Με το βραβείο των Πρεσπών τιμήθηκαν χθες, στη Λευκωσία, στο πλαίσιο της 3ης Διεθνής Διάσκεψης του ΙΝΑΤ οι Χρίστος Γεωργαλάς, Κωνστηλία Καρύδη και Orly Noy.
Ο Χρίστος Γεωργάλας είναι Ωτορινολαρυγγολόγος, Καθηγητής Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Έχει πλούσια εθελοντική δράση καθώς έχει συμμετάσχει δύο φορές σε ανθρωπιστική αποστολή στη Γάζα με τη βρετανική οργάνωση MAP - Medical Aid for Palestinians.
Η Κωνστήλια Καρύδη είναι ιατρός με ειδικότητα στην αναισθησιολογία. Εκτός από ακαδημαϊκή και κλινική παρουσία, έχει πλούσια ανθρωπιστική δράση με εθελοντική συμμετοχή σε εμπόλεμες ζώνες με πιο χαρακτηριστική την παρουσία της στη Γάζα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η Orly Noy είναι Ισραηλινή δημοσιογράφος και πολιτική ακτιβίστρια. Είναι επικεφαλής της ΜΚΟ B’Tselem, μια οργάνωση η οποία καταγράφει και αναδεικνύει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη σε Γάζα και Δυτική Όχθη.
Αναλυτικά τα όσα είπαν κατά τη βράβευσή τους:
Χρίστος Γεωργαλάς
«Αποδέχομαι με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη το Βραβείο Ειρήνης των Πρεσπών και ευχαριστώ την επιτροπή που με εξέλεξε, όχι σαν προσωπική τιμή, αλλά εκ μέρους όλων των Ελλήνων και ξένων γιατρών που βρέθηκαν στη Γάζα και κυρίως εκ μέρους των Παλαιστινίων γιατρών και υγειονομικών που μέσα στην απόλυτη βαρβαρότητα εξακολουθούν να υπηρετούν τη ζωή. Το αποδέχομαι εκ μέρους εκείνων που δεν βρίσκονται πια μαζί μας. Εκ μέρους περισσότερων από 1800 υγειονομικών που δολοφονήθηκαν ενώ υπηρετούσαν ασθενείς, τραυματίες, παιδιά, ολόκληρες οικογένειες μέσα σε νοσοκομεία βομβαρδίστηκαν, όπως το Νάσερ, όπου βρέθηκα και εγώ και βομβαρδίστηκε δύο φορές σε κλινικές που έπαψαν να είναι ασφαλείς σε συνθήκες που καμία ανθρώπινη συνείδηση δεν μπορεί να δεν επιτρέπεται να δεχτεί σαν κανονικότητα.
Και θέλω να πω μερικά από τα ονόματά τους, γιατί δεν ήταν αριθμοί, ήταν άνθρωποι. Ο Αντνάν Αλμπόρς, ο διευθυντής ορθοπαιδικής στο νοσοκομείο Αλ Σίφα που πέθανε από βασανιστήρια στις ισραηλινές φυλακές, ο Ιγιάντ Αλ Ραντίσι ο διευθυντής μαιευτικής στο νοσοκομείο Καμάλ Αντουάν, που πέθανε λίγο μετά τη σύλληψή του, ο Μαρουάν αλ Σουλτάν, ο διευθυντής του ινδονησιακού νοσοκομείου, ένας από τους τελευταίους καρδιολόγους στην Γάζα που σκοτώθηκε σε βομβαρδισμό μαζί με τη γυναίκα του, τα παιδιά και την αδελφή του. Ο Σαγίντ Τζουντέχ, ο τελευταίος ορθοπεδικός χειρουργός της βόρειας Γάζας από τα νοσοκομεία Καμάλ Αντουάν και Αλ Άουντα που δολοφονήθηκε πηγαίνοντας στη δουλειά του. Ο Αχμάντ Αλ Καχλούντ, ο διευθυντής της μονάδας εντατικής θεραπείας του Καμάλ Αντουάν, που σκοτώθηκε από drone στην πύλη του ίδιου