Κατατέθηκε τροπολογία από το υπουργείο Δικαιοσύνης στο νομοσχέδιο «Μέτρα για την προστασία από στρατηγικές αγωγές προς αποθάρρυνση της συμμετοχής του κοινού σύμφωνα με την Οδηγία (ΕΕ) 2024/1069 - Νέο πλαίσιο για τη συμμόρφωση της Διοίκησης στις δικαστικές αποφάσεις», η οποία προβλέπει την αύξηση από τα 25 στα 30 έτη την πραγματική έκτιση ποινής για πολυϊσοβίτες.
Η νομοθετική παρέμβαση αφορά στην τροποποίηση του άρθρου 105Β παρ. 6 του Ποινικού Κώδικα.
«Στο τέταρτο εδάφιο της παρ. 6 του άρθρου 105Β του Ποινικού Κώδικα (ν. 4619/2019, Α’ 95), περί απόλυσης υπό τον όρο της ανάκλησης, οι λέξεις «είκοσι πέντε (25) έτη» αντικαθίστανται από τις λέξεις «τριάντα (30) έτη» και η παρ. 6 διαμορφώνεται ως εξής:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«6. Προκειμένου για ποινές κάθειρξης δεν μπορεί να χορηγηθεί στον καταδικασθέντα απόλυση υπό όρο, αν δεν έχει παραμείνει, δίχως τον ευεργετικό υπολογισμό, στο σωφρονιστικό κατάστημα για χρονικό διάστημα ίσο με τα δύο πέμπτα (2/5) της ποινής που του επιβλήθηκε και, σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης, δεκαέξι (16) έτη. Προκειμένου για ποινές κάθειρξης που επιβλήθηκαν για τα κακουργήματα των άρθρων 22 και 23 του ν. 4139/2013, του άρθρου 30 του Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης (ν. 4251/2014, Α’ 80), των άρθρων 134, 187, 187Α, των περ. γ’ και δ’ της παρ. 1 του άρθρου 265, της παρ. 1 του άρθρου 299, των άρθρων 323Α, 324, 380, 385, καθώς και γι’ αυτά του 19ου Κεφαλαίου του Ειδικού Μέρους του παρόντος Κώδικα, απόλυση υπό όρο δεν μπορεί να χορηγηθεί στον καταδικασθέντα αν αυτός δεν έχει παραμείνει, δίχως τον ευεργετικό υπολογισμό, στο σωφρονιστικό κατάστημα για χρονικό διάστημα ίσο με τα τρία πέμπτα (3/5) της ποινής που του επιβλήθηκε και, σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης, δεκαοκτώ (18) έτη. Το παραπάνω κατά περίπτωση χρονικό διάστημα προσαυξάνεται κατά το ένα τρίτο (1/3) των λοιπών ποινών που τυχόν έχουν επιβληθεί, στην περίπτωση που αυτές συντρέχουν σωρευτικά. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο καταδικασθείς μπορεί να απολυθεί αν έχει παραμείνει στο κατάστημα είκοσι (20) έτη και αν εκτίει περισσότερες ποινές ισόβιας κάθειρξης, αν έχει παραμείνει τριάντα (30) έτη. Στις περιπτώσεις συνολικής ποινής πρόσκαιρης κάθειρξης για τα εγκλήματα του δεύτερου εδαφίου που όμως επιβλήθηκε υπερβαίνει κατά τουλάχιστον δέκα (10) έτη το ανώτατο όριο της συνολικής ποινής κάθειρξης, η υφ’ όρον απόλυση δύναται να χορηγείται, εφόσον ο κατάδικος έχει εκτίσει πραγματικά δεκαεπτά (17) έτη», αναφέρει σχετικά η τροπολογία.
Η αιτιολογική έκθεση
Όσο για το ποιο ζήτημα αντιμετωπίζει η ρύθμιση; Η αιτιολογική έκθεση αναφέρει χαρακτηριστικά: «Με την αξιολογούμενη ρύθμιση αντιμετωπίζεται η ανάγκη αναλογικότερης διαβάθμισης της ελάχιστης διάρκειας πραγματικής έκτισης ποινής για τη θεμελίωση δικαιώματος απόλυσης υπό τον όρο της ανάκλησης στις περιπτώσεις καταδικασθέντων που εκτίουν περισσότερες ποινές ισόβιας κάθειρξης. Για τον σκοπό αυτό, το απαιτούμενο χρονικό διάστημα πραγματικής παραμονής στο σωφρονιστικό κατάστημα αυξάνεται από είκοσι πέντε (25) σε τριάντα (30) έτη, ώστε η μεταχείριση των ανωτέρω περιπτώσεων να διαφοροποιείται από εκείνη των καταδικασθέντων σε πολυετή ή σε μία ισόβια κάθειρξη, σύμφωνα και με την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 του Συντάγματος)».
