Όταν κάποιος νιώθει πόνο στη μέση, στον αυχένα ή στους ώμους, συχνά κατηγορεί το γυμναστήριο. «Μάλλον με πείραξε η προπόνηση», «έκανα πολλά βάρη», «δεν έπρεπε να σηκώσω τόσο». Είναι μια λογική σκέψη. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: πολλές φορές ο πραγματικός ένοχος βρίσκεται αλλού.
Σκέψου μια τυπική ημέρα. Ξυπνάς, μπαίνεις στο αυτοκίνητο, κάθεσαι στο γραφείο για ώρες, επιστρέφεις σπίτι και συνεχίζεις στον καναπέ ή μπροστά σε μια οθόνη. Το σώμα μπορεί να περάσει 10 ή και 12 ώρες σχεδόν ακίνητο. Και όμως, όταν εμφανιστεί πόνος, κατηγορούμε τα 45 λεπτά προπόνησης αντί για τις υπόλοιπες 23 ώρες της ημέρας.
Το ανθρώπινο σώμα σχεδιάστηκε για να κινείται. Οι μύες, οι αρθρώσεις, οι τένοντες και οι σύνδεσμοι προσαρμόζονται στα ερεθίσματα που δέχονται. Όταν κινούμαστε λίγο, το σώμα σταδιακά χάνει μέρος αυτής της ικανότητας. Η δύναμη μειώνεται, η αντοχή πέφτει και η δυσκαμψία αυξάνεται. Δεν σημαίνει ότι «χαλάνε» οι ιστοί, αλλά ότι γίνονται λιγότερο προετοιμασμένοι να διαχειριστούν τις απαιτήσεις της καθημερινότητας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι νιώθουν δυσφορία όταν σηκώνουν μια βαλίτσα, μεταφέρουν ψώνια ή σκύβουν να δέσουν τα κορδόνια τους. Δεν φταίει απαραίτητα η συγκεκριμένη κίνηση. Συχνά φταίει το γεγονός ότι το σώμα έχει ξεχάσει να κινείται συστηματικά.
Εδώ βρίσκεται και μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από την άσκηση. Το γυμναστήριο δεν είναι αυτό που καταπονεί το σώμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αυτό που το προετοιμάζει να αντέχει καλύτερα τα φορτία της ζωής. Η προπόνηση δύναμης, όταν γίνεται σωστά και προοδευτικά, βοηθά τους μύες, τα οστά και τις αρθρώσεις να γίνουν πιο ανθεκτικά. Με απλά λόγια, σε κάνει πιο ικανό να ανταπεξέρχεσαι στις απαιτήσεις της καθημερινότητας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει όλοι να γίνουμε αθλητές ή να περνάμε ώρες στο γυμναστήριο. Ακόμη και λίγη συστηματική κίνηση μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά. Ένα περπάτημα, μερικές ασκήσεις ενδυνάμωσης ή λίγα λεπτά δραστηριότητας μέσα στην ημέρα είναι συχνά πιο σημαντικά από όσο φανταζόμαστε.
Το σώμα δεν παραπονιέται επειδή κινείται. Συνήθως παραπονιέται επειδή κινείται λιγότερο απ’ όσο χρειάζεται. Και όσο παράξενο κι αν ακούγεται, πολλές φορές η λύση στον πόνο δεν είναι να σταματήσεις να κινείσαι, αλλά να αρχίσεις να κινείσαι περισσότερο.
