Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ για το τι πραγματικά συνέβη στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα και τους ανταγωνισμούς των ΄πολεμικών βιομηχανιών, κυρίως μεταξή Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρωπαϊκής Ένωσης:
Ο χαρακτηρισμός «λυκοσυμμαχία» για το ΝΑΤΟ θριάμβευσε στη φετινή Σύνοδο Κορυφής στην Αγκυρα: Οι έμποροι των όπλων, που πρωτοστατούν στις προετοιμασίες για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, «έβγαλαν τα μαχαίρια» για το ποιος θα κερδίσει περισσότερα από αυτήν τη νέα «πολεμική βιομηχανική». επανάσταση» και το αιματοκύλισμα των λαών.
Οι ισχυρές πολεμικές βιομηχανίες της Ευρώπης και των ΗΠΑ κονταροχτυπιούνται για την τεράστια «πίτα» των προγραμμάτων εξοπλισμού, που χρηματοδοτούνται κυρίως από κρατικούς προϋπολογισμούς, και στο «Φόρουμ Αμυντικής Βιομηχανίας» του ΝΑΤΟ, που προηγήθηκε της Συνόδου Κορυφής, υπογράφηκαν συμβόλαια αξίας τουλάχιστον 54 δις. δολαρίων.
Οι γεωπολιτικές αντιθέσεις ΗΠΑ - Ευρώπης και τα αντικρουόμενα συμφέροντα, που έτσι κι αλλιώς σιγοβράζουν και οξύνονται εδώ και χρόνια, εκφράστηκαν πιο ωμά στο Φόρουμ, παρά τις προσπάθειες της προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και του γγ του ΝΑΤΟ Μ. Ρούτε να διατυπώσετε ευγενικά: «Το ΝΑΤΟ πρέπει να γίνει πιο ψηλά, για να μείνει η μακροχρόνια εξάρτησή του από την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας»...
«Made in Europe» και «Buy European»
«Τα χρήματα υπάρχουν και έρχονται περισσότερα», είπε ο Μ. Ρούτε, καλώντας παράλληλα τις κυβερνήσεις και τη βιομηχανία «να κάνουν περισσότερα, πιο γρήγορα, μαζί».
Πέρυσι η Ευρώπη και ο Καναδάς δαπάνησαν 20% περισσότερα για στρατιωτικούς σκοπούς σε σχέση με το 2024, μια αύξηση ύψους 139 δις. δολαρίων. Φέτος να δαπανήσουν επιπλέον 11%. Οι Ευρωπαίοι - που όμως έχουν και μεταξύ τους αντικρουόμενα συμφέροντα - επιδιώκουν να διοχετευτούν τα περισσότερα κονδύλια σε ευρωπαϊκούς ομίλους. Από την πλευρά της ηγεσίας του ΝΑΤΟ, προσπαθώντας να κρατήσει μια ισορροπία με τις ΗΠΑ, θέλει να διασφαλίσει και τη συμμετοχή των αμερικανικών εταιρειών στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης.
«Made in NATO», όπως τόνιζε συνεχώς ο Ρούτε: «Ο κόσμος θα δει βιομηχανίες από τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη να εργάζονται χέρι - χέρι»...
Στην πραγματικότητα, βέβαια, η ΕΕ προωθεί το δικό της σχέδιο, για να ενισχυθούν τα ευρωπαϊκά μονοπώλια του πολέμου.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διοχετεύει εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για την ενίσχυση της βιομηχανίας «αμυντικής» της ΕΕ. Το πρόγραμμα SAFE, ύψος 150 δις. ευρώ, για δάνεια με σκοπό την αγορά εξοπλισμών, επιτρέπει περιεχόμενο της ευρωπαϊκής προέλευσης στο 35% της αξίας ενός οπλικού συστήματος, ενώ το δάνειο της ΕΕ προς την Ουκρανία, έχει ύψος 90 δις. ευρώ, περιορίζει τη δυνατότητα αγοράς στρατιωτικού εξοπλισμού εκτός ΕΕ.
Ο επόμενος προτεινόμενος μακροπρόθεσμος προϋπολογισμός της ΕΕ, ύψος 2 τρις. ευρώ, περιλαμβάνει πρόβλεψη για στρατιωτικές δαπάνες 131 δις. ευρώ και θα μπορούσε να συνοδεύεται από παρόμοιους περιορισμούς.
Μετά από έντονη διαπάλη και μέσα στην ΕΕ, τελικά εγκρίθηκε η πρωτοβουλία «Buy European», για προτιμήσεις ευρωπαϊκών ομίλων σε στρατηγικούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης και της «άμυνας».
Αντιμέτωπες με αυτούς τους περιορισμούς που επιβάλλει η ΕΕ, οι αμερικανικές εταιρείες στρέφονται σε προσπάθειες άσκησης πίεσης (ο πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Μάθιου Γουίτακερ, έχει ασκήσει έντονη κριτική στις προβλέψεις περί «Buy European»), ενώ παράλληλα επιταχύνουν τη μεταφορά μέρους της. τους στην Ευρώπη μέσω αδειοδοτημένης παραγωγής.