του νοσοκομείου, ο Αχμάντ Αλ Μακάντμε, ο πλαστικός χειρούργος του Αλ Σιφ και η μητέρα του Γιούσρα, επίσης γενική γιατρός, που βρέθηκαν εκτελεσμένοι λίγα μόλις μέτρα έξω από το νοσοκομείο της και κυρίως το αποδέχομαι από τη μεριά του Χουσάμα Αμπού Σάφια του διευθυντή παιδιατρικής στο Καμάλ Αντουάν, που όπως όλοι γνωρίζουμε δεν άφησε τους ασθενείς του και έχει απαχθεί και κρατείται από τον στρατό κατοχής εδώ και πάνω από 500 μέρες, χωρίς δίκη και χωρίς καν κάποια κατηγορία. Το αποδέχομαι ακόμα, εκ μέρους όλων όσων αγωνίζονται με κάθε μέσο που υπαγορεύει η συνείδησή τους για ελευθερία, για δικαιοσύνη και για αξιοπρέπεια στην Παλαιστίνη. Γιατί χωρίς αξιοπρέπεια δεν θα υπάρξει ειρήνη, δεν θα υπάρξει ασφάλεια. Χωρίς ελευθερία και χωρίς δικαιοσύνη δεν μπορεί και δεν θα υπάρξει ποτέ συμφιλίωση.
Η ιατρική είναι μια πατρίδα που μοιραζόμαστε, είναι ένας κοινός ηθικός τόπος. Είναι κάτι πέρα από σύνορα, σημαίες, εθνικότητες και θρησκείες. Όταν ένας γιατρός σκύβει πάνω από ένα τραυματία. Δεν τον ρωτά ποτέ σε ποια πλευρά ανήκει και όταν μια νοσηλεύτρια είναι πάνω από ένα παιδί που αιμορραγεί. Δε θα τον ρωτήσει την ταυτότητα του. Γι'αυτό και η στοχοποίηση νοσοκομείων, ασθενοφόρων, γιατρών και νοσηλευτών δεν είναι απλώς μια παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Είναι μια επίθεση στην ίδια την ανθρωπότητα. Αν αποδεχτούμε ότι η ιατρική μπορεί να γίνει στόχος πολέμου, τότε αποδεχόμαστε ότι δεν υπάρχει πια κανένα όριο βαρβαρότητας,κανένα και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Και αν οι κυβερνήσεις δεν το σταματούν, αν οι διεθνείς θεσμοί δεν το σταματούν, τότε πρέπει να το σταματήσουμε εμείς. Εμείς σαν επαγγελματίες της υγείας, σαν πανεπιστήμια, σαν επιστημονικές εταιρείες, σαν άνθρωποι, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Η συνεργασία με ένα κράτος που βομβαρδίζει νοσοκομεία, που αποκλείει φάρμακα και εξοντώνει υγειονομικούς δεν είναι μια ουδέτερη πράξη, όπως είπε νωρίτερα και η εξαιρετική Orly Noy είναι κάτι που μας καθιστά συνένοχους.
Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα, είναι επιλογή. Αυτή η βράβευση, αν είναι να έχει ένα πραγματικό νόημα, δεν μπορεί να είναι μόνο μια συμβολική αναγνώριση. Πρέπει κυρίως να είναι μια ηθική δέσμευση. Δέσμευση να απαιτήσουμε λογοδοσία, να αρνηθούμε τη συνενοχή, να σταθούμε έμπρακτα δίπλα σε αυτούς που επιμένουν να σώζουν ζωές μέσα στα ερείπια. Οι Γιατροί της Γάζας και όλοι υγειονομικοί της Παλαιστίνης δεν ζητούν τον οίκτο μας,ζητούν δικαιοσύνη, ζητούν προστασία, ζητούν να αναγνωριστεί η ανθρώπινη αξία των ζωών που χάνονται κάθε μέρα και ζητούν από εμάς όχι λόγια αλληλεγγύης, αλλά πράξεις.
