Η ομάδα χρησιμοποίησε δείγμα από τον σχηματισμό Browne που είναι μια καλά χαρακτηρισμένη και χρονολογημένη στρωματογραφική μονάδα από την κεντρική Αυστραλία, που χρονολογείται από τη νεοπρωτοζωική εποχή (είναι η μονάδα γεωλογικού χρόνου από 1 δισεκατομμύριο έως 538,8 εκατομμύρια χρόνια πριν) και που περιλαμβάνει εκτεταμένο αλίτη, ενδεικτικό αρχαίου θαλάσσιου περιβάλλοντος.
Ο αλίτης είναι χλωριούχο νάτριο, γνωστό και ως ορυκτό αλάτι και η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι αυτό το φυσικό ορυκτό θα μπορούσε να είναι ένας μέχρι τώρα αναξιοποίητος πόρος για τη μελέτη των αρχαίων υδάτινων αλμυρών περιβαλλόντων.
Οι οργανισμοί που βρέθηκαν στον αλίτη δεν μοιάζουν με προηγούμενα αρχαία μικροαπολιθώματα που έχουν βρεθεί συμπιεσμένα σε βραχώδεις σχηματισμούς, όπως ο σχιστόλιθος, ο οποίος χρονολογείται δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Το αλάτι δεν μπορεί να διατηρήσει οργανικά υλικά με τον ίδιο τρόπο. Αντίθετα, όταν οι κρύσταλλοι σχηματίζονται σε περιβάλλον θαλασσινού νερού, μικρές ποσότητες υγρού μπορούν να παγιδευτούν μέσα τους (υγρά εγκλείσματα). Αυτό τους καθιστά επιστημονικά πολύτιμους, καθώς μπορούν να περιέχουν πληροφορίες για τη θερμοκρασία, τη χημική σύσταση του νερού ακόμα και για τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας τη στιγμή που σχηματίστηκε το ορυκτό.
Οι ερευνητές διενήργησαν έρευνα στον αμετάβλητο νεοπρωτοζωϊκό αλίτη χρησιμοποιώντας μόνο μη επεμβατικές οπτικές μεθόδους. Αυτό άφησε τον αλίτη ανέπαφο, πράγμα σημαίνει ότι οτιδήποτε υπήρχε μέσα στους κρυστάλλους έπρεπε να είχε παγιδευτεί τη στιγμή που σχηματίστηκαν.
Στο εσωτερικό των κρυστάλλων οι ερευνητές βρήκαν οργανικά στερεά και υγρά στοιχεία που συμφωνούσαν με προκαρυωτικά και ευκαρυωτικά κύτταρα, με βάση το μέγεθος, το σχήμα και τον υπεριώδη φθορισμό τους. Το εύρος του φθορισμού ήταν επίσης ενδιαφέρον. Μερικά από τα δείγματα έδειξαν χρώματα συνεπή με την οργανική αποσύνθεση, ενώ άλλα έδειξαν τον ίδιο φθορισμό με τους σύγχρονους οργανισμούς, υποδηλώνοντας, σύμφωνα με τους ερευνητές, αναλλοίωτο οργανικό υλικό.
Σύμφωνα με τους ερευνητές είναι ακόμη πιθανό ορισμένοι από τους οργανισμούς να είναι ακόμα ζωντανοί. Τα υγρά εγκλείσματα θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως μικροβιότοποι όπου ευδοκιμούν μικροσκοπικές αποικίες. Ζωντανά προκαρυωτικά κύτταρα έχουν εξαχθεί στο παρελθόν από αλίτη που χρονολογείται πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια, γιατί όχι και πριν από 830 εκατομμύρια;
Η εξαιρετική αυτή μελέτη ανοίγει δρόμο στην αναζήτηση αρχαίας ζωής, όχι μόνο στη Γη, αλλά και σε εξωγήινα περιβάλλοντα, όπως ο Άρης, όπου μεγάλα κοιτάσματα αλατιού έχουν αναγνωριστεί ως στοιχεία μεγάλης κλίμακας αρχαίων δεξαμενών νερού.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Geology.
