Ο Νίκος Μπίστης σχολίασε με αιχμηρό τρόπο τα σενάρια επιστροφής της Νίνας Κασιμάτη στο ΠΑΣΟΚ και την πορεία της Θεοδώρας Τζάκρη, επισημαίνοντας τα όρια της πολιτικής διεύρυνσης και τα προβλήματα που δημιουργεί η ένταξη πολιτικών προσώπων που δεν έχουν προσαρμοστεί στις αλλαγές και στη στρατηγική του κόμματος.
Στην ανάρτησή του τονίζει ότι «Μακριά και καθόλου αγαπημένοι. Παρατηρούμε τις τελευταίες ημέρες την δικαιολογημένη οργή συντρόφων του ΠΑΣΟΚ για την πιθανή επιστροφή της Νίνας Κασιμάτη στα πάτρια εδάφη. Κυρίως πρόκειται για σταθερούς υποστηρικτές του Γιώργου Παπανδρέου και της πολιτικής του.Ιδίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής όπου υπάρχει συναντίληψη με την πολιτική που διαμόρφωσε στην πορεία ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση. Μπορεί η ένταση της αντιπαράθεσης να μην επέτρεψε την πρακτική έκφραση αυτής της συναντίληψης αλλά τώρα που κατακάθισε ο κουρνιαχτός και βλέπουμε όλοι τα πράγματα πιο ψύχραιμα από απόσταση μπορούμε να συνομολογήσουμε ότι : ο Τσίπρας αδίκησε τον Παπανδρέου για δύσκολες επιλογές του τελευταίου και ο Παπανδρέου αδίκησε τον εαυτό του όταν δεν βγήκε καθαρά να στηρίξει την συμφωνία των Πρεσπών. Μια συμφωνία που ήταν στο DNA της πολιτικής του Γιώργου. Η μετατόπιση ενός μέρους του ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά έφερε στον ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτές τύπου Νίνας Κασιμάτη και Θεοδώρας Τζάκρη του υπερπατριωτικού αντιεκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, με έντονες λαϊκίστικες και εθνικιστικές καταβολές.».
Παράλληλα σημειώνει ότι «αντίθετα με άλλους δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ μετά την στροφή του θέρους του 2015. Κατέληξαν κυριολεκτικά ξένα σώματα. Ποτέ για παράδειγμα δεν έχουν πει την γείτονα με το όνομα Βόρεια Μακεδονία, ήταν πιο πολύ ΑΝΕΛ παρά ΣΥΡΙΖΑ. Η μια βουλευτής ακολούθησε τον Κασσελάκη η άλλη θέλει να πάει πίσω στο ΠΑΣΟΚ. Μετά την έντονη αντίδραση μάλλον δεν θα τα καταφέρει αλλά υπάρχει το προηγούμενο του Πέτρου Παπά που της δίνει ελπίδα. Αυτό είναι και ένα μάθημα για το μέλλον, τώρα που μπαίνουμε σε φάση ανακατατάξεων και συγκρότησης νέων σχημάτων. Το « άνοιγμα», οι διευρύνσεις με το όποιο ρίσκο συνεπάγονται είναι αναγκαίες. Δεν θελουμε κόμματα στρείδια , ιδεολογικής ενότητας. Αλλά κάποιο φίλτρο είναι απαραίτητο. ως προς κάποιες αρχές, αξίες , πολιτικές. Οι πιο παλιοί σε τέτοιες περιπτώσεις έλεγαν ότι « στην εκκλησία μπορούν να μπουν όλοι , στο ιερό όμως όχι» Με την πικρή εμπειρία που έχουμε ας διευρύνουμε κάπως την απαγορευμένη περιοχή. Μερικοί ούτε στην αυλή της εκκλησίας.»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η ανάρτηση του Νίκου Μπίστη
{https://www.facebook.com/100005270947698/posts/2961827480669588/?rdid=hRs6DunZjKU8QQiU#}
