Η σχολική χρονιά ξεκίνησε και επίσημα από την Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου με την εκκίνηση των μαθημάτων σε όλες τις βαθμίδες και παράλληλα έχουμε και τις πρώτες ανακοινώσεις για κλειστά σχολεία λόγω τοπικών αργιών. Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή των σχολείων στην Καλαμπάκα καθώς αύριο, Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου δεν θα γίνουν μαθήματα στις τάξεις και τα σχολεία δεν θα λειτουργήσουν λόγω της γιορτής του Αγίου Βησσαρίωνος. Οι μαθητές της περιοχής θα επιστρέψουν στα θρανία για να συνεχίσουν τα μαθήματά τους την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου.
Κλειστά σχολεία: Η τοπική αργία της 15ης Σεπτεμβρίου στην Καλαμπάκα
Η Καλαμπάκα εορτάζει αύριο, Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου την μνήμη του Αγίου Βησσαρίωνα με την περιοχή να τιμά δεόντως τον πολιούχο της. Με την υποδοχή της Τιμίας Κάρας του Αγίου Βησσαρίωνος άρχισαν το απόγευμα της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου στην Καλαμπάκα οι λατρευτικές εκδηλώσεις ενόψει της εορτής του Πολιούχου. Η Τιμία Κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος, η οποία φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δουσίκου Πύλης, μεταφέρθηκε στην Καλαμπάκα και έγινε δεκτή στο προαύλιο του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Βησσαρίωνος. Αμέσως μετά την υποδοχή, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό τελέστηκε ο Μέγας Εσπερινός για την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, που η Εκκλησία τιμά στις 14 Σεπτεμβρίου. Η Τιμία Κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος θα βρίσκεται στην Καλαμπάκα στο πλαίσιο των λατρευτικών εκδηλώσεων προς τιμήν του Αγίου.
Ποιος ήταν ο Άγιος Βησσαρίων
Ο Άγιος Βησσαρίων γεννήθηκε στην Πόρτα Παναγιά Τρικάλων το 1490 μ.Χ., λίγα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους. Αν και οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες, γαλουχήθηκε και ανατράφηκε από τους ευλαβείς γονείς του με τα ιερά νάματα της αγίας πίστεώς μας και τα ιδεώδη του Γένους μας σε ένα γεμάτο θεοσέβεια οικογενειακό περιβάλλον. Από την νεανική του ηλικία διακρινόταν για την ευφυΐα και τη σύνεσή του αλλά και για την ευθύτητα του χαρακτήρος του, την αγνότητα και σωφροσύνη του, την ταπεινοφροσύνη και την βαθειά πίστη του, την απέραντη αγάπη του. Από πολύ μικρός εκδήλωσε την κλίση του προς τον μοναχισμό. Σε ηλικία μόλις 10 ετών έγινε υποταχτικός (καλογεροπαίδι) στον μητροπολίτη Λαρίσης Μάρκο, που τον χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο. Το έτος 1517 μ.Χ. εκλέγεται επίσκοπος Ελασσώνος και το 1521 μ.Χ. αναλαμβάνει την διοίκηση της επισκοπής Σταγών. Το Μάρτιο του 1527 μ.Χ. αναβιβάζεται στον θρόνο της Μητροπόλεως Λαρίσης, κατέχοντας παράλληλα, μέχρι τον Αύγουστο 1529 μ.Χ., ως «τοποτηρητής», και την επισκοπή Σταγών, και ακτινοβολεί με την αγιότητα της ζωής του και την καταπληκτική αγαθοεργό δράση του, ενώ συγχρόνως υπομένει με θαυμαστή ανεξικακία συκοφαντίες και σκληρές δοκιμασίες στις οποίες έλαμψε «ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ». Ως ιεράρχης επιτέλεσε γενικότερα σημαντικότατο έργο, ποιμαντικό, κοινωνικό, φιλανθρωπικό. Έτσι κέρδισε τις ψυχές των χριστιανών και αναδείχτηκε μεγάλη θρησκευτική και κοινωνική προσωπικότητα. Συγκεκριμένα εξαγόρασε και απελευθέρωσε πολλούς αιχμαλώτους, επίσης έδειξε ιδιαίτερη φροντίδα για την προστασία και ανακούφιση φτωχών, γυμνών και πεινασμένων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο Άγιος Βησσαρίων, παρά τους χαλεπούς χρόνους της εποχής του, αποδείχτηκε και ένας πολύδραστος «υπουργός κοινωνικών έργων». Με προσωπική του επίβλεψη και πρωτοβουλία χρηματοδότησε και κατασκεύασε μια μεγάλη σειρά από πολύτιμα και δύσκολα κοινωφελή έργα, όπως εκκλησίες, δρόμους και κυρίως γεφύρια, μία ακόμη μαρτυρία της ανεκτίμητης κοινωνικής προσφοράς της εκκλησίας μας σε κάθε εποχή και τόπο. Για την εξοικονόμηση των αναγκαίων χρημάτων ο Άγιός μας έκανε πολλά και μακρινά ταξίδια, μέχρι τα Βαλκάνια, την Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία. Ως γεφυροποιός εμπνεύστηκε αρκετά γεφύρια: στον Πορταϊκό ποταμό της ιδιαίτερης πατρίδας του Πόρτας Παναγιάς, στη Σαρακίνα της Καλαμπάκας, Πηνειός ποταμός (και με τα δύο επικοινωνεί η πεδινή Θεσσαλία με την ορεινή),τη νέο κτήτορα Νεόφυτο Β΄ Λαρίσης κατά την περίοδο 1550 – 1552/57 μ.Χ., τοιχογραφήθηκε δε από τον δεξιοτέχνη ζωγράφο Τζιόρτζη (1557 μ.Χ.) και διατηρείται μέχρι σήμερα σε άριστη κατάσταση. Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Σεπτεμβρίου, με ιδιαίτερη ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια, στη μονή του, στην Πύλη, στην Καλαμπάκα. Τα πρώτα υμνογραφικά και συναξαριογραφικά κείμενά του γράφτηκαν πολύ νωρίς από τον Παχώμιο Ρουσάνο (1552 μ.Χ.).