Στο πλαίσιο αυτό, στο Φόρουμ ανακοινώθηκε σειρά συμφωνιών για την παραγωγή αμερικανικών όπλων στην Ευρώπη. Η αμερικανική «Lockheed Martin» και η γερμανική «Rheinmetall» υπέγραψαν μνημόνιο συμφωνίας για την παραγωγή πυραύλων Atacsm, μικρού βεληνεκούς, στη Γερμανία. Είναι μάλιστα η πρώτη φορά που αυτά τα όπλα παράγονται εκτός των ΗΠΑ.
Συμφωνήθηκαν η παραγωγή του αντιαεροπορικού πυραύλου Stinger της RTX και μια σκοπιμότητα για την επέκταση της παραγωγής του πυραύλου AMRAAM της «Raytheon» στην Ευρώπη. Σημαντική θεωρείται και η συμφωνία για μια ευρωπαϊκή εγκατάσταση συντήρησης για αναχαιτιστικούς πυραύλους PAC-3 Patriot της «Lockheed Martin».
Οι ευρωπαϊκοί όμιλοι πήραν «πολλές δουλειές»
Το ΝΑΤΟ «σημαντικές νέες προμήθειες» κατά το «Φόρουμ Αμυντικής Βιομηχανίας», με τους ευρωπαϊκούς πολεμικούς ομίλους να αναλαμβάνουν πολλές δουλειές και να αυξάνουν το μερίδιό τους, όπως:
- Ένα σχέδιο 4,5 δις. δολαρίων για την αντικατάσταση των παλαιών αμερικανικών συστημάτων εναέριας επιτήρησης AWACS με 10 αεροσκάφη GlobalEye από τη σουηδική «Saab», εξαλείφοντας έτσι την αμερικανική ανταγωνίστρια «Boeing» και το αεροσκάφος E-7 Wedgetail. Πάντως ο Ρούτε έσπευσε να επισημάνει ότι στο deal εμπλέκονται και ...αμερικανικές εταιρείες.
- Εναρξη εφοδιασμού ενός στρατηγικού στόλου για την αεροπορική μεταφορά στρατευμάτων, χρησιμοποιώντας ευρωπαϊκά αεροσκάφη Airbus A400M, με τη συμμετοχή του Βελγίου, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Τουρκίας, της Πολωνίας και της Κροατίας.
- Την παράδοση του 10ου αεροσκάφους Airbus A330 MRTT στον Πολυεθνικό Στόλο Μεταφορών Δεξαμενόπλοιων Πολλαπλού Ρόλου.
- Επιστολή προθέσεων από τη Γερμανία, τη Φινλανδία, τη Νορβηγία και τη Δανία για την αγορά έως και 5 drones Triton MQ-4C, θαλάσσιας επιτήρησης μεγάλου υψομέτρου, από την αμερικανική «Northrop Grumman».
- Συμφωνία του γερμανικού κατασκευαστή πυραύλων «Isar Aerospace» με την καναδική «Maritime Launch Services» για μια πλατφόρμα εκτόξευσης στη Νέα Σκωτία του Ανατολικού Καναδά.
- Σημαντική θεωρείται η απόφαση του Καναδά να αγοράσει έως και 12 υποβρύχια από τη γερμανική TKMS, συνολικού κόστους 70 δισ. δολαρίων.
Ανακοινώθηκε επίσης η πρωτοβουλία του ΝΑΤΟ «Drone Edge», η οποία θα αυξήσει σημαντικά τις επενδύσεις σε συστήματα αναχαίτισης των drones και θα επεκτείνει την εκπαίδευση των χειριστών drones.
Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία αναπτύσσουν όπλα μεγάλου βεληνεκούς
Εξάλλου, σε μια κίνηση που εντάσσεται στη «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης και έρχεται να υπογραμμίσει τα αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στον ευρωατλαντικό άξονα, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία ξεκίνησαν μια πρωτοβουλία του ΝΑΤΟ ύψους 50 δισ. δολαρίων για την ανάπτυξη όπλων μεγάλου βεληνεκούς χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ, με στόχο να καλύψουν το κενό σε έναν τομέα όπου η Ρωσία προηγείται σημαντικά.
Αλλες στρατηγικές πρωτοβουλίες βρίσκονται επίσης σε εξέλιξη, όπως το MGCS (Main Ground Combat System), με επικεφαλής τη Γερμανία και τη Γαλλία, το οποίο στοχεύει στην αντικατάσταση των σημερινών αρμάτων μάχης Leopard 2 και Leclerc έως τη δεκαετία του 2040.
Στον εναέριο τομέα το Eurodrone, το οποίο στοχεύει στην παροχή ενός drone μεσαίου υψομέτρου και μεγάλης διάρκειας, υπό την ηγεσία της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Γερμανίας.
Στο Πολεμικό Ναυτικό βρίσκονται σε εξέλιξη έργα όπως η Ευρωπαϊκή Κορβέτα Περιπολίας (EPC), μια κοινή πρωτοβουλία Ιταλίας, Ισπανίας, Γαλλίας και Ελλάδας, στην οποία συμμετέχουν συνολικά 46 εταιρείες από 12 χώρες.