Πράξεις που έχουν ηθικό, οικονομικό και πολιτικό κόστος, την διακοπή κάθε θεσμικής συνεργασίας και την πλήρη ηθική, πολιτική, πολιτιστική, στρατιωτική απομόνωση της Γενοκτονίας της μηχανής του Ισραήλ, όπως ακριβώς μας το ζητούν και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί αντικαθεστωτικοί. Αυτοί που στέκονται με δύναμη, περήφανα και με εξαιρετική γενναιότητα απέναντι στο καθεστώς. Όπως ακριβώς η γενναία Orly Noy που μίλησε πριν από μένα η B' Tselem και οι άνθρωποί της, είναι προσωπικοί μου ήρωες εδώ και δεκαετίες.Από τους πιο δυνατούς φακούς που στρέφουν το φως στο απαρτχάιντ και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Αποδέχομαι λοιπόν αυτό το βραβείο στο όνομα των Γιατρών της Γάζας, στο όνομα όσων έπεσαν υπηρετώντας τη ζωή. Στο όνομα όσων επιμένουν και τώρα να θεραπεύουν μέσα στην καταστροφή. Στο όνομα ενός λαού που διεκδικεί με κάθε τρόπο ελευθερία και αξιοπρέπεια. Και στο όνομα μιας ιατρικής που αν θέλει να μείνει πιστή στον εαυτό της, οφείλει να σταθεί απέναντι στην αδικία. Ξεκάθαρα όχι με ίσες αποστάσεις, αλλά καθαρά στην πλευρά των αδικημένων».
{youtube.com/watch?si=rk8qq-yG6rZse147&v=yYsiAUlNRKA&feature=youtu.be}
Κωνστήλια Καρύδη
«Κατ αρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το Βραβείο Ειρήνης των Πρεσπών. Είναι μεγάλη τιμή αυτή η αναγνώριση και είναι μεγάλη ευκαιρία επίσης να μοιραστώ τη μαρτυρία μου από τις αποστολές στη Λωρίδα της Γάζας. Ονομάζομαι Κωνστήλια Καρύδη, είμαι αναισθησιολόγος.
Όπως ακούσατε, έχω επισκεφθεί τη Λωρίδα της Γάζας δύο φορές. Η πρώτη φορά ήταν τον Φεβρουάριο Μάρτιο του 2024 και πιο πρόσφατα τις τελευταίες εβδομάδες, έχοντας επιστρέψει μόλις χθες. Έχω επίσης επισκεφθεί τη Δυτική Όχθη δύο φορές το 2025.
Πριν μοιραστώ την εμπειρία μου για την Λωρίδα της Γάζας, θέλω να εκμεταλλευτώ αυτή την ευκαιρία για να ευχαριστήσω την Orly Noy και τη B'Tselem, καθώς και άλλους ακτιβιστές για την εκπληκτική δουλειά που κάνετε για να εκθέσετε αυτά που συμβαίνουν στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα. Δυστυχώς δεν έχω χρόνο για να μιλήσω για την εμπειρία μου στη Δυτική Όχθη, αλλά θέλω να πω ότι είναι ένα καθεστώς απαρτχάιντ και ότι πρέπει να μιλάμε για την Δυτική Όχθη, γιατί αυτά που διαπράττουν οι παράνομοι έποικοι σε βάρος των Παλαιστινίων, με την υποστήριξη του ισραηλινού στρατού και την πλήρη ασυλία που τους παρέχει το ισραηλινό κράτος οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, θα διώκονταν σαν εγκληματικές πράξεις, οι οποίες και είναι προφανώς.
