Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπαςβρέθηκε σήμερα στην κηδεία του σπουδαίου μουσικού, Λάκη Χαλκιά και εκφώνησε επικήδειο αποχαιρετισμό εκ μέρους του ΚΚΕ.
Μετά την τελετή έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Αποχαιρετάμε σήμερα ένα μεγάλο, ένα σπουδαίο καλλιτέχνη που έδωσε όλη του τη ζωή στη δημοτική, την παραδοσιακή, τη λαϊκή μουσική, δεμένη με τους αγώνες, τις αγωνίες και τους πόθους του λαού μας. Καλό ταξίδι στον Λάκη Χαλκιά».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αναλυτικά ο αποχαιρετισμός του Δημήτρη Κουτσούμπα:
«Συναγωνιστή μας Λάκη, σε αποχαιρετάμε σήμερα με πόνο και θλίψη. Ακούμε τα τραγούδια σου, τον παλμό της φωνής σου, θυμόμαστε τη φλόγα σου στις συναυλίες και μας είναι δύσκολο αυτό το τελευταίο αντίο.
Στο πρόσωπό σου αποχαιρετούμε έναν σπουδαίο ερμηνευτή, μουσικό και ερευνητή της ελληνικής μουσικής, αλλά και έναν αυθεντικό πνευματικό άνθρωπο. Έναν ολοκληρωμένο καλλιτέχνη. Υπηρέτησες με συνέπεια την ελληνική μουσική παράδοση, της άνοιξες δρόμους και συνέδεσες την τέχνη με τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της εποχής μας.
Από μικρός μυήθηκες στη δημοτική και λαϊκή μουσική, στην οποία βρίσκεται η βαθιά ρίζα του τόπου σου, τα Γιάννενα, και της οικογένειας σου, της ιστορικής μουσικής οικογένειας των Χαλκιάδων. Η κληρονομιά σου ήταν ένας μουσικός θησαυρός που τίμησες με ευθύνη, διαφύλαξες, ανανέωσες και παρέδωσες πλουσιότερο.
Η πορεία σου ήταν ορισμένη, ακολούθησες τον δρόμο του επαγγελματία μουσικού, ως πολυοργανίστας και ερμηνευτής και στάθηκες επάξια δίπλα σε κορυφαίες μορφές της ελληνικής μουσικής: Τον πατέρα σου, τον “τρανό” κλαρινίστα Τάσο Χαλκιά, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τη Σωτηρία Μπέλλου.
Στα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, η φωνή του Λάκη Χαλκιά ταυτίστηκε με τους μεγάλους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του λαού μας. Όντας ο ίδιος μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη γνώρισε από πρώτο χέρι τις διώξεις. Αναγκάστηκε να φύγει για τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1967. Εκεί συνέχισε το τραγούδι στον ξενιτεμένο ελληνισμό. Γνώρισε την αναγνώριση, αλλά δεν λησμόνησε τον τόπο του.
Σύντομα, το 1971, επέστρεψε, και η γνωριμία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο έμελλε να σημαδέψει τη δική του πορεία, αλλά και της ελληνικής μουσικής. Η ορμή της φωνής του συναντήθηκε με τη δύναμη της μουσικής του μεγάλου συνθέτη, σε μια ιστορική εποχή που η τέχνη αποτέλεσε τη συλλογική έκφραση αντίστασης και ελπίδας. Έτσι γεννήθηκαν τα αξέχαστα τραγούδια που ύμνησαν τον εργάτη, τον μετανάστη, τον βιοπαλαιστή αγρότη, στους εμβληματικούς δίσκους «Θητεία», «Μετανάστες» και «Θεσσαλικός Κύκλος».
Θυμόμαστε τη φλογερή φωνή του Λάκη Χαλκιά στα τραγούδια του Μαρκόπουλου, του Μίκη, του Λεοντή, στα ποιήματα του Ρίτσου και τόσων άλλων σπουδαίων συνθετών, ποιητών και στιχουργών, που τον εμπιστεύτηκαν και τους δικαίωσε με κάθε ερμηνεία του. Τα χρόνια εκείνα, αλλά και όλα τα μετέπειτα, τραγούδησε τη δύναμη του ελληνικού λαού. Και ήταν η φωνή του κραυγή ενάντια στην αδικία.
Αγαπημένε μας Λάκη,
Διαδήλωσες, τραγουδώντας, στις συναυλίες για την ειρήνη, την αλληλεγγύη σε λαούς που δοκιμάζονται, για τα εργατικά δικαιώματα, στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, αλλά και στις μεγάλες πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις του ΚΚΕ. Ήσουν η σταθερή, γνώριμη φωνή των Φεστιβάλ της ΚΝΕ για περισσότερα από πενήντα χρόνια. Εκεί οι νέοι και οι νέες σε γνώρισαν στα δημοτικά, τα λαϊκά και τα επαναστατικά τραγούδια που τους έμαθες να ακούν, να τραγουδούν, να χορεύουν.