Πριν λίγες μέρες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε 5 νέα «αμυντικά» έργα που στοχεύουν στην κινητοποίηση έως και 281 δισ. ευρώ μέχρι το 2045, για την ενίσχυση στρατηγικών εξοπλισμών όπως τα drones, η θαλάσσια άμυνα, το Διάστημα, η αεράμυνα και η προστασία της ανατολικής πτέρυγας της ΕΕ.
Οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι θέλουν ...ανάπτυξη!
Με απίστευτο κυνισμό η πρόεδρος της Κομισιόν μιλώντας στο Φόρουμ ισχυρίστηκε ότι τη μερίδα του λέοντος οφείλουν να την πάρουν ευρωπαϊκοί όμιλοι της πολεμικής βιομηχανίας, γιατί αυτό είναι ...δίκαιο για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους!
«Και αυτό είναι το θέμα, πώς ενισχύουμε τη βιομηχανική βάση της αμυντικής βιομηχανίας» στην Ευρώπη. «Επειδή με αυτά τα χρήματα των φορολογουμένων θέλουμε φυσικά απόδοση της επένδυσης, θέλουμε καλές θέσεις εργασίας στην Ευρώπη και θέλουμε έρευνα και ανάπτυξη στην Ευρώπη», είπε η φον ντερ Λάιεν.
Υπερασπίστηκε δηλαδή την πολεμική βιομηχανία ως «ατμομηχανή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ευρώπη, καθώς ευρωπαϊκά κεφάλαια που έχουν συσσωρευτεί επενδύουν στον πόλεμο ως το πιο κερδοφόρο πεδίο και φυσικά με κρατικό χρήμα, ενώ την ίδια ώρα προσπαθούν να στοιχίσουν τους λαούς στα δολοφονικά τους σχέδια, με τα παραμύθια περί «καλών θέσεων εργασίας» στην πολεμική προετοιμασία.
Σε αυτό το πλαίσιο, η φον ντερ Λάιεν διαφήμισε τις τεράστιες δαπάνες που κατευθύνει η ΕΕ για στρατιωτικούς σκοπούς για την κάλυψη όλων και πιο διευρυμένων λαϊκών αναγκών: Το πρόγραμμα «ReArm Europe», το οποίο κινητοποιεί έως και 800 δις. ευρώ μέχρι το 2030 για εξοπλισμούς και στρατηγικές υποδομές. Το πρόγραμμα SAFE, με 150 δις. ευρώ για κοινές προμήθειες. Τον επόμενο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό, με τα 131 δις. ευρώ για στρατιωτικές δυνατότητες, συν 17 δις. ευρώ για στρατιωτική κινητικότητα, για δρόμους, γέφυρες, λιμάνια, αεροδρόμια από όπου περνούν βαρείς εξοπλισμοί και στρατεύματα...
Αυτό είναι το «όραμα» της ιμπεριαλιστικής ΕΕ για την ανάπτυξη, για το μέλλον των λαών της Ευρώπης.
Η Ευρώπη τρέχει να καλύψει το κοινό των ΗΠΑ
Όλα τα παραπάνω συνδέονται και με τη στρατηγική των ΗΠΑ για σταδιακή «αποδέσμευση» από το «θέατρο» της Ευρώπης, προκειμένου να εξοικονομηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι πόροι για την περιοχή Ασίας - Ειρηνικού, στο πλαίσιο της βασικής σύγκρουσης ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία.
Έκθεση της εταιρείας συμβούλων «McKinsey» δείχνει ότι η Ευρώπη θα πρέπει να επενδύσει 850 δις. ευρώ για να αντικαταστήσει πλήρως τις στρατιωτικές δυνατότητες που συνεισφέρουν οι ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.
Το ποσό αυτό είναι πολύ κοντά στα 800 δις. ευρώ του «ReArm» που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στοχεύει να κινητοποιήσει έως το 2030. Αυτό το τεράστιο ποσό από τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι στην Ευρώπη έχει ήδη αυξήσει την αξία των μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών και σε ρεκόρ κερδών τον τελευταίο χρόνο.
Πάντως τα αμερικανικά μονοπώλια του πολέμου εξακολουθούν να κυριαρχούν με διαφορά. Οι 100 κορυφαίες εταιρείες στη λίστα που καταρτίζει κάθε χρόνο στο Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη με έδρα τη Στοκχόλμη (SIPRI) περιλαμβάνουν 42 αμερικανικές με έσοδα 287 δισ. ευρώ, μεταξύ τους και τις 5 κορυφαίες, οι οποίες αντιπροσώπευαν το 31% του συνόλου. Από την άλλη, οι 26 μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εταιρείες στην κατάταξη είχαν κέρδη 132 δις. ευρώ.
Συνολικά η βιομηχανική βάση της Βόρειας Αμερικής εκτιμάται ότι αποτελείται από 60.000 εταιρείες και 1,17 εκατ. εργαζομένους, έναντι 500.000 εργαζομένων της ευρωπαϊκής βιομηχανικής βάσης.