Τον Φεβρουάριο Μάρτιο του 24, όταν η πρώτη μου αποστολή στη Λωρίδα της Γάζας, 5 μήνες μετά την έναρξη της γενοκτονίας, οι συνθήκες ήταν αδιανόητες. Το Ευρωπαϊκό Νοσοκομείο της Γάζας, όπου βρισκόμουν τότε, είχε πάνω από χίλιους ασθενείς με μια δυναμικότητα 220 κρεβατιών. Λειτουργούσε επίσης σαν καταφύγιο για πάνω από 20.000 εσωτερικά εκτοπισμένους ανθρώπους, καθώς τα νοσοκομεία θεωρούνταν ασφαλείς χώροι. Ασθενείς μοιράζονταν κρεβάτια, Άνθρωποι κοιμόντουσαν στους διαδρόμους του νοσοκομείου. Οι πιο τυχεροί είχαν ένα στρώμα, οι άλλοι απλά στο πάτωμα. Τα πλατύσκαλα φιλοξενούσαν οικογένειες, παραπάνω από μία, συνήθως δύο, η μία κάθισε σε μια γωνία. Ο εξωτερικός χώρος του νοσοκομείου ήταν επίσης γεμάτος με οικογένειες που ζούσαν σε αυτοσχέδιες σκηνές. Υπήρχε μια λίστα ασθενών με χρόνιες παθήσεις και καρκίνο που περίμεναν ισραηλινή έγκριση για ιατρική εκκένωση, καθώς για όσους δεν γνωρίζουν κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μπει και να βγει, να εισέλθει και να εξέλθει από τη Λωρίδα της Γάζας χωρίς ισραηλινή άδεια. Οι Παλαιστίνιοι την αποκαλούσαν η λίστα του θανάτου. Ενώ οι χειρουργοί πραγματοποιούσαν επιτυχώς πολύπλοκες επεμβάσεις, πολλοί ασθενείς πέθαιναν αργότερα από σήψη και από την έλλειψη κατάλληλης μετεγχειρητικής φροντίδας. Αυτοί οι θάνατοι δεν συμπεριλαμβάνονται στους πάνω από 70.000 Παλαιστίνιους που έχουν σκοτωθεί από το Ισραήλ, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία.
Οι 75.000 θάνατοι αντικατοπτρίζουν μόνο τους νεκρούς που μεταφέρονται σε νοσοκομεία ως άμεσο αποτέλεσμα ισραηλινών επιθέσεων. Δεν περιλαμβάνουν όσους πεθαίνουν αργότερα από επιπλοκές των τραυμάτων τους, όσους πεθαίνουν από θεραπεύσιμες χρόνιες παθήσεις. καθώς το σύστημα υγείας έχει καταρρεύσει ή εκείνους των οποίων οι σοροί δεν βρίσκονται ποτέ ή δεν μεταφέρονται στο νεκροτομείο. Υπήρχε σοβαρή έλλειψη ιατρικών υλικών από χειρουργικά εργαλεία ως βασικά φάρμακα και αναλώσιμα.
