάση φάνηκε να κρατά και η διοργάνωση. Σε ανακοίνωση που επίσης διαγράφηκε, η Hyrox ανέφερε ότι ζητά από τους αθλητές να πιέζουν τον εαυτό τους στα υψηλότερα δυνατά επίπεδα, σημειώνοντας πως ορισμένες φορές ξεπερνούν ακόμη και όσα οι ίδιοι οι διοργανωτές θεωρούσαν δυνατά.
Οι αντιδράσεις μετά τις εικόνες
Η κατάσταση άλλαξε όταν φωτογραφίες από τον αγώνα άρχισαν να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Σε αυτές φαινόταν το πρόβλημα που αντιμετώπιζε η αθλήτρια ενώ συνέχιζε να χρησιμοποιεί κοινόχρηστο εξοπλισμό.
Αντί για θαυμασμό για την αποφασιστικότητά της, οι αντιδράσεις επικεντρώθηκαν κυρίως στους πιθανούς κινδύνους για την υγεία των υπόλοιπων συμμετεχόντων.
Τόσο η Wietrzyk όσο και η διοργάνωση προχώρησαν στη συνέχεια σε απολογητικές δηλώσεις. Η αθλήτρια αναγνώρισε ότι θα έπρεπε να είχε αποχωρήσει από τη διαδρομή, υπογραμμίζοντας πως «υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα στη ζωή από έναν αγώνα».
Ο συνιδρυτής της Hyrox, Moritz Fürste, παραδέχθηκε από την πλευρά του ότι η διοργάνωση έκανε λάθος επειδή δεν παρενέβη άμεσα κατά τη διάρκεια του αγώνα. Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι θεσπίστηκαν νέοι κανόνες και διαδικασίες ώστε να αποτραπούν αντίστοιχα περιστατικά στο μέλλον.
Αλλάζει η κουλτούρα του fitness;
Το περιστατικό στο Πεκίνο άνοιξε μια ευρύτερη συζήτηση σχετικά με το πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι αθλητές για μια καλύτερη επίδοση και αν η ακραία προσπάθεια πρέπει πάντα να θεωρείται ένδειξη αποφασιστικότητας.
Η προπόνηση που συνδυάζει καρδιοαναπνευστική άσκηση και ασκήσεις δύναμης έχει γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Μαζί της έχουν αυξηθεί και οι διοργανώσεις υβριδικής φυσικής κατάστασης, όπως το Hyrox, το ATHX και οι αγώνες CrossFit.
Ο αθλητικός ψυχολόγος Harvey Smith, ο οποίος εργάζεται με αθλητές πάνω στις ψυχολογικές απαιτήσεις της προπόνησης και των αγώνων, παρατηρεί μια αλλαγή στη στάση αρκετών ανθρώπων απέναντι στην άσκηση.
Όπως εξηγεί, υπάρχει πλέον μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση σχετικά με την προσωπική ευεξία. Όλο και περισσότεροι αθλητές αντιλαμβάνονται ότι η διαρκής επιδίωξη ακραίων επιδόσεων δεν συμβαδίζει πάντοτε με τη μακροπρόθεσμη σωματική και ψυχική υγεία.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, η αλλαγή δεν έχει ολοκληρωθεί. Η κουλτούρα του ανταγωνισμού παραμένει ισχυρή και η υπερβολική προσπάθεια εξακολουθεί να παρουσιάζεται συχνά ως κάτι αξιοθαύμαστο.
«Το Hyrox αφορά τον ανταγωνισμό, όχι την υγεία»
Ο Daniel Lieberman, παλαιοανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και συγγραφέας βιβλίων για την άσκηση, διαχωρίζει την υγεία από τον αθλητικό ανταγωνισμό.
Όπως επισημαίνει, η συμμετοχή σε μια διοργάνωση Hyrox δεν πρέπει να συγχέεται με την άσκηση που γίνεται αποκλειστικά για λόγους υγείας. Οι συγκεκριμένοι αγώνες απαιτούν από τους συμμετέχοντες να πιέσουν το σώμα τους σε πολύ υψηλά επίπεδα, συνδυάζοντας τρέξιμο με ασκήσεις όπως σπρώξιμο έλκηθρου, μεταφορά βαρών και burpees.
Ο Lieberman σημειώνει επίσης ότι εκατοντάδες μελέτες έχουν δείξει πως δεν απαιτείται τεράστιος όγκος σωματικής δραστηριότητας για να υπάρξουν σημαντικά οφέλη στην υγεία. Η περισσότερη άσκηση μπορεί να προσφέρει επιπλέον οφέλη μέχρι ένα σημείο, μετά το οποίο αυτά περιορίζονται και ενδέχεται να αντιστραφούν.
Η σημασία της ισορροπίας
Ο προπονητής φυσικής κατάστασης Matteo Massaini, ο οποίος έχει λάβει μέρος τόσο σε Hyrox όσο και σε αγώνες δρόμου, θεωρεί ότι δεν υπάρχει μία ενιαία προσέγγιση που να ταιριάζει σε όλους.
Η προσπάθεια για βελτίωση και η πρόκληση των προσωπικών ορίων μπορούν, σύμφωνα με τον ίδιο, να λειτουργήσουν θετικά. Από την άλλη πλευρά, ο ακραίος ανταγωνισμός μπορεί να γίνει προβληματικός όταν οδηγεί κάποιον να αγνοεί την υγεία του ή τις ανάγκες των άλλων.
Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικούς στόχους και δεν χρειάζεται όλοι να υιοθετούν τη λογική «όλα ή τίποτα».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η Chloe White, συνιδιοκτήτρια γυμναστηρίου personal training. Όπως αναφέρει, οι αγωνιστικές διοργανώσεις μπορούν να προσφέρουν έναν θετικό στόχο που εστιάζει στις δυνατότητες του σώματος και όχι αποκλειστικά στην εμφάνιση.
Παράλληλα, διαπιστώνει μεγαλύτερη ενημέρωση γύρω από την αποκατάσταση, την πρόληψη τραυματισμών και τη μακροχρόνια αθλητική πορεία, αν και η αντίληψη ότι «όσο περισσότερο τόσο καλύτερα» εξακολουθεί να υπάρχει σε τμήματα του χώρου.
Η επίδοση δεν είναι το παν
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν κάποιος πρέπει να σταματήσει να θέτει υψηλούς στόχους, αλλά πώς μπορεί να τους κυνηγά χωρίς να εγκλωβίζεται στην ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση μέσω μιας νίκης ή ενός προσωπικού ρεκόρ.
Ο Harvey Smith θεωρεί σημαντικό η αποφασιστικότητα να στηρίζεται στη διαδικασία, στην αυτοσυμπόνια και σε ρεαλιστικές βάσεις υποστήριξης, αντί να εξαρτάται αποκλειστικά από το τελικό αποτέλεσμα.
Παράλληλα, ολοένα περισσότεροι προπονητές, διοργανωτές και αθλητές μιλούν ανοιχτά για τη βιώσιμη απόδοση και τους κινδύνους της υπερπροπόνησης.
Ίσως, τελικά, το πιο χρήσιμο ερώτημα για έναν αθλητή δεν είναι μόνο «πόσο γρήγορα μπορώ να φτάσω στον στόχο μου;», αλλά και «πώς μπορώ να παραμείνω αποφασισμένος χωρίς το αποτέλεσμα να καθορίζει την αξία που δίνω στον εαυτό μου;».
