Συχνά αναφέρεται το ερώτημα στον δημόσιο διάλογο «Γιατί έπρεπε να γράψει βιβλίο ο Αλέξης Τσίπρας» και «γιατί το γράφει τώρα, ενώ οι πρώην πρωθυπουργοί είθισται να τα γράφουν αφού πλέον έχουν αποσυρθεί οριστικά από την πολιτική;».
Ειδικά για το πρώτο ερώτημα, η απάντηση προκύπτει από τον ομολογουμένως εντυπωσιακό αριθμό πωλήσεων του βιβλίου «Ιθάκη». Ο κόσμος έχει τεράστιο ενδιαφέρον να μάθει το τι έγινε σε μια από τις πιο έντονες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας, από τον κεντρικό πρωταγωνιστή, αδιαμεσολάβητα, και όχι μέσα από δημοσιεύματα στον Τύπο.
Παράλληλα, με το βιβλίο του, ο Αλέξης Τσίπρας αποκαθιστά στρεβλώσεις, συκοφαντίες και ψεύδη για την περίοδο της διακυβέρνησης του, τα οποία επιχειρείται να αποτυπωθούν στην κοινή γνώμη από κυβερνητικά και άλλα κέντρα:
Το ψευδές αφήγημα περί κόστους 100 δις ευρώ από τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, οι κατηγορίες περί «μειοδοσίας» με την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, αλλά και ο σφετερισμός επιτευγμάτων της κυβέρνησης Τσίπρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η «Ιθάκη» ρίχνει άπλετο φως σε μια περίοδο για την οποία έχουν μιλήσει όλοι εκτός από τον βασικό πρωταγωνιστή.
Παράλληλα, η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να φέρει τον αναγνώστη στη δική του θέση, στη θέση δηλαδή του Έλληνα πρωθυπουργού στα χρόνια της κρίσης, αποτελεί και μια πρωτοφανή καινοτομία: Οι πολίτες μαθαίνουν τα πάντα για την περίοδο που έζησαν, όχι μετά από χρόνια και από έναν πρώην πολιτικό, αλλά σε κοντινή ιστορική περίοδο από έναν ενεργό πολιτικό.
Η κίνηση αυτή δημιουργεί ερωτήματα και υποχρεώσεις για τους προκατόχους και τους διαδόχους: Δεν θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε τη δύσκολη πορεία της χώρας και τα υπόλοιπα χρόνια της κρίσης; Δεν θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε και για τα πεπραγμένα της τωρινής κυβέρνησης σε μια κοντινή ιστορική περίοδο;
Εν κατακλείδι, το βιβλίο Τσίπρα εξυπηρετεί μια βασική ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας: Την ανάγκη για ενημέρωση χωρίς φίλτρα για το τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Α.Μ.