Πέντε μήνες μετά την έναρξη της γενοκτονίας, οι ασθενείς ήταν ήδη υποσιτισμένοι, πολύ πριν εμφανιστούν οι πρώτες επίσημες αναφορές που ξαφνικά σόκαραν και αφύπνισαν τη Δύση, πριν αθόρυβα κοιτάξει αλλού ξανά. Όλη αυτή η οδύνη εκτυλισσόταν, ενώ τρόφιμα βρίσκονταν μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά, στη Ράφα, περιμένοντας ισραηλινή έγκριση για να εισέλθουν. Αυτό που με θλίβει περισσότερο προσωπικά είναι ότι τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την ανοχή των πολιτισμένων κρατών μας. Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν επαρκώς αυτά που είδα στην πιο πρόσφατη αποστολή μου. Ήταν σαν να βρίσκομαι σε κάποια δυστοπική φουτουριστική ταινία, με τη διαφορά ότι είναι πραγματικότητα και συμβαίνει τώρα. Για να δώσω ένα πλαίσιο. Η Λωρίδα της Γάζας ήταν 41 χιλιόμετρα σε μήκος και έξι έως δώδεκα χιλιόμετρα σε πλάτος. Τώρα, μετά την υποτιθέμενη εκεχειρία, το 60 % αυτής της γης είναι απαγορευμένο για τους περίπου δύο εκατομμύρια Παλαιστινίους. Η Ράφα έχει ισοπεδωθεί εντελώς. Δεν έχει μείνει ούτε ένα κτίριο όρθιο. Ό,τι δεν βομβαρδίστηκε κατεδαφίστηκε αργότερα από τον ισραηλινό στρατό. Μετά την αόρατη κίτρινη γραμμή, την οποία δεν επιτρέπεται να περάσουν οι Παλαιστίνοι, ξεκινάει ένας ατελείωτος καταυλισμός. Το Χαν Γιούνις είναι σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένο, με κόσμο να μένει σε ότι έχει απομείνει από κτίρια, ακόμη και μέσα στα μερικώς κατεστραμμένα κτίρια. Και φυσικά σε σκηνές. Σκηνές παντού. Πιο βόρεια, ξανά ολική καταστροφή στην περιοχή που είχαν αποκόψει τον Βορρά από την υπόλοιπη Λωρίδα της Γάζας. Ισοπέδωσαν τα πάντα.
Καθώς πλησιάζεις στην πόλη της Γάζας, μπορείς να δεις την καταστροφή από μακριά. Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης έχει βομβαρδιστεί σφοδρά με κατεστραμμένα κτίρια και συντρίμμια παντού. Αλλά κτίρια. Μερικώς κατεστραμμένα, με ανθρώπους να ζουν μέσα σε αυτά. Και φυσικά σκηνές ξανά σκηνές διασκορπισμένες παντού μέσα σε αυτή την καταστροφή και τα συντρίμμια.
Στην πόλη της Γάζας η παρουσία των drones είναι συνεχής, με ελικόπτερα να έρχονται και να φεύγουν. Την πρώτη μέρα στο νοσοκομείο συναντήσαμε τον διευθυντή του νοσοκομείου που μας είπε ότι έχουμε τρεις ρόλους. Ο πρώτος είναι η συναισθηματική υποστήριξη στο προσωπικό, ο δεύτερος να δουλέψουμε και ο τρίτος να μεταφέρουμε το μήνυμα εκεί έξω. Είπε out there. Εκεί έξω, γιατί αυτή είναι στην πραγματικότητα φυλακισμένοι στη Λωρίδα της Γάζας. Είναι καταδικασμένοι απλά επειδή γεννήθηκαν εκεί.
Οι αεροπορικές επιδρομές είναι καθημερινές. Παρά την υποτιθέμενη εκεχειρία, τα νοσοκομεία είναι κατακλυσμένα με επείγοντα περιστατικά που περιμένουν χειρουργείο, ενώ συνεχίζεται η εισροή έκτακτων περιστατικών, κυρίως τραυματισμοί από εκρήξεις και θραύσματα. Υπάρχει έλλειψη σε όλα, χειρουργικό εξοπλισμό, βασικά φάρμακα και αναλώσιμα, παυσίπονα και εξοπλισμό παρακολούθησης για αναισθησία, δεν επιτρέπεται να μπουν από το Ισραήλ, όπως και την προηγούμενη φορά, επαναχρησιμοποιούνται με πολλά υλικά μιας χρήσης και λειτουργούσαμε κάτω από πρότυπα ασφαλείας. Η εναλλακτική ήταν μόνιμη αναπηρία ή θάνατος. Θέλω να τονίσω εδώ, για όσους μπορεί να το αγνοούν, ότι το σύστημα υγείας στη Λωρίδα της Γάζας πριν από την γενοκτονία είχε φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Δεν ήταν έτσι.
