Άτομα με πονεμένες αρθρώσεις που ασκούνται δύο ώρες την εβδομάδα έχουν λιγότερο πόνο, επισκέπτονται λιγότερο τον γιατρό τους και παίρνουν λιγότερες άδειες ασθενείας, σύμφωνα με μελέτη.
Τα ευρήματα προέρχονται από ανάλυση για το πώς 40.000 άτομα στο Ηνωμένο Βασίλειο με πόνο στο ισχίο, στην πλάτη ή στα γόνατα αντέδρασαν όταν συμμετείχαν σε δύο μαθήματα άσκησης διάρκειας μίας ώρας για 12 εβδομάδες.
Ο αντίκτυπος στη ζωή τους ήταν τόσο μεγάλος που οδήγησε σε εκκλήσεις προς το NHS να κάνει τη φυσική δραστηριότητα τυπικό μέρος της θεραπείας για τα εκατομμύρια που αντιμετωπίζουν μυοσκελετικές παθήσεις (MSK).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι ερευνητές λένε ότι αν οι 3,7 εκατομμύρια Βρετανοί με πονεμένες αρθρώσεις, αλλά χωρίς σχέδιο φροντίδας, ασκούνταν δύο ώρες την εβδομάδα, τότε θα ωφελούνταν οι ίδιοι, οι οικογένειές τους, το NHS και η οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά περίπου 34 δισεκατομμύρια λίρες.
Η Nuffield Health, η Frontier Economics και το Πανεπιστήμιο Manchester Metropolitan (MMU) ανέλυσαν το δομημένο πρόγραμμα άσκησης που η ιδιωτική αλυσίδα γυμναστηρίων προσέφερε δωρεάν σε περισσότερους από 40.000 πάσχοντες από πόνο στις αρθρώσεις που χρησιμοποιούσαν τα 110 γυμναστήριά της στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι συμμετέχοντες παρακολουθούσαν δύο μαθήματα διάρκειας μίας ώρας την εβδομάδα σε γυμναστήριο της Nuffield, υπό την καθοδήγηση ειδικού αποκατάστασης, και έκαναν ασκήσεις για την ενίσχυση της κινητικότητας, της σταθερότητας, της δύναμης και της καρδιοαναπνευστικής υγείας.
Οι συμμετέχοντες παρουσίασαν τα εξής οφέλη:
- Είχαν κατά μέσο όρο 35% λιγότερο πόνο.
- Επισκέφτηκαν τον γιατρό τους 29% λιγότερο.
- Χρειάστηκαν σχεδόν τη μισή άδεια ασθενείας.
- Χρειάστηκαν τη φροντίδα της οικογένειάς τους 21% λιγότερο.
«Η εξατομικευμένη, δομημένη άσκηση είναι μία από τις πιο αποτελεσματικές θεραπείες για άτομα με χρόνιες παθήσεις. Αν η κίνηση ήταν φάρμακο, θα ήταν το πιο ισχυρό φάρμακο στον πλανήτη, ωστόσο παραμένει υποσυνταγογραφούμενη. Η ενσωμάτωσή της ως θεραπεία στην κύρια υγειονομική περίθαλψη θα μεταμόρφωνε ζωές σε κλίμακα που κανένα φάρμακο δεν θα μπορούσε», δήλωσε η Δρ. Νταβίνα Ντενίσζικ, διευθύντρια φιλανθρωπικών και ιατρικών υπηρεσιών της Nuffield Health.
Η ανάλυση διαπίστωσε ότι αν 184.000 από τους 334.000 ασθενείς με MSK στο Μάντσεστερ αξιοποιούσαν την προσφορά δωρεάν άσκησης της Nuffield, αυτό θα παρείχε 1,7 δισεκατομμύρια λίρες σε «κοινωνική αξία».
Αν επεκτεινόταν σε ολόκληρη τη χώρα, το ποσό αυτό θα ανέβαινε σε 34 δισεκατομμύρια λίρες, σύμφωνα με τους ερευνητές. Αυτό θα αποτελούνταν από 18 δισεκατομμύρια λίρες από βελτίωση της υγείας, 13 δισεκατομμύρια λίρες οφέλη για συγγενείς και φροντιστές, 3 δισεκατομμύρια λίρες ώθηση στην οικονομία και 230 εκατομμύρια λίρες σε άμεσες οικονομίες για το NHS.
Για παράδειγμα, η υγεία των συμμετεχόντων βελτιώθηκε κατά 13% σε όρους ποιότητας ζωής, που υπολογίστηκε ότι ισοδυναμεί με 6.680 λίρες οικονομικά. Ομοίως, η μείωση στις άδειες ασθενείας εκτιμήθηκε ότι αξίζει 501 λίρες, ενώ η αύξηση κατά 10% στην ικανοποίηση της οικογένειάς τους αποτιμήθηκε σε 4.765 λίρες.
Ο Νικ Γούλι, διευθυντής στην Frontier Economics, είπε ότι στην αρχή του προγράμματος για τον πόνο στις αρθρώσεις της Nuffield, ένας στους τέσσερις από τους συμμετέχοντες δεν μπορούσε να εργαστεί και στο τέλος των 12 εβδομάδων, σχεδόν ένας στους δέκα ήταν αρκετά υγιής για να επιστρέψει στην εργασία.
Ο καθηγητής Τιμ Κέιμπλ, διευθυντής του Ινστιτούτου Αθλητισμού του MMU, δήλωσε ότι η έρευνα έδειξε «τον μεταμορφωτικό ρόλο της κίνησης» στην ανακούφιση του πόνου μεταξύ των 25 εκατομμυρίων Βρετανών με μία ή περισσότερες χρόνιες παθήσεις και αποτελεί «πρότυπο» για ένα εθνικό πρόγραμμα άσκησης που παρέχεται από το NHS.
Ωστόσο, η διευθύνουσα σύμβουλος της φιλανθρωπικής οργάνωσης Versus Arthritis, Ντεμπόρα Αλσίνα, δήλωσε ότι ενώ η άσκηση βελτιώνει την ποιότητα ζωής για τα άτομα με συγκεκριμένες παθήσεις, δεν είναι η «πανάκεια» που υποδηλώνει η ανάλυση· πολλοί μπορεί να δυσκολεύονται να εντάξουν την άσκηση στη ζωή τους και συχνά αντιμετωπίζουν «προκλήσεις στην πρόσβαση σε αποτελεσματική θεραπεία και υποστήριξη από το NHS, μεγάλες καθυστερήσεις για τη διάγνωση και έλλειψη θεραπευτικών επιλογών».
Πηγή: Guardian
