«Η Ιστορία δεν προειδοποιεί. Επαναλαμβάνεται. Η Δημοκρατία δεν είναι αυτονόητη» σημειώνει με άρθρο του στο Dnews o Σάκης Αρναούτογλου. Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, που έχει ήδη κλείσει ένα χρόνο στο Ευρωκοινοβούλιο, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τον μελλοντικό εχθρό της Ευρώπης, που δεν είναι άλλος από τον «ίδιο της τον εαυτό» και από τη σιωπή «απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς».
Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει, βιώνοντας τον παλμό της… καρδιάς της Ευρώπης: «Αν σήμερα δεν υπάρξει σοβαρή, προοδευτική ηγεσία που να θωρακίσει θεσμικά την Ευρώπη, που να ανακόψει την κατρακύλα της ρητορικής του μίσους, που να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών μέσα από κοινωνική δικαιοσύνη, τότε αύριο δεν θα πολεμήσουμε έναν εξωτερικό εχθρό. Θα πολεμήσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Και ίσως να μην έχουμε πια ούτε τα μέσα ούτε τον χρόνο».
Αναλυτικά το άρθρο του Σάκη Αρναούτογλου στο Dnews
«Σε μια Ευρώπη που μοιάζει να λησμονεί την Ιστορία της, η σιωπή απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς είναι πιο εκκωφαντική από οποιαδήποτε κραυγή. Την ώρα που θεσμικά εκτροφεία μίσους, συνωμοσιολογίας και ιστορικού αναθεωρητισμού πατούν στέρεο πολιτικό έδαφος, τα ευρωπαϊκά κράτη επενδύουν σε στρατιωτικά προγράμματα, κοινά ταμεία άμυνας, τεχνολογίες που σχεδιάστηκαν για να προστατεύσουν τη Δημοκρατία. Ή έτσι νομίζουμε.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να ενισχυθεί η άμυνα της Ευρώπης, αλλά ποιος θα κρατά τα κλειδιά των εξοπλισμών όταν αλλάξουν οι φρουροί. Οι φωνές που σήμερα αντιστέκονται σε κάθε θεσμική θωράκιση, που υπονομεύουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, που λοιδορούν τις ελευθερίες του Τύπου και τα κατοχυρωμένα κοινωνικά δικαιώματα, είναι οι ίδιες που αύριο μπορεί να αναλάβουν την εξουσία. Και τότε, όλα αυτά τα δήθεν ουδέτερα εργαλεία άμυνας μαζί με ψηφιακές υποδομές ασφαλείας, συστήματα παρακολούθησης, μη επανδρωμένα οπλικά μέσα, κυβερνοεπιθέσεις θα περάσουν σε χέρια που δεν πιστεύουν στη συνύπαρξη, ούτε στην ισότητα, ούτε στο κράτος δικαίου.
Ο φασισμός ποτέ δεν ήρθε δηλώνοντας πως είναι φασισμός. Ήρθε με σημαίες και εμβλήματα, με υποσχέσεις για ασφάλεια, τάξη, παραδοσιακές αξίες, με συνθήματα για την «πατρίδα» και την «οικογένεια». Κι όταν εμφανίστηκε, οι φιλελεύθερες κοινωνίες πίστεψαν πως μπορούν να τον χειραγωγήσουν, πως θα τον περιορίσουν με κανόνες. Κι όμως, κάθε φορά κατέληξαν να καίγονται μέσα στη φωτιά που νόμιζαν ότι ελέγχουν.
Στην Ευρώπη του 2025, βλέπουμε ακροδεξιά κόμματα να κερδίζουν έδαφος εκμεταλλευόμενα την ανασφάλεια των πολιτών, να υπόσχονται προστασία από το «σύστημα», ενώ ετοιμάζονται να γίνουν το ίδιο το σύστημα. Δεν είναι αντισυστημικοί. Είναι υποψήφιοι διαχειριστές ενός ολοκληρωτισμού με δημοκρατική βιτρίνα. Και όταν αποκτήσουν τον έλεγχο, δεν θα χρειαστεί να επιβάλουν τις ιδέες τους με βία.
Θα χρησιμοποιήσουν τους μηχανισμούς που βρήκαν έτοιμους. Τους θεσμούς που αποδυναμώθηκαν. Τους εξοπλισμούς που χρηματοδοτήθηκαν χωρίς αντίβαρα. Τις ευρωπαϊκές διαδικασίες που θεωρήθηκαν δεδομένες. Το σοκ δεν θα είναι ότι οι ακροδεξιοί πήραν την εξουσία. Το σοκ θα είναι ότι η Δημοκρατία τούς έδωσε τα μέσα για να την καταλύσουν. Όχι με πραξικόπημα. Με απόφαση πλειοψηφίας. Με νομιμοφανή εργαλεία. Με τη δική μας αφέλεια.
Αν σήμερα δεν υπάρξει σοβαρή, προοδευτική ηγεσία που να θωρακίσει θεσμικά την Ευρώπη, που να ανακόψει την κατρακύλα της ρητορικής του μίσους, που να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών μέσα από κοινωνική δικαιοσύνη, τότε αύριο δεν θα πολεμήσουμε έναν εξωτερικό εχθρό. Θα πολεμήσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Και ίσως να μην έχουμε πια ούτε τα μέσα ούτε τον χρόνο.
Η Ιστορία δεν προειδοποιεί. Επαναλαμβάνεται. Η Δημοκρατία δεν είναι αυτονόητη. Είναι ένα εύθραυστο οικοδόμημα που μπορεί να καταρρεύσει όχι από τους εχθρούς της, αλλά από την αδράνεια των φίλων της».