Γνώρισα γιατρούς που έχασαν 30 έως 40 κιλά κατά τον ολικό αποκλεισμό που επέβαλε το Ισραήλ τον Μάρτιο του 25, ο οποίος διήρκεσε πάνω από δύο μήνες, οι οποίοι είχαν εξασθενήσει τόσο πολύ από την πείνα που μόλις και μετά βίας μπορούσαν να περπατήσουν για να πάνε στη δουλειά. Κι όμως πήγαιναν, οι οποίοι περιέγραφαν ότι ένιωθαν σαν να έφερναν χρυσό στο σπίτι όταν κατάφερναν να φέρουν ένα κιλό φακές και οι οποίοι γνώριζαν ότι διακινδύνευαν τη ζωή τους πηγαίνοντας να πάρουν αλεύρι από το Gaza Humanitarian Foundation, αλλά δεν άντεχαν να βλέπουν τα παιδιά τους να λιμοκτονούν.
Ένας συνάδελφος μου είπε ότι έδινε στα παιδιά του λίγο αλεύρι τη νύχτα για να μπορέσουν κοιμηθούν και να μην κλαίνε από τις κράμπες στο στομάχι. Ένας άλλος συνάδελφος μου είπε ότι οι ενήλικες έκλαιγαν από τον πόνο της πείνας, φανταστείτε τα παιδιά. Μου είπε ότι δεν το εύχεται αυτό ούτε στον χειρότερο εχθρό του.
Παρόλα αυτά, οι επαγγελματίες υγείας παραμένουν εκεί δουλεύοντας υπό αδιανόητες συνθήκες, με ελάχιστες οικονομικές αποδοχές, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς έχουν χάσει το σπίτι τους και μέλη της οικογένειάς τους. Ζουν σε σκηνές και παλεύουν καθημερινά για βασικές ανάγκες, όπως το νερό. Είναι εξαντλημένοι αλλά πάντα χαμογελαστοί. Ακόμη και αν, όπως ένας συνάδελφός μου είπε μέσα τους, πονούν. Θέλω να αφιερώσω αυτό το βραβείο σε όλους τους υγειονομικούς της Γάζας καταρχάς και έπειτα σε όλους τους Παλαιστίνιους. Ευχαριστώ πολύ».
{https://www.youtube.com/watch?v=ywBsiw_4wzk}
Orly Noy
«Αξιότιμα μέλη του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα και του Ινστιτούτου Προμηθέας, αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι,
Είμαι βαθιά συγκινημένη και ευγνώμων για αυτή τη διάκριση. Ομολογώ ότι υπάρχει κάτι παράδοξο στο να λαμβάνει κανείς ένα βραβείο για την προώθηση της ειρήνης σε μια εποχή όπου η ίδια η πραγματικότητα μοιάζει τόσο βαθιά διαλυμένη και η ειρήνη δεν έμοιαζε ποτέ πιο μακρινή.
Γεννήθηκα στο Ιράν, όπου πέρασα την πρώτη δεκαετία της ζωής μου, και έζησα το υπόλοιπο της ζωής μου στο Ισραήλ. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια, έχω ακούσει με ραγισμένη καρδιά τις κραυγές τρόμου και απόγνωσης ανυπεράσπιστων παιδιών στις τρεις γλώσσες που θεωρώ μητρικές: τα εβραϊκά, τα αραβικά και τα φαρσί.
