Ο Αντωνης Σαμαράς μίλησε με λόγια καρδιάς για τον αείμνηστο φίλο του Σήφη Βαλυράκη σε ειδική τιμητική εκδήλωση που έγινε στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ. Πέρασαν πέντε χρόνια από την δολοφονία του στην Ερέτρια με την οικογένεια και τους φίλους του να τιμάνε σήμερα τον τέως Υπουργό και επί 33 χρόνια βουλευτή του ΠΑΣΟΚ. Ο πρώην πρωθυπουργός ήταν φίλος του και στον χαιρετισμό που απήθυνε αποκάλυψε άγνωστες πτυχές της μεταξύ τους σχέσης και αμοιβαίας πολιτικής εκτίμησης.
Μίλησε για μια φιλία που άνθισε κόντρα στο κλίμα σφοδρής πολιτικής πόλωσης της εποχής, τότε που όπως είπε χαρακτηριστικά «πράσινα και γαλάζια καφενεία δεν μιλούσαν μεταξύ τους». Παρ’ όλα αυτά, όπως τόνισε, τους ένωνε κάτι βαθύτερο, η ειλικρινής αγάπη για την Ελλάδα. Χαρακτήρισε τον Σήφη Βαλυράκη «άδολο πατριώτη» και «άφθαρτο τέκνο της Κρήτης», έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε, πόνεσε και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην πατρίδα.
Αναφέρθηκε στις κοινές τους αναφορές στην αντιδικτατορική περίοδο, μέσα από πρόσωπα και διαδρομές που σημάδεψαν εκείνη την εποχή, υπογραμμίζοντας ότι η γνωριμία και η φιλία τους χτίστηκαν πάνω σε αγωνίες για τη Δημοκρατία και τη χώρα. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η αποκάλυψη ότι η τελευταία συνομιλία του Σήφη Βαλυράκη πριν τη δολοφονία του. Αντάλλαξαν σκέψεις και κείμενα για τα εθνικά ζητήματα, μίλησαν με αισιοδοξία και έδωσαν υπόσχεση να συναντηθούν ξανά, μια υπόσχεση που δεν πρόλαβε να πραγματοποιηθεί.
Και δεν παρέλειψε να ρίξει τα βέλη του στον Κ.Μητσοτάκη λέγοντας: «Ήταν ανυστερόβουλος, θαρραλέος, Δημοκράτης και Πατριώτης. Μιλάω για το είδος του ευπατρίδη πολιτικού που δυστυχώς σπανίζει σήμερα, την ώρα που η Ελλάδα το έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Γιατί, ο πατριωτισμός, φίλες και φίλοι, ενώνει και δεν διαιρεί. Ας μην το ξεχάσουμε ποτέ!»
H ομιλία του Αντώνη Σαμαρά
«Με τον Σήφη ήμασταν φίλοι. Και ας γεννήθηκε αυτή η φιλία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που πολιτεύτηκαν σε μια εποχή πολιτικού πάθους και σφοδρών συγκρούσεων. Στην εποχή των πράσινων και των γαλάζιων καφενείων, όταν ο ένας σχεδόν δεν μίλαγε με τον άλλον. Ομως, όπως είπε και ο Ελύτης, είναι όμορφη και παράξενη αυτή η χώρα. Κι έτσι, ο Σήφης κι εγώ πάντα συμφωνούσαμε σε αυτά που μας ένωναν! Κι ήταν πολλά. Πάνω απ’ όλα η ειλικρινής αγάπη και ανησυχία για την πατρίδα, για την Ελλάδα μας. Γιατί ο Σήφης ήταν ένας άδολος πατριώτης, τέκνο άφθαρτο της Κρήτης, που για την Πατρίδα αγωνίστηκε αγνά, πόνεσε ηρωικά και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά. Η μοίρα το έφερε να γνωριστούμε μέσω κοινών φίλων από την εποχή της δικτατορίας. Λόγω του θείου μου, του αδελφού της μητέρας μου, του Παύλου Ζάννα, ενός σημαντικού ανθρώπου και διανοούμενου, αγωνιστή και εκείνου, στον αντι-δικτατορικό αγώνα.
Ο Ζάννας στη Δημοκρατική Αμυνα, ο Σήφης στο ΠΑΚ, φυλακισμένοι και οι δύο.Κι όπως γνωριστήκαμε με αγωνίες για την πατρίδα, έτσι κι αποχαιρετιστήκαμε. Γιατί ειναι για μένα μια παράδοξα μεγάλη τιμή, η τελευταία του συνομιλία πριν δολοφονηθεί, να ήταν μαζί μου. Εποχή κόβιντ…Μου είχε στείλει λίγες μέρες πριν μια μελέτη του για τα εθνικά θέματα, ενώ εγώ είχα γράψει εκείνη την Κυριακή ένα άρθρο στην Καθημερινή γύρω από τα ίδια ζητήματα. Μου τηλεφώνησε μόλις το διάβασε, είπαμε πολλά, ηταν κεφάτος, δώσαμε υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σύντομα, πού να ήξερα….
Η φιλία μας ήταν και είναι οικογενειακή. Όπως ήμουν φίλος εγώ με τον Σήφη, ήταν και είναι οι γυναίκες μας. Η Μίνα και η Γεωργία. Και την ευχαριστούμε ειλικρινά την μοναδική Μίνα μας και τα σπουδαία παιδιά τους, γι αυτή την ολόκαρδη σχέση ζωής. Που σφυρηλατήθηκε και σε ευτυχισμένες στιγμές αλλά και πάνω στην απίστευτη απώλεια. Κάπου θυμάμαι, στη Λυκαβηττού, πριν πάνε στην Πειραιώς, ήταν τα πρώτα γραφεία του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, όπου Πρόεδρος ήταν ο Κάρολος Παπούλιας και αντιπρόεδρος ο Σήφης. Καλούσαν συχνά όλα τα τότε κόμματα της Βουλής για να εκφράσουν τις απόψεις τους, πάνω σε κείμενα που είχαν οι ίδιοι ετοιμάσει από πριν. Από προτάσεις για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας ή της «επαναφοράς του αμιγούς θεσμού των ενόρκων», μέχρι και τους «μόνιμους κύκλους των συναρμοδίων υπουργών»,που και σήμερα θα ήταν μια απάντηση στο δήθεν επιτελικό κράτος των 60-65 υπουργών και υφυπουργών.
Δεν θα μιλήσω εγώ για την πολιτική δράση του Σήφη Βαλυράκη στο ΠΑΣΟΚ. Θα πω μόνον πώς η διαδρομή του είχε ήθος, σταθερότητα ιδεών , αγωνιστικότητα, εντιμότητα και πίστη βαθιά στις δυνάμεις της πατρίδας μας. Γιατί ήταν ανυστερόβουλος, θαρραλέος, Δημοκράτης και Πατριώτης. Μιλάω για το είδος του ευπατρίδη πολιτικού που δυστυχώς σπανίζει σήμερα, την ώρα που η Ελλάδα το έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Γιατί, ο πατριωτισμός, φίλες και φίλοι, ενώνει και δεν διαιρεί. Ας μην το ξεχάσουμε ποτέ!»