Μα δεν ήσουν μόνο ένας σπουδαίος ερμηνευτής. Είναι ανεκτίμητη η προσφορά σου στην έρευνα, τη διάσωση και τη διάδοση της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Το έργο ζωής σου «2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική» αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για την ιστορία του ελληνικού μουσικού πολιτισμού από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή.
Η αγάπη σου για την μουσική παράδοση, έγινε γνώση, έγινε νέα δημιουργία. Κατάφερες να βρεις το νήμα που συνδέει τους στίχους του Ομήρου, τη Βυζαντινή μουσική, τα δημοτικά, τα ρεμπέτικα, τα λαϊκά και έντεχνα τραγούδια. Αυτό το πολύτιμο έργο είναι η κληρονομιά που αφήνεις στη νέα γενιά των καλλιτεχνών που τόσο αγάπησες και στήριξες με αφοσίωση και ευαισθησία ως δάσκαλος, ως ερευνητής, ως συνάδελφος.
Η φωνή σου κουβαλά τις μνήμες από τα πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου, από τα πανηγύρια, από τα μοιρολόγια των ξενιτεμένων, από τα αντάρτικα βουνά, από τους δρόμους της φωτιάς. Αυτές οι μνήμες ατσάλωσαν την καρδιά και τον νου σου.
Η συνειδητοποίηση ήρθε αβίαστα, η στράτευσή σου στα υψηλά ιδανικά και τις αξίες του ανθρώπου ήταν μια βαθιά συνειδητή επιλογή. Έθεσες το κύρος και την τέχνη σου στην υπηρεσία του αγώνα της εργατικής τάξης για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Γι’ αυτό, και εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, στο πρόσωπό σου, δεν αποχαιρετάμε σήμερα μόνο έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, αλλά έναν πραγματικό συναγωνιστή, έναν σύντροφό μας.
Βαδίσαμε μαζί από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές, όμορφες, αλλά και δύσκολες για τον λαό μας, το Κόμμα μας, για το διεθνές κομμουνιστικό και το εργατικό κίνημα, για τους λαούς όλου του κόσμου. Με την τέχνη σου, την αξιοπρεπή στάση ζωής σου, το ήθος και τη σεμνότητά σου, πλούτισες τη δράση του Κόμματος, του κινήματος γενικότερα. Ήταν τιμή μας που πλαισίωσες τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ, που στήριξες τον αγώνα του Κόμματος και της ΚΝΕ για να κρατηθεί ψηλά η σημαία της ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο.
Μείνε ήσυχος. Η παρακαταθήκη που αφήνεις, οι περισσότερες από έξι δεκαετίες προσωπικής δημιουργίας, η πάνω από έναν αιώνα διαδρομή της οικογένειας των Χαλκιάδων, αποτελεί εγγύηση για τη συνέχεια στους νέους μουσικούς που δίδαξες, συνεργάστηκες και ενέπνευσες στη μακρόχρονη πορεία σου.
Στην οικογένειά σου, εκφράζουμε από καρδιάς τα συλλυπητήριά μας.
Ταυτόχρονα αναλαμβάνουμε την ευθύνη να φωτίσουμε τον θησαυρό του έργου σου και να κληροδοτηθεί στις επόμενες γενιές για να αποτελέσει το σταθερό θεμέλιο της δημιουργικής εξέλιξης της ελληνικής μουσικής παράδοσης.
Ακριβέ μας Λάκη, θα μείνεις στις καρδιές μας, στις καρδιές όλου του λαϊκού κόσμου, που αγάπησες βαθιά και σε αγάπησε βαθιά.
Τραγούδησες για τον εργάτη, τον εμιγκρέ της “Φάμπρικας”, που “δουλεύει νύχτα μέρα … στη βάρδια δύο δέκα …”, για τον δάσκαλο που “δασκαλεύει με λόγια της φωτιάς…”.
Ετούτος ο λαός που ύμνησες με τη φωνή και την τέχνη σου, τώρα μπροστά σου “σωπαίνει, ακούει και όσα του λες τα δένει κομπολόγια…”.
Σου δίνουμε την υπόσχεσή μας: Ότι τα τραγούδια σου, το έργο και το παράδειγμά σου θα τα κρατήσουμε ζωντανά στη μνήμη της νέας βάρδιας των εργατών, όλων των λαϊκών ανθρώπων της χώρας μας.
Γιατί “εμείς είμαστε το αίμα, εμείς είμαστε η φωτιά, εμείς είμαστε οι εργάτες…» Εμείς θα χτίσουμε τη λευτεριά.
Καλό σου ταξίδι!»