Ζούμε ημέρες που ακόμη και οι πιο απαισιόδοξοι ανάμεσά μας δύσκολα θα μπορούσαν να είχαν φανταστεί: ημέρες κατά τις οποίες ένας από τους ισχυρότερους στρατούς του κόσμου διαπράττει γενοκτονία εναντίον ενός πολιορκημένου, εξαντλημένου και λιμοκτονούντος πληθυσμού στη Λωρίδα της Γάζας, μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια ολόκληρου του κόσμου· ημέρες κατά τις οποίες η εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη επιταχύνεται μέσω ωμής βίας, συμπεριλαμβανομένων εμπρησμών κατοικιών και εκτελέσεων Παλαιστινίων μέρα μεσημέρι, που πραγματοποιούνται με τη στήριξη του ισραηλινού στρατού και χωρίς καμία λογοδοσία· ημέρες κατά τις οποίες το Κράτος του Ισραήλ επιδιώκει να αναδιαμορφώσει τη δημογραφική σύνθεση της γης μέσω της μαζικής κατεδάφισης παλαιστινιακών κατοικιών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στο Νεγκέβ· ημέρες κατά τις οποίες μια φασιστική κυβέρνηση, της οποίας οι ηγέτες καταζητούνται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εργάζεται ακούραστα για να αποδυναμώσει ακόμη και την ελλιπή διαδικαστική δημοκρατία του Ισραήλ (μια ουσιαστική δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ στο Ισραήλ), ενώ συνεχίζει να γίνεται δεκτή από τη διεθνή κοινότητα ως νόμιμο μέλος του δημοκρατικού κόσμου.
Υπό τις ιδιότητές μου, τόσο ως πρόεδρος της B'Tselem όσο και ως δημοσιογράφος, έχω αφιερώσει πολλά χρόνια σε μια σισύφεια προσπάθεια καταγραφής εγκλημάτων και σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα εδάφη και ανάδειξής τους στο ευρύτερο κοινό στο Ισραήλ/Παλαιστίνη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, οφείλω να παραδεχθώ ειλικρινά ότι υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες αισθάνομαι πως, ενώ αφιερώνουμε τεράστιες προσπάθειες στην περιγραφή κάθε μεμονωμένου δέντρου της αδικίας, χάνουμε από τα μάτια μας ολόκληρο το δάσος.
Διότι όσα συμβαίνουν στη Γάζα δεν είναι αποκομμένα από όσα συμβαίνουν στην Τζενίν, τη Ναμπλούς και τη Μασάφερ Γιάτα στη Δυτική Όχθη. Όσα συμβαίνουν στη Δυτική Όχθη δεν είναι ξεχωριστά από όσα συμβαίνουν στις γειτονιές Σιλουάν και Σεΐχ Τζαράχ της Ανατολικής Ιερουσαλήμ ή στη Γιάφα, τη Λοντ και τη Ναζαρέτ εντός της Πράσινης Γραμμής. Όλα αποτελούν μέρος μιας ενιαίας ισραηλινής πολιτικής: την εξάλειψη της παλαιστινιακής ύπαρξης ως εθνικής συλλογικότητας και την εδραίωση της εβραϊκής υπεροχής σε ολόκληρη την περιοχή μεταξύ της Μεσογείου Θάλασσας και του ποταμού Ιορδάνη.
Επομένως, τα ερωτήματα που πρέπει να θέσουμε σήμερα στους εαυτούς μας εκτείνονται πολύ πέρα από αυτή τη σκοτεινή στιγμή στην οποία βρισκόμαστε. Πρέπει να αναρωτηθούμε όχι μόνο τι συμβαίνει τώρα, αλλά και πώς φτάσαμε εδώ — και προς ποια κατεύθυνση επιθυμούμε να πορευθούμε από εδώ και πέρα.
Τα ερωτήματα αυτά πρέπει πρωτίστως να τεθούν από την ίδια την ισραηλινή κοινωνία. Μια κοινωνία δεν γίνεται γενοκτονική από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε καν ύστερα από ένα τόσο φρικτό τραύμα όπως η αποτρόπαιη επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. Μια τέτοια μεταμόρφωση μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από χρόνια βαθιάς και συστηματικής απανθρωποποίησης των Παλαιστινίων — μια διαδικασία που έχει πλέον κυριαρχήσει σχεδόν σε κάθε πτυχή της ισραηλινής δημόσιας ζωής.
