«Η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού δεν είναι απλώς μια ημέρα γιορτής, με όμορφα λόγια και ευχές. Είναι μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε τι κάνουμε πραγματικά, ως Πολιτεία και ως κοινωνία, για να προστατεύσουμε τα παιδιά και να διασφαλίσουμε τα δικαιώματά τους», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Τομέας Κοινωνικής Πολιτικής / Παιδί και Οικογένεια της ΕΛΑΣ, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού.
«Γιατί κάθε παιδί αξίζει να μεγαλώνει με ασφάλεια, αγάπη, φροντίδα και σεβασμό. Να έχει την ευκαιρία να ονειρεύεται, να παίζει, να μαθαίνει και να εξελίσσεται χωρίς φόβο.
Για πολλά χρόνια, αντιμετωπίζαμε τα παιδιά σαν να μην έχουν δική τους άποψη, σαν να αποφασίζουν πάντα οι μεγάλοι για εκείνα. Όμως κάθε παιδί είναι μια ανεξάρτητη και αυτόνομη προσωπικότητα, με δική του βούληση και φωνή. Έχει δικαίωμα να εκφράζεται, να ακούγεται και να συμμετέχει στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή του.
Τα παιδιά δεν είναι μόνο το μέλλον μας. Είναι το παρόν μας. Και οφείλουμε να τα σεβόμαστε και να τα προστατεύουμε σήμερα, όχι αύριο.
Δυστυχώς, για πολλά παιδιά η καθημερινότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτή που θα έπρεπε. Η φτώχεια, η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση, η παραμέληση, ο κοινωνικός αποκλεισμός αλλά και οι κίνδυνοι του ψηφιακού κόσμου εξακολουθούν να απειλούν την παιδική ηλικία.
Δεν αρκεί να μιλάμε για τα δικαιώματα των παιδιών. Χρειάζεται να τα κάνουμε πράξη, με ουσιαστικές πολιτικές, δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν και ανθρώπους που βρίσκονται πραγματικά δίπλα σε κάθε παιδί που έχει ανάγκη», συνεχίζει η ανακοίνωση και προσθέτει:
«Γι’ αυτό διεκδικούμε:
- Την κατάργηση του Νόμου Τσιάρα (Ν. 4800/2021) για τη συνεπιμέλεια. Κανένα παιδί δεν πρέπει να γίνεται «μπαλάκι» ανάμεσα σε γονείς που βρίσκονται σε σύγκρουση. Δεν μπορεί να υποχρεώνεται να ζει σε ένα περιβάλλον φόβου ή κακοποίησης στο όνομα μιας τυφλής εφαρμογής της συνεπιμέλειας. Ούτε να αποχωρίζεται από τον άνθρωπο που έχει αναλάβει την κύρια φροντίδα του, χωρίς να λαμβάνονται ουσιαστικά υπόψη οι ανάγκες και τα συναισθήματά του. Πάνω από όλα πρέπει να βρίσκεται η ασφάλεια, η ψυχική ισορροπία και το συμφέρον του παιδιού.
- Την ουσιαστική λειτουργία των «Σπιτιών του Παιδιού» σε όλη τη χώρα. Ένα παιδί που έχει βιώσει κακοποίηση χρειάζεται προστασία, φροντίδα και ανθρώπους που γνωρίζουν πώς να το ακούσουν. Δεν πρέπει να αναγκάζεται να αφηγείται ξανά και ξανά όσα το πλήγωσαν. Χρειάζονται εξειδικευμένοι παιδοψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και παιδοψυχίατροι, ώστε η διαδικασία απονομής της Δικαιοσύνης να μην αποτελεί μια ακόμη τραυματική εμπειρία.
- Την προστασία κάθε παιδιού από την κακοποίηση και την παραμέληση. Με έγκαιρη παρέμβαση, ουσιαστική στήριξη της αναδοχής και της τεκνοθεσίας και σταδιακή αποϊδρυματοποίηση. Κάθε παιδί αξίζει να μεγαλώνει μέσα σε ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον, με σταθερότητα, φροντίδα και ανθρώπους που το αγαπούν.
- Τη στήριξη των οικογενειών που δυσκολεύονται. Καμία οικογένεια δεν πρέπει να μένει μόνη μπροστά στη φτώχεια, στην ανεργία ή στις δυσκολίες της καθημερινότητας. Χρειάζονται προσβάσιμες δημόσιες υπηρεσίες, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη, συμβουλευτική και ουσιαστική βοήθεια στους γονείς, ώστε να μπορούν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς βία, με σεβασμό και ασφάλεια.
- Ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά, χωρίς εξαιρέσεις. Για τα παιδιά με αναπηρία, τα προσφυγόπουλα, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας ή βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό. Κανένα παιδί δεν πρέπει να στερείται την εκπαίδευση, την υγεία, το παιχνίδι και τη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή εξαιτίας των συνθηκών στις οποίες γεννήθηκε ή μεγαλώνει.
- Να ακούμε πραγματικά τη φωνή των παιδιών. Να τους δίνουμε χώρο να μιλούν για όσα τα απασχολούν και να συμμετέχουν στις αποφάσεις που τα αφορούν. Και όταν εμφανίζονται φαινόμενα βίας μεταξύ ανηλίκων, να μην απαντάμε μόνο με τιμωρίες και αποκλεισμούς, αλλά να αναζητούμε τις αιτίες, να στηρίζουμε τα παιδιά και να επενδύουμε στην πρόληψη, στην εκπαίδευση και στην ψυχοκοινωνική φροντίδα».
Καταλήγοντας η ΕΛΑΣ υπογραμμίζει: «Η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να εξαντλείται σε ανακοινώσεις και καλές προθέσεις. Χρειάζεται πολιτική βούληση, ευθύνη και καθημερινή προσπάθεια.
Γιατί πίσω από κάθε αριθμό, κάθε καταγγελία, κάθε περίπτωση παραμέλησης ή κακοποίησης, υπάρχει ένα παιδί. Ένα παιδί που μπορεί να φοβάται, να πονά, να νιώθει μόνο του και να περιμένει από εμάς να το προστατεύσουμε.
Και κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ότι είναι μόνο του.
Η προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού δεν είναι πράξη φιλανθρωπίας. Είναι συνταγματική και διεθνής υποχρέωση της Πολιτείας και ευθύνη όλων μας.
Γιατί ο τρόπος που μια κοινωνία αντιμετωπίζει τα παιδιά της δείχνει και τι κοινωνία πραγματικά είναι».

