Αλλά και η διεθνής κοινότητα οφείλει να θέσει στον εαυτό της αυτά τα ερωτήματα και να προχωρήσει σε έναν ουσιαστικό απολογισμό του δικού της ρόλου στην καταστροφική πραγματικότητα που παρακολουθούμε σήμερα. Η γενοκτονία στη Γάζα δεν θα ήταν δυνατή χωρίς χρόνια σιωπηρής ανοχής απέναντι στο καθεστώς απαρτχάιντ που έχει εγκαθιδρύσει το Ισραήλ. Το ισραηλινό απαρτχάιντ δεν θα ήταν δυνατό χωρίς την κανονικοποίηση της κατοχής. Και η κανονικοποίηση της κατοχής δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την αγνόηση της εγγενούς αντίφασης που ενυπάρχει στην έννοια ενός «εβραϊκού και δημοκρατικού κράτους», καθώς και του αναπόφευκτου ρατσισμού που αυτή συνεπάγεται.
Από αυτή την κατανόηση πρέπει να προκύψει και η απάντησή μας στο σημαντικότερο ερώτημα όλων: προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούμε από εδώ και πέρα;
Ο δρόμος προς μια πραγματική λύση δεν μπορεί να συνίσταται σε επιφανειακές μεταρρυθμίσεις ενός καθεστώτος αποικιακής κυριαρχίας. Απαιτεί την αποδόμησή του και τη δημιουργία μιας ουσιαστικής δημοκρατίας, στην οποία τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ζωές, οι περιουσίες, τα μέλλοντα και οι προσδοκίες όλων των ανθρώπων θα έχουν ίση αξία.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι ισχυρές δυνάμεις επιδιώκουν να φιμώσουν κάθε κριτική προς το Ισραήλ χαρακτηρίζοντάς την αντισημιτική. Ως Εβραία και πολίτης του Ισραήλ, σας προτρέπω: μην υποκύψετε σε αυτή την επαίσχυντη προσπάθεια.
Στην ουσία του, ο αντισημιτισμός είναι η πεποίθηση ότι οι Εβραίοι βρίσκονται κατά κάποιον τρόπο έξω από το ανθρώπινο σύνολο — ότι οι νόμοι της ανθρωπιάς δεν ισχύουν για εμάς. Αυτό που σας ζητά το Ισραήλ είναι να το εξαιρέσετε, ως εβραϊκή συλλογικότητα, από το διεθνές δίκαιο και από τα καθολικά ηθικά πρότυπα. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ θέση πιο αντισημιτική από αυτή.
Σε ολόκληρη τη γη ανάμεσα στη θάλασσα και τον ποταμό, υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται ακούραστα για την προώθηση ενός μέλλοντος δικαιοσύνης και ισότητας. Δεν είμαστε πολλοί, και ο χώρος μέσα στον οποίο μπορούμε να δράσουμε περιορίζεται διαρκώς από έναν ρατσιστικό και βίαιο φασισμό. Έχουμε απελπιστικά ανάγκη τη στήριξη των προοδευτικών δυνάμεων σε ολόκληρο τον κόσμο — να σταθούν στο πλευρό μας και να συμμετάσχουν στον αγώνα μας με αποφασιστικότητα, δημόσια και χωρίς απολογίες.
Ακόμη κι αν αυτή η στιγμή μπορεί να μοιάζει με θρίαμβο των αντιδημοκρατικών, καταπιεστικών και αυταρχικών δυνάμεων, παραμένω βαθιά προσηλωμένη στην πίστη μου στην καλοσύνη των ανθρώπων και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η κοινή μας ανθρωπιά θα επικρατήσει.
Ας υφάνουμε μαζί το δίκτυο αλληλεγγύης που αυτή η στιγμή απαιτεί τόσο επιτακτικά, ώστε να επισπεύσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο αυτή τη νίκη».
{https://www.youtube.com/watch?v=y-jdWc18RKM}
